45 χρονια στη γη

 Θα σου πω ενα μυστικο. Μεχρι πριν λιγο καιρο δεν ηταν μυστικο, ειχα δημοσια την ημερομηνια γεννησης μου στο Facebook. Με κουρασε ομως. Θα επρεπε να χαιρομαι για τις αμετρητες ευχες. Τον χρονο που αφιερωνει καποιος να μου ευχηθει. Παραδεχομαι οτι φετος δεν ευχηθηκα σε πολλους. Ανεκαθεν υπερασπιζομουν και συνεχιζω να το κανω, την τεχνολογια. Και δεν ειμαι παντα ικανη να βαζω ορια στην υπερβολη. Νιωθω ομως να ειναι υπερβολη αυτο που γινεται καποιες φορες. Ετσι πηγα στις ρυθμισεις και εσβησα την ημερομηνια γενεθλιων μου. Νομιζω δηλαδη οτι το εκανα 😆. Τι σημασια εχει ποιος θα σε θυμηθει; Δεν ειναι εξισου υπεροχο να στειλεις εσυ ενα μηνυμα σε καποιον αγαπημενο "Μη με ξεχασεις, εχεις ως τα μεσανυχτα διορια να θυμηθεις τα γενεθλια μου!". Το κανω συχνα με την παλια μου συγκατοικο (η οποια δεν εχει Facebook και ξεχναει γενεθλια) και γελαμε πολυ. Λες και αν το ξεχασει θα αλλαξει οσα ζησαμε μαζι τοσα χρονια. Η Ισμηνη ακομη αγχωνεται επειδη μπερδευει την ημερομηνια γενεθλιων μου και φοβαται μην ξεχασει καποιος κοντινος τα δικα της γενεθλια. Στα 12 της χρονια ειναι φυσιολογικο. Ευχομαι καποτε να παψει να την απασχολει τοσο. Ειναι ομορφες οι γιορτες. Ολες σχεδον μου αρεσουν. Σε καποιες γιορτες εχω διαθεση για κοσμο και βαβουρα και φωτα και φασαρια. Κυριως ομως εχω αναγκη για ησυχια, χρονο με λιγους ανθρωπους και ομορφη μουσικη . Περσι εσβησα 4 φορες κερακια για τα γενεθλια μου. Και τις 4 φορες εκανα την ιδια ευχη .....κι επιασε, γι'αυτο μπορω να στη μαρτυρησω! "Μεχρι τα επομενα γενεθλια μου να εχω βρει δουλεια!" Κι ενω το ηθελα πολυ, μου φαινοταν εξαιρετικα απιθανο να συμβει. Να ομως που απο τις 15 Ιουνιου δουλευω ως βοηθος σε μια οδοντιατρικη κλινικη στο Mainz! Αγχος, τρεξιμο, ορθοστασια και ξανα αγχος. Αλλα, μεταξυ μας, ειμαι αλλος ανθρωπος απο εκεινη την ημερα. Σα να ψηλωσα λιγακι 😎

Η Ισμηνη ειναι σχεδον 4 εβδομαδες στην Ελλαδα. Ηθελα να κανω πολλα αυτο το διαστημα που δε θα ειχα να πηγαινοερχομαι στο σχολειο της και θα ειμαι χωρις τη φροντιδα ενος παιδιου. Ελαχιστα εκανα. Και οσο περνουσαν οι μερες ενιωθα ασχημα. Τις περισσοτερες μερες δεν κανω εντελως τιποτα οταν επιστρεφω απο τη δουλεια. Πονανε τα ποδια μου και κανω μονο τα βασικα. Πλυντηρια, λιγο μαγειρεμα (βολευομαστε και με μια μεγαλη σαλατα συχνα με τον Δ), λιγο διαβασμα γερμανικων (κι αυτο το αμελησα αρκετα και χρειαζομαι εξασκηση) και λιγη καθαριοτητα μια στο τοσο. Ολα απο λιγο 😁 Περνουσαν οι μερες κι ενιωθα διαρκως οτι μου γλιστραει ο χρονος, μου φευγει και δεν τον αξιοποιω σωστα. Κι εν μερει ισχυει. Ισως ομως να το χρειαζομαι και λιγο αυτο το αραλικι. Για να αντεξω τα νεα πηγαινε-ελα της Ισμηνης απο Σεπτεμβρη. Καθε τετοια εποχη μου φαινονται βουνο οταν τα σκεφτομαι. Οταν ξεκιναει η σχολικη χρονια ομως, μπαινεις στο χορο και χορευεις. Ολοι οι γονεις. Κι αν εχεις την πολυτελεια να εχεις κανει διακοπες νωριτερα, ειναι αλλιως. Αλλες δυναμεις εχεις. Ειναι οντως λες και γεμιζεις μπαταριες στις διακοπες. Φετος, λογω δουλειας, δεν μπορεσα να παρω καθολου αδεια. Αλλα το καλο κλιμα στη δουλεια και το οτι η Ισμηνη δεν στερηθηκε τις διακοπες της δε μου αφησαν καμια δικαιολογια για να παραπονεθω. Ειμαι ακριβως εδω που θα ηθελα να ειμαι. Πηγαινω στη δουλεια και μετα τεμπελιαζω. Πολυ. Για μερες. 

Και αυριο εχω γενεθλια λοιπον. 45 και ορκιζομαι κυριε προεδρε.

Πρεπει να βρω μια ευχη, μια και η περσινη μου εκπληρωθηκε. Εχω λιγες μερες να το σκεφτω. Θα τη γιορτασω λιγο πριβε με το αμορε αυριο και σε δυο εβδομαδες μαζι με την Ισμηνη. 

Εδω ειμαι λοιπον, μην ανησυχεις. Ειμαι καλα και προσποιουμαι οτι κανω δια-κοπες 😍

Σε φιλω

Να περνας ομορφα!

υ.γ. η φωτογραφια ειναι απο καλοκαιρινες διακοπες καποτε με την οικογενεια μου. Εδω με την αδερφη μου και τον μπαμπα μου. Εγω ειμαι η αριστερα, με το καρε μαλλακι 🤩

πτυχιο Β2, εργασια και χαρα

 Σου γραφω ξαπλωμενη στον καναπε απο μια πολυ αβολη θεση. Αλλα ηθελα καιρο να σου γραψω. Σημερα ειχε ζεστη. Για σενα στην Ελλαδα οχι κατι τραγικο, αλλα για μενα, μαθημενη στη δροσια, ηταν αβολο. Πολλα τα νεα και ομορφα. Πριν  εναμιση μηνα σχεδον, μετα τις εξετασεις του Β2, εστειλα βιογραφικα για δουλεια. Ηταν οι δυο πιο αγχωτικες εβδομαδες της ζωης μου εδω στη Γερμανια. Πολλα τα συναισθηματα, μεγαλη πιεση. Δεν κοιμομουν καλα, ενιωθα μεγαλη σε ηλικια, μικρη σε ικανοτητες. Να ομως που τα καταφερα. Βρηκα δουλεια σε μια οδοντιατρικη κλινικη ως βοηθος και μερα με τη μερα συνηθιζω και μαθαινω καλυτερα τα γερμανικα. Προχθες βγηκαν επιτελους και τα αποτελεσματα των εξετασεων και ειδα οτι περασα! Καινουριο κεφαλαιο ζωης. Πηρα λιγο τα πανω μου και βλεπω με αλλο ματι τα πραγματα. Ενιωθα τοσο μακρυνη τη μερα που θα δουλευα ξανα! Και τολμω να σου εκμυστηρευτω οτι ειμαι πολυ περηφανη για μενα. Επειδη ολο αυτο εγινε με δικη μου προσπαθεια και αποφαση. Δεν υπηρχαν πιεσεις απο τον Δ ή απο αλλες καταστασεις που να με σπρωχνουν να βιαστω για κατι. Και δεν ειμαι τετοιος χαρακτηρας. Ενιοτε βολευομαι σε καταστασεις. Γι'αυτο νιωθω διπλα χαρουμενη και περηφανη. 

Τα δυσαρεστα ειναι οτι μαλλον δε θα κατεβω Ελλαδα καθολου το καλοκαιρι. Και δε με ενοχλει που δε θα κανω διακοπες, αλλα και οι γονεις μου και τα πεθερικα μου δεν ειναι στα καλυτερα τους και ολα τα ζορια τα τραβανε τα αδερφια μας. Διαφορετικα, ειμαι τοσο ενθουσιασμενη με την καινουρια δουλεια που ουτε θα το σκεφτομουν να κατεβω.

Η ζωη δεν ειναι τελεια, οπως ειχα ακουσει σε μια ταινια. Ειναι τελεια ατελης (imperfectly perfect, πιο πετυχημενο ακουγεται αγγλιστι). Ειμαι αληθινα συγκινημενη οταν σκεφτομαι οτι εχω δικους μου ανθρωπους να αντιμετωπιζω ολες αυτες τις δυσκολιες. Τον Δημητρη, την Ισμηνη, την αδερφη μου, τους φιλους μου. Υπαρχουν ανθρωποι μονοι, που η ζωη τους λυγιζει και δεν εχουν μαθει να κανουν χωρο στη ζωη τους, να μοιραστουν αληθινα τις ατελειες της ζωης. Και ειναι κριμα. Και το πιο βαρυ φορτιο ελαφραινει, οταν εχεις διπλα σου ανθρωπους να το σηκωσετε μαζι. Αυτοι οι ανθρωποι ειναι συνηθως πολυ δυνατοι, εχουν μαθει να διαχειριζονται πολλα που εγω θα αδυνατουσα. Ισως αυτο τους κανει απομακρους. Ευχομαι η Ισμηνη να κανει χωρο στη ζωη της για ανθρωπους. Τα μοναχοπαιδια ειναι ειδικη κατηγορια και κουβαλανε πολλη μοναχικοτητα. 

Το βαρυνα. Ας μεινουμε στα ομορφα. Οταν ξαναπαω στη δουλεια, θα παω με πτυχιο Β2. Θα δεις που θα μιλαω καλυτερα τα γερμανικα.

Ειναι η τελευταια εβδομαδα των σχολειων εδω. Την αλλη Δευτερα το Ισμηνελι θα πεταξει μονη για Ελλαδα. Ας ειναι ομορφο το καλοκαιρι της! Ζοριστηκε πολυ φετος να τη δεχτουνε σε αυτο το γυμνασιο (στην εβδομη ταξη κανουν επιλογη και πολλα παιδια δεν τα δεχονται και τα στελνουν σε τεχνικα σχολεια. Ευτυχως τα καταφερε!). Να ειναι ολο το καλοκαιρι της απολαυσεις και ξενοιασια!!

Και το δικο σου επισης!

ο Χαρης και οι εξετασεις

 Ειναι τοσες μερες που διαβαζω συνεχεια γερμανικα. Ατελειωτες ωρες. Πανω που ελεγα να σταματησω, εβλεπα κατι κι ελεγα "Να, ακομη αυτο θα γραψω και τα κλεινω μετα." Ποτε δεν μπορεις να τα μαθεις ολα οταν ειναι μια ξενη γλωσσα. Παντα συναντας μια λεξη που δεν ξερεις. Και ως την Πεμπτη ειχα τελειωσει με οσα ειχα να μαθω. Ενιωθα πολυ καλα. Εγραφα και ξαναεγραφα για εξασκηση οσα ειχα μαθει. Θα ειμαι σουπερ προετοιμασμενη! Την Παρασκευη τελευταια επαναλληψη. Τα θυμαμαι ολα καλα. Τι ομορφη αισθηση. Μπορεσα και κοιμηθηκα το μεσημερι χωρις να σκεφτομαι προτασεις στα γερμανικα. Ειχα στη μια χουφτα το αγχος και στην αλλη την αυτοπεποιθηση οτι εχω διαβασει καλα.

Και βλεπω μια αναρτηση στο facebook που με παγωσε. Οχι, αποκλειεται να πεθανε ο Χαρης. Ειναι πολλα χρονια που δεν κανουμε παρεα, εχουμε χαθει εντελως. Αλλα εκει στα 20-25, στην Αρναια και στην Θεσσαλονικη, βρισκομασταν συχνα. Και μιλουσαμε και γελουσαμε και με εκνευριζε με την ειρωνια του και καναμε βολτες και πιναμε μπυρες σπιτι του και τοσο πολλα ζωντανα πραγματα που δε σε αφηνουν να δεχτεις τη φυση του θανατου. Που μπορει να ερθει οποιαδηποτε στιγμη στον οποιονδηποτε. Εφυγε ο Χαρης. Και δεν γνωρισα ποτε τη γυναικα και το παιδι του. Κι ομως, νιωθω σαν να ηταν χθες που καναμε παρεα. Για μενα θα ειναι ευκολο να προσποιηθω πως δεν εχει παθει τιποτα, ειναι οπου ηταν τοσα χρονια που δεν τον εβλεπα. Οι δικοι του ομως πως το αντεχουν. Το παιδι του, κοντα στα 13, η γυναικα του, τα ανηψια του που λατρευε.... Δεν ξερω αν εγινε καλος μπαμπας, αλλα γνωριζω καλα οτι ηταν καταπληκτικος θειος.

Το βραδυ εκλεισα βιβλια και σημειωσεις νωρις. Εχω την τυχη να ζω, να εχω αγχος, να με περιμενει μια δοκιμασια ζωης (εξετασεις γερμανικων Β2) την επομενη μερα. Σαββατο ξυπνησα 4 και 20 το πρωι. Προσπαθησα να ξανακοιμηθω αλλα ανα δεκα λεπτα κοιτουσα το ρολοι. Μολις ξημερωσε βγηκα μια ωραια βολτα με την Τζιντζερ, η Ισμηνη μου ειχε ετοιμασει καφε με ενα σημειωμα για καλη επιτυχια και ημουν στο εξεταστικο κεντρο σχεδον μιαμιση ωρα νωριτερα!

Οι εξετασεις ηταν δυσκολες τελικα. Στο προφορικο μερος κολλησα. Μιλησα αρκετα, αλλα εκανα λαθη. Στα γραπτα το μεγαλυτερο μερος ηταν multiple choice. Απο αυτα που οι απαντησεις ειναι παρομοιες και προσπαθουν να σε μπερδεψουν. Βγαινεις δηλαδη απο τις εξετασεις και δεν εχεις ιδεα πως εγραψες. Και τα αποτελεσματα θα βγουν σε 6 εβδομαδες!!! Αυτη η καθυστερηση σε ολα εδω στη Γερμανια, πολυ με ενοχλει.

Επεστρεψα σπιτι μεσημερι. Δεν ειχα ορεξη ουτε να φαω. Στενοχωρεθηκα. Τοσο διαβασμα! Ξαπλωσα να κοιμηθω αλλα το μυαλο μου αρχισε σεναρια στα γερμανικα. Αυτο θα μπορουσα να το ειχα πει ετσι. Εκεινον τον συνδεσμο τον εγραψα τελικα; Να, αυτη θα ηταν μια σωστη απαντηση κ.ο.κ. Το απογευμα κυκλοφορουσα λιγο σαν ζομπι στο σπιτι (γραφω στα ελληνικα και απο κεκτημενη ταχυτητα, καποια ουσισαστικα παω να τα γραψω με κεφαλαιο -τα ουσιαστικα στα γερμανικα γραφονται με κεφαλαιο γραμμα). Ειδαμε και την Eurovision και σου υποσχομαι οτι αντεξα μεχρι το τελος της ψηφοφοριας! Μετα πηρα τη στενοχωρια μου και πηγαμε για υπνο.

Σημερα σηκωθηκα καλυτερα. Ενταξει, ποτε δεν ξερεις. Ισως περασω με μετριο βαθμο. Δεν ημουν και τοοοσο χαλια πια. Θα προσπαθησω να το ξεχασω για 6 εβδομαδες και να βρω τροπο να εξασκηθω στην ομιλια. Εχω εθιστει λιγακι. Πριν εκανα μια λιστα με προθεσεις που συντασσονται με γενικη πτωση. Μονο αυτο. Υστερα ανοιξα να σου γραψω. Επειδη η στενοχωρια μου μικρυνε κι εγινε τοσο δα σπυρακι στην παλαμη μου. Με ενοχλει, αλλα μπορω να ζησω και με αυτο. 

Μιλησα με τον μπαμπα μου που γιορταζει σημερα, με τη μαμα μου, τα πεθερικα μου, επαιξα με την Ισμηνη και την Τζιντζερ, ο Δημητρης καθαρισε λιγο την πισω αυλη, γελασαμε πολυ με μια σαχλαμαρα το μεσημερι, φαγαμε, κοιμηθηκαμε, καναμε μπανιο. Ζωντανα πραγματα, απο μια ζωντανη οικογενεια. Και σε βαρυνα λιγακι με τη "ζωη" και τις στενοχωριες μου, αλλα δεν πειραζει. Οπως ξερεις ο χρονος λυαινει τις γωνιες.  Αυριο θα ειμαι ακομη καλυτερα. Και ο Χαρης επισης, καπου εκει μακρυα....

Πρώτη φορά

Κι έφτασε η στιγμή η Ισμηνη να βγαίνει μόνη της! Κι εγώ στην ηλικία της έβγαινα μόνη με τις φίλες μου, αλλά εδώ μου φαίνεται ακόμη ξένο το μέρος. Πήρε με την Γιόσιε, την Λίνα και τον Άρατς το τραμ, μετά το σχολειο, και κατέβηκαν στο κέντρο του Μάιντς για ψώνια. Από τις 12:22 που την άφησα από τα μάτια μου (πήγα να πάρω τη σχολική της τσάντα, να μην την κουβαλάει) μου τηλεφώνησε 17:10 να πάω να τη μαζέψω. Με παρακολουθείς; Μόνο δευτερόλεπτα δε σου έγραψα. Αυτές τις σχεδόν 5 ώρες, της τηλεφώνησα μόνο μια φορά. Είσαι περήφανος για μένα, παραδέξου το! Ήταν τόσο χαρούμενη όταν πήγα να την πάρω. Μου αρέσει που γεμίζει η ζωη της με πρώτες φορές. 

Δε θα σου γράψω πολλά. Είμαστε κι εγώ κι εκείνη κουρασμένες. Βραδιάζει σιγά σιγά. Της Παρασκευής τα βράδια είναι όμορφα. Δε θα ξυπνήσω στις 6 αύριο. Επιστρέφει και το αγόρι από το Λονδίνο σημερα. Μια πρώτη φορά και μια επιστροφή είναι αρκετά να γεμίσουν μια Παρασκευή με ..... δε μου έρχεται η λέξη τώρα. Με γλύκα, με θαλπωρή... είναι οι λέξεις που μου έρχονται, αλλά δε μου αρέσουν. Σε αφήνω με αυτές όμως. Πρέπει να φύγω να παραλάβω τον μπαμπά μας.

Να, σα να ηταν χθες!

 Ενας φιλος καποτε μου ειπε οτι χρειαζεται να περασουν πεντε χρονια σε ενα καινουριο μερος για να νιωσεις κομματι του. Ειμαι στα μισα της διαδρομης λοιπον. Εχουν περασει δυομιση χρονια και μου συμβαινει κατι που θα σου φανει πολυ οικειο. Ειμαι βεβαιη οτι το εχουμε νιωσει ολοι. Σε καποια θεματα μου φαινεται σαν χθες που καθομουν με τον Δημητρη στο Bahamas και με ρωτουσε τι να απαντησει στην προταση που του εγινε για το Mainz και σε καποια αλλα θεματα, μοιαζει να ηταν δυο ζωες πισω. Το μεταβατικο σταδιο μοιαζει να εχει περασει και μετα αντιλαμβανομαι οτι αυτο δεν εχει συμβει. Ειμαστε ακομη στην προσαρμογη. Η ζωη μου εχει διαφορετικη ρουτινα ανα διαστηματα. Εχουμε καταφερει να φτιαξουμε μια ρουτινα, εναν κυκλο, μια γωνια που αποκαλουμε σπιτι μας. Σπουδαια επιτευγματα, μην τα υποτιμας διολου. Υπαρχουν ομως καταστασεις που παραμενουν ρευστες, ενω δεν ηταν στο πλανο. Οπως το να δουλεψω. Κι αλλα, που μπορεις να τα χαρακτηρισεις και ως λεπτομερειες. Οι οποιες ομως δινουν επιπλεον αποχρωσεις στη ζωη και το αποτελεσμα παυει να ειναι μονοτονο. Η αληθεια ειναι οτι προστεθηκαν και κομματια στη ζωη μας που την κανουν πιο απολαυστικη. 

Οδηγωντας σημερα για το μαθημα ελληνικων της Ισμηνης στο κεντρο του Mainz, θυμηθηκα τις πρωτες φορες που περιμενα στο αυτοκινητο να σχολασει. Μου ειχε τηλεφωνησει ο Γιωργος, ενας ελληνας που τα παιδια μας ηταν μαζι στο μαθημα των ελληνικων, και κανονισαμε να βρεθουμε απο κοντα, μια και μεναμε στην ιδια γειτονια. Και γνωριστηκαμε οικογενειακως και καποιες φορες περιμεναμε τα παιδια μαζι να σχολασουν και στην καραντινα βρισκομασταν σπιτι τους και σπιτι μας και μεσα σε μικρο χρονικο διαστημα οι οικογενειες μας εγιναν αυτοκολλητες. Δεθηκα με την Τανια - τη γυναικα του Γιωργου- σαν φιλη απο παλια. Οταν μας ανακοινωσαν οτι θα φυγουν μονιμα Ελλαδα το καλοκαιρι που περασε, ενιωσα οτι χανω φιλους καλους, φιλους χρόνων. Και ηταν απο τις στιγμες που η Θεσσαλονικη εμοιαζε δυο ζωες πισω. Μεσα απο δυσκολες καταστασεις διογκωνονται οι επαφες, οι αναγκες, το μοιρασμα γινεται πιο απληστα και φυτρωνει κατι πολυτιμο στον μισο χρονο. Φιλιες και αγαπες. Εχεις δαμασει την αλεπου μεσα στον αλλον κι εκεινος τη δικη σου. Ειμαστε πλεον ξεχωριστοι ο ενας για τον αλλον. Το νιωθω καθε φορα που μας επισκεπτεται ο Γιωργος και η Τανια. 

Μετα σκεφτηκα την Μαρινα, την Νατασσα, την Κωνσταντινα και την Ναγια. Τις γυναικες που πανω απο ενα μηνα ξεκινησαν να βρισκονται για ενα ποτο καθε δευτερη Παρασκευη κι εγω δεν πηγαινα για να μην καπνισω, επειδη δεν απολαμβανω πολυ τις βραδινες εξοδους πλεον και με διαφορες δικαιολογιες ελειπα απο τις πρωτες μαζωξεις. Και πηγα την Παρασκευη που μας περασε και αντιληφθηκα οτι, ενω ειμαστε πολυ διαφορετικες, ετσι, σε τετοιες συνευρεσεις, δημιουργουμε ενα πολυ ενδιαφερον μοτιβο. Απολαυσα τη βραδια και μου φανηκε λιγη. Στο μυαλο μου ηρθαν τα πρωινα καφεδακια που επινα με τις φιλες μου στην Ελλαδα, πριν ξεκινησω δουλεια τα πρωινα, και εμοιαζε, να, σαν να ηταν χθες που με περιμενε ενας διπλος καπουτσινο τις καθημερινες στο Coffee Brothers.

Παιζει παιχνιδια ο χρονος, παιζω κι εγω μαζι του. Φιλος ειναι, ενιοτε αυστηρος, αλλες φορες γενναιοδωρος. Κι οταν προσφατα με ρωτησε η Ισμηνη γιατι καποιες γυναικες κρυβουν τα χρονια τους, της απαντησα ειλικρινα, οτι δεν εχω ιδεα γιατι επιλεγουν κατι τετοιο. Ισως να μην εχουν αναγνωρισει τον χρονο ως φιλο. Ποιος ξερει! Σηκωνω τη μυτη ψηλα, σνομπαρω επαρκως φετος και ασχολουμαι μονο με την καμπουρα μου.