λιγο απο μενα

Ξεκινησα για ενα moodboard, μα δεν καταφερα να καταλληξω. Καθε που μιλαω με την Τζενη ειναι σαν να πεταει το μυαλο μου πιο ψηλα και τα βλεπω ολα αλλιως. Υπεροχο να εχω εναν τετοιο ανθρωπο στη ζωη μου. Οι φωτογραφιες αυτες εχουν κομματια απο αυτα που συζητησα, κομματια απο εμενα.

Προσπαθω εδω και μερες να αποφασισω τι θα κανω το τριημερο. Ο αντρας μου δουλευει και θα ειμαι μονη με τη μικρη. Να επαιρνα το αυτοκινητο για μια κοντινη εκδρομουλα; Ισως στο χωριο; Χαμογελαω οταν την σκεφτομαι να τρεχει στην Αγια Παρασκευη. Αχ και να ερχοταν και η Τζενη μαζι μας.Πως γινεται κατι τοσο απλο να φανταζει τοσο δυσκολο; Ειναι στην ανθρωπινη φυση μας να δυσκολευουμε τις ζωες μας σπουργιτακι; Ετσι δε λες; Κριμα δεν ειναι; Ή μηπως σαν το αλατι, αυτο ειναι που δινει γευση στις μερες. Κι εκεινος ο κουμπαρας με τις μαγικες μας στιγμες; Ποσο λιγοι τολμανε να τον σπασουν τελικα; Στιγμες στιγμες, καλα διπλωμενες η μια διπλα στην αλλη. Τις ανεβοκατεβαζουμε σαν τα καλοκαιρινα και τα χειμωνιατικα στα παταρια του μυαλου μας.

"Αγαπουλα μου !

    Ο ανθρωπος ειναι το πιο δυσκολο και ταυτοχρονα προβλεψιμα κατανοητο μυστηριο...

Τοσα ζουμε, τοσα αισθανομαστε, τοσα πιστευουμε με ολη τη δυναμη της ψυχης μας και

ξαφνικα...πουφ! Σα να ειμαστε αλλοι αισθανομαστε άλλα, πιστευουμε άλλα, θελουμε να ζησουμε άλλα..."

μου γραφεις και καταλαβαινω την καθε λεξη σου. Ενα πουφ που αλλες φορες το μισουμε κι αλλες φορες το αγαπαμε και δυσκολευομαι να καταλληξω τι απο τα δυο ειναι σοφοτερο. Σταθηκα τυχερη στους ανθρωπους που επελεξα στη ζωη μου τελικα. Μια ροζ ιδεα, μια γλυκια γευση, μια ανασα ελευθεριας και λιγο αρωμα  λεμονιου με γεμιζουν ενεργεια. 

Ειναι τοσα πολλα που μπορω να κανω αυτο το τριημερο. Πολυ κριμα να μην κανω κατι τελικα. Πολυ κριμα κι αδικο.

to laser or not to laser ?

Μεσα σε ροζ κουλουρακια, παιδικα γελια και καλους φιλους κολυμπησα ολο το Σαββατοκυριακο και σημερα χαζευω κουπονια για οριστικη αποτριχωση με laser (υπαιτια η Στελλα).
Δεν ηξερα οτι βρισκεις τοοοοοοοσα πολλα κουπονια για ο,τι μπορεις να φανταστεις, σε τοοοοοσο χαμηλες τιμες!

Παω να κανω φραπεδακι. Εχει ηλιο και ακουω Scorpions. Ειμαι η Κατερινα και ειμαι καλα :)



........ να δεις που θα την κανω την αποτριχωση ......

απο τοσο ομορφα κουπατ που ειχαμε ...

....διαλεξαμε ξανα τις καρδουλες....

.....δεν μπορεις να χαλασεις χατηρι σε τετοιο βοηθο ομως :)

τριζουμε...

Τριζει η πραγματικοτητα σε καθε βημα και περπαταω οσο πιο απαλα μπορω. Κενταω τη διαθεση μου ολη τη νυχτα και το πρωι δεν μπορει τιποτα να επεμβει σε αυτη. Εχω κεντησει το χρωμα που θα βαδισω ολη μου τη μερα, σταυροβελονια.
Ο Σακης μου λεει οτι ολο το Σαββατοκυριακο θα βρεχει και προσπαθω να σκεφτω χωρους που θα μπορουσα να παω με την μικρη μου για να μην κλειστει στο σπιτι. Να μην κλειστω στο σπιτι. Παντου απλωμενες ζωες, που νωχελικα τις κοιταμε και δε λεμε να μαζεψουμε τη μπουγαδα μας, ενω βρεχει. Με στιβω με πεισμα και με απλωνω στα κλειστα καλοριφερ καθε βραδυ. Μαζι με τα πορτοκαλια που της στιβω το πρωι, στιβω και τις ασχημιες του μυαλου μου και τις χυνω στο νεροχυτη.
Τα σαλιγκαρια μας τρωνε τα φυλλα απο τις πιπεριες αλλα εγω ειμαι βεβαιη οτι, οπως και περσι, στο τελος θα χορτασουν και αυτα , θα χορτασουμε κι εμεις πιπεριες.
Με εναν ακομη σεισμο θα τριζει ακομη πιο πολυ η ζωη μου. Και δεν ξερω αν τον ευχομαι ή τον απευχομαι. Λιγο λιγο κενταω, υφαινω, πλεκω και αναρωτιεμαι αν θα τολμησω ποτε.
Κερασια δεν εφαγα ακομη. Τα αφηνω και σαπιζουν στο ψυγειο μου. Κι αν ψαχνεις να βρεις λογικη εξηγηση γι'αυτο, ξερεις πως θα απογοητευτεις, ετσι; Αν και θα ετρωγα ευχαριστως μια δροσιστικη φρουτοσαλατα αυτη τη στιγμη, χαζευοντας το παρκο εξω απο τη τζαμαρια μου, που αδειασε λογω βροχης. Πινω νερο βροχης για αποτοξινωση.
Το λαδι στις κλειδωσεις κρυβει τον θορυβο, οχι τη ζημια. Κι αυτο το ξερεις, σωστα;

Ειναι και Πρεπει

"Η σχεση μας με τα αληθινα θελω μας χωλαινει επικινδυνα. Δεν αποκλειεται να ξεκιναει απο πολυ παλια, απο αρχεγονες συμπιεσεις της ψυχης, απο τοτε που η μητερα μας αρνιοταν να ακουσει το αληθινο θελω μας και προσπαθουσε να μας μεταγγισει το δικο της θελω.
[...]
Γνωριζω καλα, οπως ολοι μας, ποσο βαθιες, σκληρες, περιπλοκες ριζες υφαινουν οι γονεις στην καρδια του παιδιου τους, ποσα δικα τους κριτηρια σπερνουν στο μυαλο του, ποσο δυσκολο ειναι να αποδεσμευτουμε απο την επιρροη τους. Μπορει να κανουμε επανασταση, να ουρλιαζουμε, να τους βριζουμε, ομως η επιρροη τους ειναι ασυλληπτα και αδειαλειπτα ισχυρη. Οχι ομως τοσο οσο η επιρροη του προσωπικου μας θελω. Γι'αυτο υποφερουμε· ειναι τεραστια η συγκρουση αναμεσα στις αντιρροπες δυναμεις.
[...]
Και ετσι, συμβιβαζοντας οπως οπως απο πολυ νωρις το Ειναι του με το Πρεπει, το δειλο Ειναι με το αυστηρο Πρεπει, την εσωθεν κλιση με την εξωθεν εντολη, ο ανθρωπος αγεται και φερεται απο μισο-επιθυμιες, απο μισο-ονειρα, απο μισο-σχεδια, απο μισο-αποφασεις. Την ωρα που οι συνθηκες, οι επιδρασεις, ο καιρος, οι ορμονες του, η δυσπεψια του ή η πεινα του, το ποιος ειναι τουτη τη στιγμη ο συνομιλητης του, και απειροι αλλοι οροι, οι οποιοι, σαν κολλωδης ιστος, τον περιτυλιγουν, μπορει να πιστεψει ακραδαντα πως θελει παρα πολυ να κανει κατι ή να γινει καποιος. Φουντωνει ενθουσιωδης για ενα διαστημα και παρασυρεται απο ονειρα, φαντασιωνεται, γραφει στο μυαλο του συναρπαστικα σεναρια. Νιωθει πανετοιμος να πολεμησει γι'αυτα. Σε λιγο ομως, και οταν ερθει η ωρα της επιμονης, επιπονης πραξης, θα αισθανθει οχι και τοσο ετοιμος, κατα κανονα θα το αναβαλει. Χρειαζεται στερεη αυτοπεποιθηση, πεποιθηση και αυτοεκτιμηση για να μπορεις να γινεις καποιος που μπορει να θελει.
[...]
Αποτυχια δεν ειναι να μην καταφερουμε το στοχο μας, αποτυχια ειναι να μην τον προσπαθησουμε. Αν προσπαθησουμε εντιμα, με ζηλο, ακομη κι αν δεν πραγματωθει η επιδιωξη, η γευση μας θα ειναι εντελως αλλιωτικη απο το να μη βγουμε καθολου στο δρομο. "


Κυριακη απογευμα στη Βιεννη - Μαρω Βαμβουνακη

μου λειπει

Οταν εχω αναγκη για ερωτα σ'αυτο το βιντεακι επιστρεφω ξανα και ξανα. Ρουφαω την αισθηση που μου δινει η σχεση αυτη.

Και γιατι δεν πας σπιτι σου οταν εχεις αναγκη για ερωτα, θα μου πεις. Γιατι δεν ειναι κανεις στο σπιτι πια. Καταντησαμε να βρισκομαστε λιγοτερο και απο τον καιρο που δεν μεναμε μαζι. Και θυμωνω οταν δεν εχω την επιλογη να το αλλαξω αυτο. Ή μηπως την εχω;

Μου λειπει φριχτα. Και ολο λεω να το συνηθισω, μα δεν μπορω. Θα του το πεις;