αναγκες (;)

Απληστη εχω γινει με τον χρονο. Η παραμικρη υπεχρεωση τα Σαββατοκυριακο μου χαλαει το ιδανικο σεναριο του μυαλου μου. Ο Δ δουλευε την Κυριακη. Εγω με την μικρη μου ξανα μονες.
Πως καταφερνει αυτη η μουρη να με κανει να θελω να περναω ολη την ημερα μαζι της, να κουραζομαι διπλα απο μια καθημερινη που πηγαινω στη δουλεια μου πρωι-απογευμα και να φτανει η Κυριακη το βραδυ, να την παιρνει ο υπνος, να την σκεπαζω πριν βγω απο το δωματιο της και να σκεφτομαι "Δεν σε χορτασα παλι να παρει".

Θελω να φτιαξει ο καιρος να παω την Ισμηνη για ιππασια και να λαβω μερος στο εργαστηρι δημιουργικης γραφης, το τριημερο που διοργανωνεται στην Κατερινα. Το πρωτο εχει ηδη συζητηθει με τον Δ κι εχει δρομολογηθει. Το δευτερο......

Ηλιος

Ειναι φορες που τελειωνουν οι λεξεις. Γραφω, σβηνω και τιποτα δεν ειναι καταλληλο για την ακαταλληλη περιοδο που ζω. Ζητιανευω λεξεις και τις κλεινω σε ενα καρω μαντηλι που κρυβω στη φοδρα του κιτρινου μπουφαν μου. Ανοιξα τα στορια να μπει ο Ηλιος.

αυτη την ανοιξη την περιμενε

Μπηκε και πηρε βιαστικα δυο διπλους καπουτσινο και δυο κουλουρια Θεσσαλονικης. Η Ν. την περιμενε στο αυτοκινητο. Αποφαση της τελευταιας στιγμης: «Παω στα Μουδανια, μηπως θελεις να ερθεις μηπως τελειωσεις κι εσυ τη δουλεια που ειχες;»
Στο αυτοκινητο ειπε στην Ν. οτι θα μπορουσε να κανει μια δουλεια που να εχει οδηγηση. Ο ηλιος μια κρυβοταν μια απλωνοταν γενναιοδωρα δηλωνοντας την παρουσια της ανοιξης. Για δουλεια πηγαινε, αλλα ειχε την αισθηση οτι παει εκδρομη με την καλη της φιλη. Η δουλεια δεν εγινε τελικα. Επιστρεφοντας στο γραφειο, πεντε λεπτα πριν το πρωτο ραντεβου της, ηπιε μια γουλια απο τον γαλλικο που ειχε ετοιμασει το πρωι. Σαν τα ηταν λιγακι πιο νοστιμος σημερα.
Την ερωτευεται σιγα σιγα την ανοιξη. Απο περσι ειχε υποψιαστει οτι κατι αλλαζει με τις εποχες μεσα της. Ανακαταταξεις και εσωτερικες αναμετρησεις αλλαζαν τα ποσοστα καθε εποχης. Σε σημειο που ενιωθε οτι ειχε αναγκη να αγκαλιασει το φθινοπωρο μη του παρουν την πρωτια. Πλησιασε ακομη περισσοτερο η ανοιξη την καρδια της φετος. Ειναι που εχει αναγκη το φως της, για να τακτοποιησει οσες εκκρεμοτητες σερνει χρονια τωρα. Μια τακτοποιηση σε ολους τους τομεις. Να μην υπαρχει ουτε μια σκονισμενη γωνια μεχρι το καλοκαιρι.

smooth Tuesday

Ηταν απο τις ελαχιστες φορες που δυσκολευτηκα να την αφησω. Μετα απο τρεις μερες επρεπε να μεινει εκεινη στο σχολειο της κι εγω να παω στη δουλεια. Ποσες φορες θα μπορουσαμε να συμπεριφερθουμε χειροτερα απο τα παιδια μας, αν δεν ειχαμε την εγκρατεια ενος ενηλικα. Αν ειχα την πολυτελεια να ειμαι αυθορμητη, το πρωι δεν θα σηκωνομουν απο το κρεβατι στις εξι. Κι οταν θα ερχοταν η Ισμηνη μετα απο κανενα μισαωρο, θα εβαζα τα κλαματα και θα την παρακαλουσα να μεινουμε αλλη μια μερα σπιτι μας.
Ηρθα ομως.
Και μετα απο λιγο ηρθε και η Σ. και ηπιαμε καφεδακι. Υπαρχει ενα ωραιο κλι
μα σημερα. Σαν να εχουν ολοι τη διαθεση να επικοινωνησουν. Να δειξουν κατανοηση. Να βρουν κατανοηση. Να τη ζητησουν, τουλαχιστον. Σαν να λιμαρει καποιος τις αιχμηρες γωνιες για να κυλισει χωρις τριβες η μερα. Και ειναι απο αυτες τις μερες που λες χαμογελαστα "Θα τα καταφερω".

ασφαλεια

Φοβαμαι λιγακι. Απο εκεινη την μερα που ανοιξαν το γραφειο μου και ακουω καθημερινα για διαρρηξεις σε σπιτια γυρω απο εμενα, εχω γινει φοβιτσιαρα. Γυριζω σπιτι, βαζω παντα την μικρη πισω μου και βλεπω αν ειναι τα ντουλαπια και τα συρταρια κλειστα για να μπουμε. Εκεινη η τζαμαρια στο μεσαιο οροφο με κανει να μην κοιμαμαι καλα τα βραδια. Με τον παραμικρο θορυβο πεταγομαι και προσπαθω να ακουσω αν ειναι κανεις μεσα στο σπιτι. Πολυ ασχημη αισθηση να παραβιαζει καποιος τον χωρο σου. Και σκεφτεσαι οτι συμβαινει σε τοσους πολλους πια, που ειναι κατι που δεν προκαλει καν ιδιαιτερη εντυπωση. Κι ομως. Η αισθηση αυτη της παραΒιασης δεν χωνευεται ευκολα.
Ο Δ στην Πολη εχει μια αλλη πραγματικοτητα. Πολυ χιονι, δυσκολιες σε μετακινησεις και διευθετησεις υποχρεωσεων. Ασταματητη δουλεια και κουραση. Θελω να γυρισει. Να μην φοβαμαι πια να μπω στο σπιτι. Να μη φοβαμαι το παραθυρο στον μεσαιο οροφο. Να μας προστατεψει. Χρειαζομαι προστασια. Ποσο εφικτο ειναι να νιωθεις ασφαλης σημερα;