αεριζω

Εχω γευση απο φλεγματα συνεχεια στο στομα μου. Πινω ζεστα ροφηματα με γευση συγκεντρωσης και νιωθω να απλωνετε παντου στις πρωτες απολαυστικες γουλιες. Το Σαββατοκυριακο αυτο με περιμενουν 4 στοχοι και νομιζω θα ειμαι συνεπης μονο στον ενα. Θα φυτεψω καποια Δευτερα μεσημερι τα λουλουδια μου. Θα αγορασω καποια Τριτη σπορους για τον μπαχτσε μου. Και καποια βραδιά θα υφανω τις σκεψεις μου να τις πουλησω σε μια εκθεση τον Ιουνη. Το Σαββατο θα δω τους φιλους μου. Πολλες ωρες, ως τα ξημερωματα της Κυριακης θα τους βλεπω και θα κοιμαμαι την μιση Κυριακη μετα. Και οταν ξυπνησω και παρω την μικρη μου απο τη μαμα μου, θα νιωσω ασχημα που της στερησα την παρουσια μου μιση μερα Κυριακης, ενω με βλεπει τοσο λιγο καθημερινα. Θα φυγουν οι τυψεις και θα μεινουν οι ομορφες αναμνησεις με τους φιλους. Ειπαμε "θα τα πουμε" οταν επιστρεψαμε απο τις καλοκαιρινες διακοπες και μετα χαθηκαμε. Χαθηκαμε στα αγχη μας, στις μικρες μας αραχνουφαντες θηλιες κρεμασμενες απο τα ταβανια των σπιτιων μας. Καποια βραδυα αυτοκτωνουμε και ξυπναμε κουρασμενοι το αλλο πρωι στο πατωμα επειδη δεν μας αντεξε το σχοινι. Ή επειδη δεν θελουμε να τα καταφερουμε στα αληθεια. Και μεσα σ'αυτη την πραγματικοτητα εχτισε η πολιτικο-οικονομικη επικαιροτητα το δικο της θεριο. Και γιναμε ολοι μα ολοι τοσοδουληδες. Μας πετυχε στον υπνο. Μας τσακισε. Τα ζευγαρια μαλωνουν επειδη δεν πετυχε ο καφες. Οι σχεσεις τεντωνουν προς δυο αντιθετες κατευθυνσεις και φοβασαι οτι θα σπασουν απο στιγμη σε στιγμη. Να ενας ωραιος οργανισμος για αρρωστια. Ολοι αρρωστησαμε φετος. Το προσεξες; Ολοι μα ολοι.
Δεν χορταινω να αφηνω ανοιχτες τις μπαλκονοπορτες να φυγει ο χειμωνας.

αφωνια

Εχει κλεισει η φωνη μου, πανε 3 μερες τωρα. Ποναει και το στερνο μου. Δεν κοιμηθηκα καθολου καλα. Πως θα γινουν ολα αυτα που πρεπει να γινουν; Νιωθω εξαντλημενη απο αρρωστιες. Ξυπνησα χαραματα απο τον βηχα και παραλιγο να βαλω τα κλαμματα. Θελω να κοιμηθω.
Εκανα εναν ζεστο καφε χωρις γαλα. Ειχα ξεχασει τη μυρωδια του καφε χωρις γαλα. Με ξυπνησε το αρωμα του. Εκλεισα τα ματια και αγκαλιασα την κουπα με τις παλαμες μου. Σαν διαφημιστικο σποτ θα φαινομουν.
Η Ισμηνη καθε βραδυ μου φτιαχνει ροφημα με μελι και λεμονι για να μην ποναει ο λαιμος μου. Κανει οτι ανακατευει κατι στις χουφτες της και μου το δινει να το πιω. Κι αφου γινω καλα, θελει αγκαλιτσα. Τοσο ευκολα ολα!
Περσι τα πασχαλινα αυγα ηταν μια αποτυχια επειδη ξεβαφαν στα χερια. Φετος θελω να μεινουμε εδω το Πασχα. Ισως μαζευτει και ολη η παρεα μας και ψησουμε μαζι την Κυριακη του Πασχα. Υπεροχα θα ειναι.
Πρεπει να μας νταντεψουμε, να μας ευχαριστησουμε, να μας αφουγραστουμε. Να μας αγαπησουμε ξανα. Ολη αυτη η μαυριλα μας εβαλε στην γωνια τιμωρια και νιωθουμε οτι το αξιζουμε κιολας. Θα με προσεξω λιγο παραπανω. Γι'αυτο ολες αυτες οι αρρωστιες φετος. Καταπιεσμενα θελω που δεν βρισκουν διεξοδο. Δεν υπαρχει υγεια μονο με υποχρεωσεις. Το εμαθα :)
Κοιταξτε ποσο ωραιες ιδεες βρηκα για το Πασχα!

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

αναζητωντας τα αρχεια της ετ1

Εψαχνα ενα αποσπασμα απο μια συνεντευξη της Δημουλα που πετυχα πριν λιγες μερες. Δεν πρεπει να ηταν ουτε πεντε λεπτα αυτα, που με καθηλωσε μπροστα στην τηλεοραση. Παντα με μαγνητιζει. Ακομη κι οταν αυστηρα καταρριπτει οτι μεχρι τωρα πιστευα. Ειναι αυστηρη πολυ. Δεν βρισκω αυτη την συνεντευξη. Δεν θυμαμαι πολλα στοιχεια για να την ψαξω καλυτερα. Νομιζω στην ετ1 ηταν πριν λιγες μερες βραδυ, γυρω στις 10, αλλα σε ποιο αρχειο να ψαξω;Νομιζω ηταν αυτη η εκπομπη "Παρε τα δωρα". Αλλα δεν καταφερα να τη βρω.
Η αληθεια δεν αντεχεται, ελεγε. Κι εκτοτε ζω με αυτη τη σκεψη. Οτι αν αρχισουμε να λεμε μονο αληθειες, θα γινουμε αγενεις. Μα που μπαινει το οριο;
Ειναι πολλα που σκεφτομαι τελευταια. Ειμαι πιο πολυ εδω απο καθε αλλη φορα. Συνηθιζα να ονειραβατω και το απολαμβανα πολυ. Αν μπορουσα να το ελεγχω, ακομη σε πτησεις του μυαλου θα ημουν. Μα προσγειωθηκα και ζω αυτες τις μερες εχωντας τις αισθησεις μου σε ετοιμοτητα. Λαμβανω το καθε βλεμμα, το καθε αγγιγμα, την καθε μυρωδια, την καθε γευση, τον καθε ηχο. Σαν να επεστρεψα απο μακρινο ταξιδι και δεν ξερω απο που να αρχισω τα συμμαζεματα. Μα κατι κανω σιγα σιγα. Ειναι πολλα ακομη που με βαραινουν. Αλλα κατι γινεται.
Πιανω το χερι της μικρης και ανεβαινουμε την ανηφορα μεχρι πανω την στανη του Κωστικα. Γυριζουμε και κοιταμε κατω τον Θερμαικο ενω σουρουπωνει και σκεφτομαι οτι αν δεν μου επιανε το χερι, η θεα θα ηταν μιση. Κι ομως γινεται αυτο που σου λεω. Και δεν υπερβαλω, ουτε θελω να ειμαστε σιαμαιες. Αντιθετως θελω να ερθει το καλοκαιρι να παει λιγο στην αλλη γιαγια, να μεινω χωρις εκεινη καποιες μερες. Καποιες μερες μονο Κατερινα. Χωρις επιθετικο προσδιορισμο. Μα δεν το βιαζομαι κιολας. Μεχρι τοτε την αγγιζω και δημιουργουμε αναμνησεις.
Χθες ηταν μια κυρια στο γραφειο μου, απο Χαλκιδικη. Μιλησαμε πολυ ωρα και ζηλεψα την ηρεμια της. Καποιων οι ζωες φαινονται τοσο καλα ζωγραφισμενες. Με σαφη ορια. Μου λειπει αυτο καποιες στιγμες στη δικη μου ζωη. Μα αρχιζω να δεχομαι τη φυση μου. Δεν ειμαι για τετοια ορια. Ειμαι για ταξιδι στον χρονο. Δεν μπορω να στο εξηγησω τωρα αυτο. Σε αλλη αναρτηση ισως. Παντως δεν ειμαι για να μενω, αλλα για να φευγω. Κι εχει πολυ ζορι αυτο για οσους ξερουν. Μα δεν μπορεις να βαλεις το λιονταρι μεσα σε γυαλα επειδη σου αρεσουν τα ψαρια, ετσι;
Πως θα βρω την εκπομπη της Δημουλα, μου λες;

Εφυγε το Λειλακι μας

Χθες το πρωι εφυγε το Λειλακι μας, εγινε αγγελακι πια. Δεκαπεντε χρονια ημασταν μαζι. Οταν την πρωτομαζεψε η αδερφη μου, σπουδαζα Ρουμανια. Οταν επεστρεψα σπιτι και κατευθυνομουν προς τα δωματια, ετρεχε, πηδουσε και μου δαγκωνε τον κωλο. Πανω απο ενα χρονο μου πηρε να την πεισω οτι εγω προϋπηρχα σ'αυτο το σπιτι και ειχα ισαξια δικαιωματα. Πρεπει να ειχε κακοποιηθει πριν ερθει σπιτι μας και ηταν πολυ καχυποπτη με τους ανθρωπους. Μα ηταν τυχερη η ψυχουλα μου. Βρηκε ενα σπιτι που την αγαπησε πολυ και ειχε και παρεουλα αλλα σκυλακια.
Ειχα συνηθισει να αυξανονται τα σκυλια στο πατρικο μου. Ολο και απο καποιο μαζευε "προσωρινα" η αδερφη μου κι εμενε. Περσι (Νοεμβριος 2010) πρωτη φορα αποχωριστηκαμε καποιο απο τα σκυλια μας. Πεθανε η Χελγκα. Εικοσι χρονων πια, γιαγιακα σε βαθυα γεραματα εφυγε ησυχη και καλοζωισμενη. Ειχα μεγαλωσει μαζι της. Ειναι δυσκολο να περιγραψω σε καποιον το κενο που ενιωσα. Μονο καποιος που εχει ζησει κατι παρομοιο μπορει να καταλαβει. Χθες πεθανε και το Λειλακι μας. Νιωθω τυχερη που υπηρχαν στη ζωη μου. Που ηταν εκει στις χαρες και στα αγχη μου. Ειχα κανει μια αναρτηση πριν λιγα χρονια για τα σκυλακια μας . Προστεθηκαν κι αλλα στην παρεα πια.
Και οταν ακουω, μετα απο εναν χαμο ενος σκυλιου, το αφεντικο να δηλωνει οτι δεν μπορει να παρει αλλο, επειδη δεν μπορει να αντεξει αλλη τετοια απωλεια, απορω: Τοσο λιγο εκτιμησε αυτο που ειχε και δεν θελει ξανα; Κρινω αυστηρα καποιες στιγμες, ειδικα οταν αφορα τα ζωα. Εκλαψα πολυ χθες το πρωι. Γυρισα σπιτι, καθησα στην καρεκλα της κουζινας μου κι εκλαψα πολυ. Και ξερω οτι για πολυ καιρο θα μου ερχεται το προσωπακι της στο μυαλο και θα κλαιω. Οπως μου συμβαινει ακομα και τωρα για την Χελγκα. Μα χαμογελω οταν σκεφτομαι την Φλαππυ, τον Φλας, την Περλα, την Μαλου, την Μελι και τον Τσαρλι μας. Αυτες οι ψυχουλες μου εδωσαν και μου δινουν σπουδαια μαθηματα σεβασμου, εκτιμησης και αγαπης! Και νιωθω ακομη πιο τυχερη που μεγαλωνει η μικρη μου παιρνοντας τα ιδια μαθηματα, μαθαινοντας να αγαπαει, να εκτιμαει, να φροντιζει, να σεβεται.

Καλο ταξιδι Λειλακι μου. Εισαι παντα μεσα στην καρδια μας.

Λέιλα

 

 

 

 

 

Χέλγκα

 

 

 

Φλάς

Πέρλα

Μαλού

Μέλι

Τσάρλι

κι αυτη η μουσιτσα ειναι αυτη που μεγαλωνει με εμενα τον Δημητρα και το Ισμηνακι, η Φλαππυ μας.

Φλάππυ

Ημιαιμα ολα, μπασταρδακια πανεξυπνα και αξιολατρευτα!

μια εικονες, λιγες λεξεις χαρισμενες

Η kovovoltes μου, ειχε μια πολυ ομορφη ιδεα. Ζητησε απο καποιους μπλογκοφιλους να της χαρισουμε διαφορες λεξεις μας. Απο εμενα ζητησε να της χαρισω μια εικονα απο τις βολτες που κανω με την μικρη μου. Μια εικονα εχει σφηνωθει στο μυαλο μου, απο την ωρα που μου ανατεθηκε αυτη η "αποστολη" :)

•§•§•§•§•§•

Σαββατο πρωι, γυρω στις 9:30, πηγαμε μαζι με την μικρη μου σουπερ μαρκετ. Τρελλαινεται να καθεται στο καροτσακι να της δινω τα πραγματα που ψωνιζουμε και να τα ριχνει μεσα. Στο δρομο που πηγαιναμε, ειδε την παιδικη χαρα και μου ζητησε να κανει κουνια μπελα. Απο περσι το καλοκαιρι ειχε να κανει κουνιες. 

"Εχει συννεφια αγαπη μου. Μονο οταν βγαινει ο ηλιος παμε στις κουνιες"

Στην επιστροφη ειχε εναν λαμπερο ηλιο και δεν εχασε ευκαιρια.

Ισμηνη: " Μαμα! Μαμα! Εχει ηλιο. Να κανουμε κουνια μπελα!"

Σταματησαμε και κατεβηκαμε στην παιδικη χαρα. Ειχε μονο αλλο ενα παιδακι, επειδη ηταν πολυ νωρις ακομη για τα ελληνοπουλα ή μαλλον για τους γονεις τους ;) Καναμε ολες τις κουνιες. Στην τσουληθρα με διεταζε "Μαμα κατσε εκει εσυ" κι ετρεχε κι ανεβαινε μονη της τα σκαλοπατακια κι εκανε τσουληθρα. 

Αυτη η εικονα μου εμεινε. Η φωναχτη φωνουλα της απο το γελιο, να με διαταζει να μην την κραταω πια, επειδη μεγαλωσε και μπορει μονη της. Και χτυπουσε ο ηλιος τα καστανα κοτσιδακια της και τα ματακια της φαινοντουσαν μελια. Και σκεφτομουν οτι πριν λιγους μηνες, περσι το καλοκαιρι, δεν μπορουσε να ανεβει αυτα τα σκαλοπατακια ουτε αν την επιανα. Εγω την εβαζα αγκαλια να κανει τσουληθρα και την κρατουσα ολη την διαρκεια. Και τωρα μονη της. Και σκεφτομουν πως θα αναπολω αυτη την εικονα που βλεπουν τωρα τα ματια μου, σε λιγα χρονια. Και περνουσαν πολλες σκεψεις απο το κεφαλακι μου. Καμια δεν με μελαγχολουσε. Ας νιωθω να φευγουν τα χρονια σαν νερακι. Αρκει να βλεπω το χαμογελο της. Νιωθω η πιο τυχερη γυναικα στον κοσμο που της αρεσει να περναει χρονο μαζι μου. Που μοιραζομαστε τετοιες στιγμες μαζι. Που δημιουργουμε αναμνησεις. Κι ας μην θυμαται αυτη καποτε αυτη την εικονα, επειδη ειναι μολις 2μιση χρονων. Καπου μεσα της, εχει μπει ενα τουβλακι ευτυχιας. 

"Αντε Ισμηνακι μου, παμε σπιτι να παιξουμε με τον μπαμπα μας"

"Λιγο γυρω γυρω ολοι μαμα. Για λιγο μονο"

 Σε πεντε λεπτακια ειχαμε μπει στο αυτοκινητο και ξεκινουσαμε για το σπιτι μας.

•§•§•§•§•§•

Δεν ξερω αν ειχες κατι τετοιο στο μυαλο σου kovovoltes μου. Σου χαριζω αυτες τις πολυτιμες λεξεις μου κι ευχομαι να τις απολαυσες :)

Χθες αγορασα λουλουδακια. Φυτεψα ηδη τον κροκο μου, που δεν ηξερα οτι εχει τοσο ομορφα ανθακια, διπλα στα μουσκαρι μου. Κλεινουν τα φυλλαρακια τους το βραδυ και τα ανοιγουν με τον ηλιο. Σαν να σνομπαρουν την νυχτα. Να μην την καταδεχονται. Περιμενουν και οι λεβαντες μου και οι βασιλικοι μου και οι μικρες λευκες γαρδενιες και ολα υποσχονται ενα καλυτερο αυριο.
Κι εγω, που γινομαι ευκολοπιστη καποιες ρευστες στιγμες, πιστευω σ'αυτο. Μολις εκτυπωσα και το εγχειριδιο απο το ποτιστικο που εχω ενα χρονο τωρα και δεν ξερω να το χρησιμοποιω. Δεν θα αφυδατωθω ποτε ξανα.

Τα μουσκαρι και οι κροκοι μου

κι αλλα που περιμενουν να τα φυτεψω ...

Καλο Σ-Κ