κατι μου λειπει

Περασε και η καραντινα και ειναι στιγμες που νιωθω σαν τιποτα να μην αλλαξε κι αλλες που λεω, τιποτα δεν ειναι το ιδιο. Και θελω τιποτα να μην ειναι το ιδιο. Ολα ερχονται για καποιο λογο. Εγω τι καταλαβα μεσα απο αυτο; Τιποτα που να μπορω να το βαλω σε λεξεις να το μοιραστω μαζι σου.
Ειμαι στο χωριο μου και μεσα απο μια ιστορια με πολλους διαλογισμους και ασκησεις, κολλησα στην ασκηση μιας μερας. Τι ονειρευοσουν να κανεις και δεν εγινε ποτε; Γραψ'τα σε μια σελιδα. Και σκεφτηκα: τι αντιφατικο! Πριν λιγο καιρο εγραφα οτι βρισκομαι εδω που ονειρευομουν να ειμαι.
Αλλα εκεινα τα κρυφα τα ονειρα; Εκεινα που ντρεπεσαι να μοιραστεις επειδη ειτε ειναι πολυ κοινοτυπα, ειτε γραφικα, ειτε χαζορομαντικα και τα 'χωσες κατω απο το χαλι και πατας απο πανω με θρασσος επειδη τα εχεις παντελως ξεχασει.... Τι γινεται με εκεινα τα ονειρα;
Θυμασαι οτι προλαβαινεις να εκφρασεις ενα πολυ μικρο μερος του εαυτου σου σ'αυτη τη ζωη. Υπαρχουν τοσα κομματια που μενουν ανεκφραστα. Ειμαι τοσα πολλα που δε ζω. Χωρις παραπονο το λεω. Δε γινεται να ζησω οσα ειμαι. Ειμαι τοσα πολλα. Ατελειωτα κυμματα σε εναν απεραντο ωκεανο.
Κι ενα απο αυτα ηταν να εχω εναν ξενωνα. Κι αυτο το ονειρο το ειχα ξεχασει. Καπου στα 20 το ειχα κανει, το μοιραστηκα με την κολλητη μου και μου το θυμισε στα 40. Σαν να ειναι κατι που με χαρακτηριζει. Κι εγω το ειχα ξεχασει. Αν ειναι δυνατον. Ποσο καλα το χαντακωσα. Το ειχα ξεχασει. Εναν ξενωνα εξω απο την Αρναια, να γνωριζω ταξιδευτες. Εγω που δεν μπορω να κρατησω συμμαζεμμενο ενα σπιτι, ονειρευομουν να εχω ξενωνα. Αυτο σκεφτηκα χθες οταν πηγα να το γραψω στο τετραδιο με τα απραγματοποιητα ονειρα. Αλλα μετα θυμηθηκα οτι θελω να παψω να ειμαι ειρωνικη. Κι εσβησα το πικροχολο σχολιο που εκανα στον εαυτο μου κι εγραψα στο χαρτι για τον ομορφο ξενωνα μου.
Κι ενα καφε-βιβλιοπωλειο ονειρευομουν. Ισως πλωτο.

Και καπως ετσι ηθελα πολυ ενα μεσημερακι να συναντηθω απο νωρις με την Αννα και την Μαρια, σε καποιο ταβερνακι με παλια ελληνικα τραγουδια και να πιουμε τα κρασακια μας και να λεμε και να λεμε μεχρι τις πρωτες πρωινες ωρες. Και να εχω την επομενη μερα ολοκληρη να κοιμαμαι για να συνελθω γιατι οι αντοχες δεν ειναι πια οι ιδιες. Αλλα θα ξαναπουμε για τον ξενωνα και με τις κουβεντες μας θα ζωγραφισουμε τοσο ρεαλιστικα τον εαυτο μας που θα ξεκαθαρισει ο,τι ειναι θαμπο τωρα και με δυσκολευει να καταλαβω και να απαντησω στα "γιατι;" μου. Γιατι μ'αυτες μπορω και γδυνομαι εντελως. Εχουν αυστηρη ματια και αγαπησιαρικη ταυτοχρονα. Και ξερουν κι αυτα τα κομματακια της Κατερινας που εχασα στο δρομο και μου τα θυμιζουν και νιωθω τοσο ομορφα κοντα τους. Να, αυτο μου λειπει πολυ τωρα.
Οι παιδικες μου φιλες.
Κι ενας ξενωνας.
Κι ενα πλωτο καφε-βιβλιοπωλειο.

το ειχα ονειρευτει

Δεν ξερω αν υπαρχουν πολλοι να ονειρευτηκαν ενα μερος να ζουν και τελικα να βρεθηκαν εκει.
Εγω ειμαι ενας απο αυτους παντως. Και θα σου εξομολογηθω οτι μου λειπουν 2 πραγματα, μου λειπουν πολυ. Αλλα ολα τα αλλα ειναι εδω. Γυρω μου, μεσα μου, διπλα μου. Ειναι φορες που φοβαμαι μην ξυπνησω και ειναι ολα αυτα ενα ονειρο. Μεσα σε ολη αυτη τη δυσκολη περιοδο, ντρεπομαι να πω οτι εχω σχεδον οσα ονειρευτηκα. Οχι απλα μ'αρεσει η ζωη μου εδω. Την ειχα ονειρευτει τη ζωη μου εδω και δεν πιστευα οτι θα συμβει ποτε. 

Υπηρχε ενα σεναριο καποτε να παμε Ντουμπαι. Και μπορω να σκεφτω γυναικες που θα ηταν πολυ ευτυχισμενες εκει. Ειδικα με τον μισθο που μας ειχαν προτεινει. Εγω ομως θα ημουν δυστυχισμενη. Ειναι πολυ σημαντικο φιλε μου να σου αρεσει εκει που πας. Αν εχεις επιλογη σ'αυτο. Εδω εχω περασει πολυ δυσκολα με την μικρουλα μου. Δεν μπορω να σου περιγραψω ποσο δυσκολο ειναι για ενα παιδι 10 χρονων μια τετοια αλλαγη. Εκλαψα πολλες φορες, απογοητευτηκα, δειλιασα, πιστεψα οτι δεν μπορω να ανταπεξελθω. Ειμαι βεβαιη οτι αν δεν μου αρεσε το μερος αυτο, δε θα αντεχα.
Θα προσπαθησω μεσα απο εικονες να σου δειξω οσα με εχουν μαγεψει.

Ειναι πολυ Κατερινα αυτο το μερος.

Το λαπτοπ αυτο που μου εδωσε ο Δ ειναι πολυ διαφορετικο απο τον υπολογιστη που ειχα παλια. Με δυσκολευει πολυ στο να ψαχνω φωτογραφιες. Αλλες ηθελα να βαλω. Άλλη φορα. Σου εβαλα οσες καταφερα :)

Το οτι ειμαι εδω το χρωσταω στον Δ. Χωρις αυτον ποτε δε θα τολμουσα. 

μιση αναρτηση

Πρωτομαγια σημερα και ξυπνησα με βροχη. Στριφογυρνουσα στο κρεβατι και δεν επαιρνα αποφαση να σηκωθω. Η Ισμηνη μου εφερε πρωινο στο κρεβατι. Δε μου αρεσει καθολου το πρωινο στο κρεβατι. Αληθεια απορω με οσους το απολαμβανουν. Εβγαλα τον Φρεντυ με βροχη. Δεν καναμε μεγαλη βολτα. Επεστρεψα και ηπια το καφεδακι που μου ειχε ετοιμασει η μικρη μου. Με πλαγιο βλεμμα κοιτουσα την κουζινα που μου σφυριζε. Ειχε μπει πρωι πρωι το ποντικι μου μεσα να ετοιμασει πρωινα και δημιουργησε εναν μικρο χαμο. Αλλα δε σηκωνομουν. Χαζευα στο facebook. Πολλες ιδιες εικονες, ιδια σχολια, ιδια παραπονα και αναμεσα πρωτομαγιατικα στεφανια και λουλουδια. Κι επεσα παλι σε αρθρα για μαμαδες που τα εχουν δει ολα με αυτη την καραντινα. Και απο κατω τα μισα σχολια αποδοχης, συμπαραστασης και αγωνιστικους χαιρετισμους και αλλα μισα κριτικης και απορριψης. Και ηθελα να σου πω τις σκεψεις μου.
Απογοητευση.
Απογοητευση επειδη ακομη δεν υπαρχει ισοτητα και οι μαμαδες εχουν επωμιστει ολο το βαρος των παιδιων.
Απογοητευση επειδη υπαρχουν ανθρωποι που θα μπουν να σχολιασουν με σκοπο να προσβαλουν και να πληγωσουν.
Απογοητευση επειδη ειναι ελαχιστοι αυτοι που ανεβαζουν ποστ ή αρθρα με λυσεις, με προοπτικη. Κι ανοιγω παντα διπλα αυτα τα λινκ για να μου εμφανιζονται πιο συχνα. Και κανω scroll down γρηγορα συχνα οταν οσμιζομαι γκρινια. Λες και ειναι κολλητικη κι αν μεινει λιγη παραπανω ωρα μπροστα μου θα κολλησω. Και θα αρχισω να του φωναζω εγω "Φτανει πια! Βρες κατι ομορφο να πεις. Βρες λιγο χιουμορ. Προτεινε μου τροπο να αντεξω, να αμυνθω. Με ευγενεια, με συμπαθεια, οχι με θυμο. Οχι συνεχεια. Χανει την αξια της η οργη ετσι."
Θυμωνω με την κυβερνηση. Με ολο αυτο το παιχνιδι με τις μασκες. Φυσικα και κρινω και κατακρινω κι εγω. Μεχρι το σημειο να μπορω να δεχτω ή να απορριψω κατι. Μια κατασταση, μια νεα γνωση. Θυμωνω, σουφρωνω τα φρυδια και σκεφτομαι κακίες.
Διακοπη.
Θα βγαλουμε τους πινακες με τον Δημητρη να αποφασισουμε που θα τους κρεμασουμε.

Περιμενοντας

Γινεται κατι κι απορεις αν αυτο που σου προκαλει ειναι αναστατωση ή ισορροπια. Και τα δυο μαζι ισως. Ισιωνουν λιγο οι γραμμες και νιωθεις οτι εχεις σιαξει με τις παλαμες σου καποιες τσακισεις και φαινεται πιο καθαρα το τοπιο. Ειμαι εδω. Ειμαι πιο εδω απο οσο ημουν πριν. Αυτες οι λιστες που σου εβαλα πριν ειναι το βηματομετρο μου. Κανω τσεκ και θυμαμαι οτι ειμαι στην τροχια που επελεξα. Να σου πω κι ενα μυστικο. Δεν ειναι η επιτευξη της λιστας ο σκοπος αλλα η χαρτογραφηση των θελω μου. Ξεχναω να θελω χωρις αυτες τις λιστες. Γελα, δε με ενοχλει. Την αληθεια μου σου λεω. Κι ετσι μετραω τα βηματα που κανω. Καποιες μερες διανυω λιγα μετρα, αλλες χιλιομετρα.
Και περιμενω. Παντα περιμενω. Διαβαζω γερμανικα και κοιταζω μπροστα εκει που θελω να φτασω. Και χαμογελω στους διπλανους και στους απεναντι και πλεκω τη ζωη μου με τη δικη τους. Και το εργοχειρο μοιαζει πολυτιμο και με ανταμοιβει. Σε καποιες γωνιες κρεμαω κροσσια απο το παρελθον. Αυτα κι αν ειναι πολυτιμα.
Να θυμασαι οτι ηθελα να ειμαι εδω. Ηθελα πολυ αυτο που ζω τωρα.
Μαζι με καποιους ανθρωπους διπλα μου που αφησα πισω. Νιωθω συχνα μονη. Ειναι στιγμες που θελω καποιον συγκεκριμενο διπλα μου. Αλλες φορες την Βασω, αλλες την Νικολεττα, αλλες φορες αλλους. Καθε στιγμη ειναι συγκεκριμενη, και ειμαι αυστηρα συγκεκριμενη κι εγω συχνα. Κι αλλες φορες θελω αυστηρα να φυγω μονη. Για λιγες μερες. Οχι πολλες. Να φυγω μονη. Να ταξιδεψω με τρενο σε ενα ομορφο μικρο μερος και να μεινω εκει μονη. Για λιγο.
Ειναι πιο καθαρα και τακτοποιημενα ολα τις τελευταιες μερες. Επιθυμιες, λιστες, σκεψεις, ραφακια, ονειρα, εργασιες.
Και περιμενω....

μοναδικη

Χθες μπηκαμε ξανα σε προγραμμα. Ειχα να διαβασω γερμανικα πεντε εξι μερες και ριχνοντας μια ματια σε προηγουμενες λεξεις, δε θυμομουν τα μισα. Βουτηξα σε μια καλη επαναλληψη και νιωθω καλυτερα σημερα. Ηθελα να κανω και γυμναστικη αλλα μου ηρθε περιοδος και ειπα να το χρηιμοποιησω ως δικαιολογια και να το αναβαλω. Εχω την τυχη να μην ποναω στην περιοδο, ουτε να εχω καποιο αλλο εντονο συμπτωμα, περα απο την εξαντληση που νιωθω στο τελος της μερας, λογω της αιμορραγιας. Και μου αρεσει να λεω, εστω στον εαυτο μου με ναζι, "Δεν μπορω σημερα. Εχω περιοδο!" . Δεν ακουγεται πολυ νορμαλ, αλλα δε διεκδικω θεση στην κανονικοτητα πλεον. Με εχουν τρομαξει καποιοι κανονικοι ανθρωποι. Κι ετσι παινευομαι και κορδονομαι οτι ειμαι ξεχωριστη. Κι ετσι ειναι και η Ισμηνη. Ενα λαμπρο μοναδικο αστερι. Δεν φοραει ποτε κοριτσιστικα ρουχα, παιζει με ninjago, σπαθια και δρακους. Της αρεσουν τα μακρυα μαλλια και λατρευει τα ζωα. Φοβαται το σκοταδι και λεει παντα αυτο που σκεφτεται. Βαριεται να κανει μπανιο αλλα εχει αρχισει να με ρωταει "Φαινομαι αχτενιστη να βγω ετσι εξω;".



Δινει ονοματα σε αντικειμενα και δενεται μαζι τους. Υπαρχει μια φωτεινη πινακιδα που δειχνει το οριο ταχυτητας σου στην εισοδο του χωριου μας. Ειναι μετα απο μια εντονη κατηφορα, το οριο ταχυτητας ειναι 30 και οπως φανταζεσαι η φατσουλα ειναι συνηθως λυπημενη επειδη πηγαινεις με μεγαλυτερη ταχυτητα. Αυτος ειναι ο κατσουφης μας λοιπον. Και οταν επιστρεφαμε απο το σχολειο ηθελε να παμε παντα απο εκεινη τη διαδρομη, ενω εχουμε κι αλλη λιγο πιο κοντινη επιλογη, μονο και μονο για να καληνυχτισει τον κατσουφακο μας.

Αυτη ειναι η μοναδικη Ισμηνη!
Τα πρωινα μου αρεσει να ξυπναω νωρις. Να χουζουρευω μιση ωρα στο κρεβατι, να πηγαινω μια μεγαλη βολτα τον Φρεντυ και μετα να επιστρεφω και να ετοιμαζω εναν διπλο ελληνικο σκετο που θα τον πινω ως αργα το απογευμα.  Στις πρωινες βολτες συχνα βαριεμαι να βαλω καλτσες και φοραω ξυπολητη τα αθλητικα και παντα σκεφτομαι οτι θα πρεπει να τα πλενω πιο συχνα στο πλυντηριο και θα χαλασουν. Κανω ενα τσιγαρο χαζευοντας τον πισω κηπακο και βγαινω να ποτισω τα λουλουδια και τους σπορους μυρωδικων. Παιρνω θεση στο γραφειο μου κι ετοιμαζω το προγραμμα της ημερας. Το βλεπει η Ισμηνη, κοβει-ραβει, το φερνει στα μετρα της. Μου αρεσει να αφηνω την πισω μπαλκονοπορτα ανοιχτη και να ακουω μια καρδερινα που μου κελαηδαει καθε πρωι.  Θα σηκωθω να μαγειρεψω, να συμμαζεψω λιγο, να διαβασω με την Ισμηνη, θα βρω χρονο να κανω και τα δικα μου γερμανικα και οταν κανω και γυμναστικη νιωθω λες και κατεκτησα την κορηφη του Εβερεστ. Οπου δεις στη λιστα σιδερωμα να ξερεις οτι δεν το εχω κανει.
Αυτη ειμαι η μοναδικη εγω.
Τωρα ξερεις καποια μοναδικα χαρακτηριστικα μας και ειμαστε λιγο πιο πολυτιμες για σενα.