Στενοχωριεμαι 😞

 Ηρθαν δυο φιλες της Ισμηνης σημερα στο σπιτι. Και στενοχωριεμαι οταν βλεπω συμπεριφορες που πληγωνουν τους αλλους. Ισως ειναι λιγο της ηλικιας τους (12-14 χρονων), αλλα οταν βλεπεις το παιδι σου να στενοχωριεται, το αποδεχεσαι δυσκολα ολο αυτο. 

Ευχομαι μεγαλωνοντας να εχει τους φιλους που της αξιζουν. Να μπορουσα να κανω ενα ξορκι για να πιστεψει στον εαυτο της, να φανει δυνατη. Με πληγωνει να την βλεπω να στεναχωριεται.

Δε θα σου πω ποση δυναμη χρειαστηκε για να μην αναμειχθω και αρχισω να "τις μαλωνω" για τη συμπεριφορα τους 😁

Τριτο-γκρίνια

 Η αληθεια ειναι οτι δυσκολευομαι πολυ με το τσιγαρο. Μεσα σε 3 εβδομαδες εκανα 3 τσιγαρα και την Κυριακη που περασε επειδη μαζευτηκαμε με φιλους και ηπια και τσιπουρακι, εκανα 4 τσιγαρα σε μια μερα. Την ωρα που παιρνω να κανω τσιγαρο, αν μου πεις "Ελα μωρε μην το κανεις" τοτε ειναι που θα το κανω σιγουρα. Τοσο βλαμμενο ειμαι. Ειναι να μη μου μπει η ιδεα να καπνισω. Δυσκολα (εως καθολου) αντιστεκομαι. Αλλα δεν τα παραταω. Το παλευω ακομη. Μπορει να αργησω να κοψω τα 1-2 τσιγαρα την εβδομαδα, αλλα θα τα κοψω. 

Χθες παγωσαμε. Ειχε χαλασει ο λεβητας και δεν ειχαμε ουτε θερμανση, ουτε ζεστο νερο. Ευτυχως ηρθε ο τεχνικος και τον εφτιαξε γιατι χθες το πρωι ειχαμε -3 βαθμους Κελσιου. Εμεινε σχεδον ενα 24ωρο το σπιτι χωρις θερμανση με αποτελεσμα να αργησει να ζεσταθει  ξανα ολο. Κυκλοφορουσα με 3 μπλουζες και μια ρομπα. Σημερα το πρωι ομως ξυπνησα ιδρωμενη, επειδη ο Δημητρης ειχε ανεβασει το σωμα της κρεβατοκαμαρας στο 4, για να ζεσταθει πιο γρηγορα κι εγινε φουρνος το δωματιο ως το πρωι.

Δε θυμαμαι αν στο ανεφερα αλλα εχω βαλει κιλα. Ειδικα τους τελευταιους 3 μηνες. Δεν περπαταω καθολου. Την προηγουμενη εβδομαδα περπατησα με την Ισμηνη ως το διπλανο κεφαλοχωρι (Nieder-Olm). Γυρω στα 8χλμ αποσταση συνολικα. Ειχα μηνες να περπατησω. Δεν μπορω να περπαταω καθημερινα τοσο, αλλα εστω 1 χιλιομετρο πρεπει να το κανω. Σημερα βγηκα και περπατησα εδω διπλα στα ζωακια μας. Γυρω στο 1 χιλιομετρο ειναι. Το εκανα για πλακα μεχρι περσι, οταν εβγαινα με τον Φρεντυ. Σημερα ομως με κουρασε. Ξεσυνηθισα και μου φαινονται δυσκολα τα απλα. Για διαιτα, ουτε συζητηση. Εχω χρονια να κανω και ειμαι οσο βλαμμενο ειμαι με το τσιγαρο. Αν μου πεις να μη φαω, θα θελω να φαω διπλά. Αποφασισα να κανω μικρα βηματακια. Δε θα εχω κανενα θεαματικο αποτελεσμα, αλλα μονο σε μικρα βηματα ειμαι καλη. Απο χθες δεν τρωω τιποτα μετα τις 7μ.μ. Και ισως καταφερω να βγαινω καποιες φορες την εβδομαδα, να περπαταω αυτο το ενα ρημαδοχιλιομετρο.

Τελευταια, καθε που μπαινω στο facebook εκνευριζομαι και βγαινω γρηγορα. Δεν μπορω τα αντιδραστικα ποστ. Ποστ ετσι απλα για να αντιδρασουν σε κατι. Χανεται η ουσια του θεματος που επελεξες να αντιδρασεις, επειδη ο κυριος στοχος ειναι η αντιδραση, οχι το πραγματικο γεγονος. Ειτε ειναι ο πολεμος, ειτε τα εμβολια, ειτε ο Μητσοτακης, ειτε η γιορτη της γυναικας. Μια αντιδραση εισπρατω. Ισως να ειναι τα δικα μου νευρα λιγο ευαισθητα λογω διακοπης καπνισματος. Ειναι κι αυτο μια μεγαλη πιθανοτητα. Οπως και να εχει, κανω ενα "τζα" στο facebook και σε δευτερολεπτα εξαφανιζομαι. 

Με ενοχλει η φασαρια. Την Κυριακη μαζευτηκαμε 12 ατομα σπιτι μας και καναμε Καθαρα Κυριακη, επειδη εδω χθες, δεν ηταν αργια. Δωδεκα ατομα ειναι πολλα. Νιωθω οτι πρεπει να ανεβασω τον τονο της φωνης μου για να πω κατι και να ακουστω. Και το εκανα καποιες φορες. Αλλα με κουραζει αυτο και προτιμω να ακουω τους αλλους. Χανεται λιγακι ετσι η ουσια της παρεας. Ξεκινησαμε να οργανωνουμε εναλλαξ καθε εβδομαδα, τις Παρασκευες, να βγαινουμε μονες οι γυναικες και μονοι οι αντρες. Ηδη δυο Παρασκευες βρεθηκαν οι υπολοιπες γυναικες αλλα εγω δεν πηγα. Πρεπει πρωτα να κοψω εντελως το τσιγαρο για να τολμησω τετοια εξοδο. Στο μελλον ισως συμμετεχω μια Παρασκευη τον μηνα. Μεγαλωνουμε και παραξενευουμε. Δεν μου αρεσει να βγαινω συχνα βραδυ. Γενικα, αν και φαινομαι κοινωνικη, ειμαι αρκετα μονοχνωτη και δεν ξεκουνιεμαι ευκολα για εξοδο. Ειδικα στο κεντρο της πολης! Θα μπορουσα να πινω καθημερινα ενα γρηγορο καφεδακι το πρωι με μια φιλη, καπου ησυχα, πριν ξεκινησω τη μερα μου. Αλλα να βγω εξω βραδυ δεν το αποφασιζω ευκολα. Σπιτογατος σε σημειο που μπορω ευκολα να σε εκνευρισω και να με χαρακτηρισεις σνομπ. 

Ειναι που απολαμβανω τις συζητησεις με προοπτικη να εξελιχθουν σε φιλοσοφικες και μοιρασμα προσωπικων κομματιων ψυχης. Κι αυτο δυσκολα να γινει οταν υπαρχει φασαρια, οταν χρειαζεται να φωναξεις για να ακουστεις. Σνομπ. Τη δεχομαι την ταμπελα και αλλαζουμε θεμα.

Ξεκινησα το επιπεδο Β 2.2 αυτη την εβδομαδα. Αν περασεις τις εξατασεις για το Β2, ειναι νομιζω σαν να εχεις παρει το  Lower στα αγγλικα. Αλλα οσο προχωρανε τα επιπεδα τοσο ανεβαινει και η δυσκολια. Γενικα μια δυσκολια η ζωη μου τελευταια οπως καταλαβες 😄 

Αναπνοες. Το τσιγαρο φταιει για ολα και που νομιζα οτι στα 45 θα ειναι το ιδιο ευκολο να το κοψω οπως στα 30. Και να φανταστεις οτι ξεκινησα με κεφια αυτο το ποστ και ειχα διαθεση για χιουμορ. Παω να κανω μπανιο και να βαλω να δω μια ταινια. Δεν ειμαι για πολλα σημερα. 

Gute Nacht 😍

 

3 μερες διχως τσιγαρο

 Ειναι παραξενες αυτες τις μερες. Τη Δευτερα εκοψα το καπνισμα (14 Φεβρουαριου) κι ενω μου φανηκαν ατελειωτες αυτες οι μερες ειναι αυτη η φωνουλα μεσα που τσιριζει "Σχεδον τα καταφερες! Μην τα παρατας! Συγκεντρωσου στις αναγκες σου!"

Εχω παραμελησει λιγακι τον Δημητρη και την Ισμηνη. Ειχα αναγκη ΤΩΡΑ να κοψω το τσιγαρο. Γιατι παντα υπηρχε ενας λογος που βαφτιζε την καθε στιγμη "ακαταλληλη", "αστο για μετα Κατερινα" και περνουσε ο καιρος κι εγω ηθελα τοσο να κοψω το τσιγαρο. Μολις τα τελευταια χρονια εχω γινει σε ενα πραγμα καλη. Να μην παιρνω τα ματια απο τον στοχο. Εχω συγκεκριμενους στοχους στο κεφαλι μου, οχι πολλους. Ειναι νωρις για να μιλαω με τοση σιγουρια θα μου πεις. Το εχω ξανακανει μονο αλλη μια φορα, πριν 15 χρονια σχεδον, και ξερω οτι, αν καταφερα να μην καπνισω 3 μερες, θα αντεξω. Δεν μπορω να σου υποσχεθω οτι δε θα το ξαναρχισω καποτε (οπως εκανα στο παρελθον). Αλλα τωρα εχω μια μικρη νικη στην τσεπη. 

Κοιμαμαι πολυ, εχω νευρα και τωρα ξεκινησα κι αλλη μια σειρα για να περναει η ωρα, χωρις να εχω στο μυαλο μου να καπνισω. Ολα καλα.

3 μερες διχως τσιγαρο!

Τηλεοραση

Νομιζω ηταν το 2012 που αποφασισα να μη βλεπω τηλεοραση. Εβλεπα τα Σαββατα την εκπομπη "Στην υγεια μας". Ο Δημητρης ταξιδευε διαρκως, η Ισμηνη καθημερινες σχολειο και δραστηριοτητες κι εμενε η συσκευη της τηλεορασης κλειστη ολη την εβδομαδα. Τα Σαββατοκυριακα εβλεπε παιδικα η Ισμηνη και αν ηταν σπιτι ο Δ, το βραδυ βλεπαμε καμια ελληνικη ή παιδικη ταινια ολοι μαζι. Ηρθαμε Γερμανια και δεν συνδεσαμε καθολου την τηλεοραση. Εχουμε βεβαια Netflix. Σπιτι σπανια εβλεπα και στην Ελλαδα Netflix. Στο ιατρειο τα καλοκαιρια, που η δουλεια ηταν λιγοτερη, συνηθιζα να κολλαω με καποια σειρα. Και καμια ταινια online πιο σπανια. Αυτες τις μερες τα πρωινα, επειδη δεν εχω μαθημα γερμανικων, αρχισα να χαζευω τις σειρες στο ερτφλιξ και στο Netflix. 

Ειδα τη σειρα "Καρτ ποσταλ". Πολυ ωραια σειρα! Ειναι και ο ηθοποιος που του ειχα αδυναμια απο την υπεροχη ταινια "Μικρα Αγγλια".  Θεωρω οτι επαιξε εξαιρετικα και αυτον τον ρολο.

Προσφατα ειχε αναφερει η αδερφη μου τη σειρα "Emily in Paris". Τ Η αδερφη μου εχει εντυπωσιακο γουστο. Μπορει να συνδιασει κομματια ασχετα μεταξυ τους και να δημιουργησει ενα ξεχωριστο αποτελεσμα. Εγω δεν ειμαι τοσο ευφανταστη σε αυτον τον τομεα. Παρακολουθησα και τις δυο σεζον της σειρας και βρηκα νομιζω μονο δυο εμφανισεις της Εμιλυ που μου αρεσαν. Και τη μια δεν τη θυμαμαι καν. Πολυ προχωρημενο για το δικο μου στυλ. Κι ενω ο ομορφος της σειρας ειναι ενας σεφ, εγω ερωτευτηκα εναν αλλον. Ο οποιος, ενα μικρο περασμα εκανε απο τη ζωη της Εμιλυ, αλλα εγω εκεινον θελω. Ο Μαρτιε! Κατα τα αλλα η σειρα δε με ενθουσιασε. Αυτο ομως που με εντυπωσιασε ειναι ποσο καλα περιεγραψε την προσαρμογη καποιου σε μια καινουρια χωρα. Οσο κι αν αγαπουσε η Εμιλυ το Παρισι, παντα θα ηταν η αμερικανιδα (με ολα τα υπερ και κατα της καταγωγης της) στη Γαλλια. Θελω να γραψω πανω σε αυτο σε αλλη αναρτηση. Ειναι ιδιαιτερα ενδιαφερον για μενα αυτη η οσμωση που συμβαινει αργα σε μια καινουρια χωρα και που εντελει δεν ολοκληρωνεται ποτε, ευτυχως! 

Μεχρι τον Φεβρουαριο που θα ξεκινησω μαθηματα θελω να δω κι αλλη σειρα. Καποια ατμοσφαιρικη και ευχαριστη. Διαβαζω "Τα σταφυλια της οργης" κι ετυχε να το ξεκινησω οταν χασαμε τον Φρεντυ και ηρθε κι επεσε βαρια ολη αυτη η πραγματικοτητα πανω μου. Εξαιρετικο βιβλιο!

Ο Φρεντυ μας εφυγε.

Ο Φρεντουλης μας δεν τα καταφερε. Τον προδωσε η καρδουλα του και μας αφησε την προηγουμενη Τριτη (04.01.22). Το σοκ ηταν μεγαλο. Ηταν νεος ακομη , 5-6 χρονων, και δεν ειχαμε καθολου στο μυαλο μας να τον αποχωριστουμε τοσο νωρις. 

Οι πρωτες μερες περασαν, ειμαστε καθε μερα καλυτερα. Λειπει απο παντου. Την Κυριακη το βραδυ πηγα να κλειδωσω πριν κοιμηθουμε και ηταν ηδη κλειδωμενα! Αυτο δε συμβαινει ποτε οταν εχεις σκυλο που βγαινεις πρωι βραδυ βολτα μαζι του. Οταν επιστρεφουμε απο το σχολειο, δεν μας περιμενει μια χαρουμενη λευκη χνουδομπαλα (ετσι τον ελεγε η Ισμηνη) πισω απο την πορτα. Τα Σαββατοκυριακα που τρωμε ολοι μαζι στο τραπεζι, λειπει ο Φρεντυ απο διπλα, να περιμενει να του δινουν μπουκιτσες ο Δημητρης και η Ισμηνη, κρυφα απο εμενα, επειδη γκρινιαζα οτι τον κακομαθαινουν.  Ο Δημητρης εχασε την παρεουλα του τα βραδια. Επεστρεφε απο τη δουλεια και τον περιμενε ο Φρεντυ ανασκελα για χαδια. Και οσο τον χαιδευε ο Δημητρης, ο Φρεντυ εβγαζε φωνουλες, λες και του διηγοταν τα παραπονα της ημερας. Και πιαναν κουβεντα τα δυο αγορια, καθε βραδυ! Εγω ακομη αφηνω τις παντοφλες μου διπλα απο το χαλακι του πριν κοιμηθω, λες και θα ερθει να ξαπλωσει διπλα μου μεχρι να με παρει ο υπνος, οπως εκανε καθε βραδυ. Το αδιαβροχο του το κρεμασα παλι στο καλοριφερ και συνεχιζω να μου θυμωνω που ξεχασα να το βγαλω απο την βαλιτσα οταν πηγα ελλαδα, να του το βαζουν οταν βρεχει.  Χτυπαει ο ταχυδρομος την πορτα και τρομαζουμε, επειδη ως τωρα ο Φρεντυ γαυγιζε πριν ερθει ο οποιοσδηποτε στην πορτα μας και καταλαβαιναμε την παρουσια του νωρις. Δεν τελειωνουν οι μικρες καθημερινες στιγμες που ειναι μεσα η παρουσια του. 

Μα περισσοτερο απο ολους, η Ισμηνη εχασε το στηριγμα της. Και γι'αυτο την καλυτερη περιγραφη της καταστασης την εδωσε εκεινη, οταν της ανακοινωσα τα ασχημα νεα, στο αυτοκινητο, γυρνωντας απο το σχολειο της.

- Μαμα μου επιτρεπεις να βρισω;

..........ΓΑΜΩΤΟ, γιατι επρεπε να συμβει στον Φρεντυ μας αυτο;;!

και υστερα εκλαψε.