perfect day

Εφυγε ο Lou Reed. Σημερα το διαβασα. Και θυμηθηκα αυτο το τραγουδι. Και ηταν ακριβως αυτο που ειχα διαθεση να ακουσω σημερα. Και να το ακουω ολη μερα.



Περασε ενα Σαββατοκυριακο χλωμο. Μαζευτηκαμε με φιλους και οι υπολοιπες μερες περασαν οικογενειακα. Η μικρη ειδε απιστευτα πολυ τηλεοραση. Δεν ειχα και πολυ ζωντανια να ασχοληθω πιο δημιουργικα μαζι της οπως θα καταλαβες. Ημουν "κακια" μαμα αυτο το τριημερο. Εκεινη βεβαια, εχει εξισου αναγκη την αγκαλια μου και την παρουσια μου. Και ειναι τρομακτικο αυτο. Το να μην νιωθεις καλος γονιος. αλλά να εξακολουθεις να εχεις τετοια επιρροη πανω στο πλασματακι σου. Το βατραχακι μου εμαθε να ξεντυνεται και να ντυνεται μονη της. Αργουμε λιγακι, κι αν ειναι στενες οι μπλουζες δεν τα καταφερνουμε παντα, αλλα κυριως καταφερνει να ξεντυθει και να ντυθει εντελως μονη. Εχει πλακα, γιατι με πιανει στον υπνο σηνυθως. Δεν ειχα στο μυαλο μου να τη βαλω να μαθει ντυνεται μονη. Οχι επειδη δεν θα επρεπε, αλλά επειδη εγω το ειχα αμελησει. Ειχα συνηθισει τη φαση να την ντυνω εγω. Τοσο πολυ την ειχα αποδεχτει λες και θα κρατουσε για παντα. Κι εχει και μια εβδομαδα που οταν υποσχεται κατι, δεσμευεται να το τηρησει (γιατι οι υποσχεσεις πριν πηγαιναν συννεφο, αλλα στην πραξη με το ζορι να εκανε μια).
Τα βραδια διαβαζα το βιβλιο μου. Δεν ειχα διαθεση για τιποτε. Το αρνητικο ηταν οτι δεν απολαμβανα αυτη την απραξια μου. Κατι άλλο ειχα αναγκη. Ισως μια βολτα. Ουτε εγω ξερω τι ακριβως ηθελα. Το καθιστικο μου φαινοταν πολυ αβολο.
 Εκανα παλι εκεινη την ωραια βελουτε σουπα απο αρακα με ανθοτυρο και κρεμμυδακι, που ειχα κανει το καλοκαιρι, και ηταν πολυ νοστιμη. Η μικρη εφαγε 3 μικρα πιατα. Εκανα κι ενα γλυκο χθες, με πορτοκαλενιο σιμιγδαλενιο χαλβα χωρις λαδι. Ξινουτσικο αλλά μου αρεσε πολυ.
Κουτσοεβδομαδα φιλε μου. Θα περασει χωρις να το καταλαβεις. Σ'αφηνω. Ψαχνω να διαβασω για τον νευρογλωσσικο προγραμματισμο και τον Derren Brown. Το Σαββατο ο αντρας μου μας αφησε με ανοιχτο το στομα με καποιες αποκαλυψεις για θεματα που με ενδιαφερουν πολυ και δεν ηξερα οτι ασχολειται κι εκεινος. Ολα στο μυαλο ειναι ναι. Εχουμε ευθυνη για την απραγια του νου μας.

αναποδιες

Αυτη η εβδομαδα ηταν λιγακι αναποδη.
Κρεμοταν ενα σιδερο κατω απο την εξατμιση του αυτοκινητου και με ακουγαν απο οπου περνουσα. Μετα απο μερες πηρα την Βικυ στο συνεργειο και της λεω "Βικυ περναω και κανω σαματα, θα το φτιαξουμε;" "Φερ'το απο 'δω" μου λεει η γυναικα. Διαγνωση απο το τηλεφωνο θα κανουμε; Το πηγε ευτυχως ο μπαμπακας μου και σε λιγη ωρα ερχεται πισω. Ενα μικρο κολληματακι ηταν, μου ειπε. Ουτε χρηματα δεν μου πηραν οι ανθρωποι. Ωραια. Παει κι αυτο που με εγχωνε. Παω να παρω το μεσημερι την μικρη, στριβω απο το στενο και το πενταλ του γκαζιου πατιεται τερμα κατω. Δεν ειχα γκαζι ! Παρκαρω με τα χιλια ζορια σε μια ακρη και παω με τα ποδια στον παιδικο. Κουβαλωντας κατι σακουλες που χρειαζομουν, την τσαντουλα της μικρης, τα μπουφαν μας επειδη ειχε ζεστη και την μικρη που ηθελε να με κραταει απο το χερακι και χοροπηδουσε. Σημερα ηρθε η οδικη βοηθεια, το πηγε στο συνεργειο και με παιρνει η Βικυ...."Κατερινα, 70 € ειναι η ντιζα του γκαζιου".  Ωραια. Πριν λιγο καιρο, ουτε μηνα δεν εχει, αλλαξα συμπλεκτη κια μου ειχαν φυγει άλλα 250€. Και περσι αλλαξαμε φρενα και εξατμιση. Μου φαινεται πρεπει να αρχισω να βλεπω για κανενα καινουριο μεταχειρισμενο. Αυτο το καημενο απο το 97, ποσο ακομη να αντεξει. Απο ο,τι μου λενε, μονο εξοδα θα ειναι απο δω και περα.
Επιχειρηση ενδοεπικοινωνια. Ειχε χαλασει κι επρεπε να ειμαι συνεχεια πανω στον οροφο, να ακουω την μικρη. Νυσταζα και κοιμομουν κι εγω απο τις 10 αυτες τις μερες. Βρισκω μια της phillips. Βαρεθηκα να αλλαζω καθε εναμιση χρονο. Τουλαχιστον αυτη ελπιζω να κρατησει. Εχει κι επιπλεον λειτουργιες που βοηθουνε πολυ. Την ελαβα χθες και την δοκιμασα. Σουπερ. Καθισα επιτελους στο καθιστικο χωρις αγχος. Παει κι αυτο. Άλλα 82 ευρω (κρατας λογαριασμο ως τωρα;; Εγω οχι.)
Ερχομαι στο γραφειο κι ετοιμαζομαι να εκτυπωσω κατι που πρεπει να δωσω σε εναν πελατη. Παπαλα το εκτυπωτικο. Εκανε νερα τελευταια και τελικα κατελληξε! Ουφ. Δεν ειναι δυνατον. Πανω που μου ειχε δωσει ο Δ ενα εξωτερικο cdplayer για να βλεπω ακτινογραφιες επειδη ειχε χαλασει αυτο που ειχε ο υπολογιστης. Αλλα εξοδα για τον εκτυπωτη!
Μη σου πω οτι αρχισε να εχει προσωπικοτητα και το ξυπνητηρι στο σπιτι. Οποτε εχει διαθεση με ξυπναει τελευταια. Αυτο δεν με ανησυχει. Βρηκα ενα παρομοιο πολυ φθηνο. Ηταν κι αυτο πολυ φθηνο (2 € απο το IKEA) και κρατησε τοσα χρονια.
Ευτυχως προλαβα κι εκανα καποια ψωνια χθες απο το σουπερ μαρκετ. Με βλεπω εντελως ταπι το τριημερο. Μηπως να αρχισω παλι τα αλατια ημαλαΐων και τα συναφή; Και με ολα αυτα εγω ειμαι σαν την καλη χαρα. Ειμαστε παραξενα οντα τελικα. Αντε σ'αφηνω. Κανε μια προσευχουλα για μενα να μη με βρουνε άλλα, ενταξει; Ευχαριστω. Καλο τριημερο.

υ.γ. Αυριο στη Θεσσαλονικη ειναι αργια, του Αγιου Δημητριου ντε. Αραγε και για τις λαϊκες ισχυει; Την λαϊκη της Θερμης; Ουφ, με εβαλε σε σκεψεις η αδερφη μου.

σφραγιζω την ομορφη εβδομαδα με γαλλικο φουντουκι στην καινουρια μου κουπα

Τελικα εμεις οι γυναικες εχουμε ενα θεματακι με τα ψωνια. Μπορει να μην ειμαι απο τις γυναικες που αγοραζουν ρουχα και παπουτσια, αλλα τρελλαινομαι να παιρνω ειδη για το σπιτι και δωρακια. Χθες λοιπον πηγα στα Hondos, ειχα ταξει στην μικρη να παμε. Αγαπαει πολυ την Ζαΐρα, την κοπελα που παιζει μαζι της στον παιδοτοπο. Ειπα αυτη τη φορα να βγω λιγακι στον ιδιο οροφο να δω για πορτοφολι στον Δ μου, που χρειαζοταν και πλησιαζει και η γιορτη του. Βρηκα ενα πολυ ομορφο καφε σκουρο.

Μετα βρηκα κι ενα ομορφο χαλακι-κουρελου σε προσφορα για την κουζινα μου και δυο υπεροχες κουπες. Οι παλιοι γνωριζουν την τρελλα μου με τις κουπες. Οχι φιλε μου, μην μου παρεις δωρο ποτε κουπα. Τις διαλεγω ΕΓΩ τις κουπες μου :) Τα τελευταια χρονια εχω ξεκινησει και μια συλλογη. Αγοραζω καθε χρονο, 2 κουπες για να εχω για το φθινοπωρο-χειμωνα.Η χαρα οταν αγκαλιαζω με τις χουφτες μου τον πρωτο ζεστο καφε στην καινουρια μου κουπα ειναι μεγαλη.Ηρθαν και τα νηματα που παρηγγειλα απο τα mallia kouvaria και ειμαι ετοιμη για φθινοπωρινη βουτια. Χθες ηπια και τον πρωτο φυσικο χυμο απο ροδια και πορτοκαλια στη μαμα μου. Κοπηκαν τα πρωτα μας ροδια.

η αυλη της μαμας με τα πρωτα μαζεμμενα ροδια

 Οι καινουριες μου κουπες με αχνιστο γαλλικο φουντουκι μεσα

Την περσινη την ειχα διαλεξει απο τα Jumbo και μου την εκανε δωρο η φιλη μου η Νικολεττα

κουπα φθινοπωρο χειμωνας 2012-13

Αυτες τις ειχα παραγγειλει απο τα PIP studio. Ειχα ζηλεψει ενα δωρακι της Λιτσας.

κουπες φθινοπωρο χειμωνας 2011-12

 Αυτες τις ειχα παρει απο τον Μασουτη αν θυμαμαι καλα. Ενα ευρω τη μια νομιζω

κουπες φθινοπωρο χειμωνας 2010-11

Μετα τα ψωνια, καθισα για ενα ακομη καφεδακι στην καφετερια του Hondos κοιταζοντας τον Θερμαϊκο και διαβαζοντας το βιβλιο του Μπουκάι. Μεσα στον επομενο μηνα εχω βαλει σκοπο να επισκεφτω την Κατερινα στου Κυκλους Ζωης. Για καποιους ανθρωπους εισαι εξαρχης σιγουρη οτι θα πετυχουν. Ειναι πολυ καλη σ'αυτο. Θα παω οπωσδηποτε. Εψησα και το Μαρακι που εχει την ιδια μουρλα με εμενα σ'αυτα και θα παμε μαζι. Καντε μια βολτα απο την ιστοσελιδα της. Ειναι απο τις ωραιοτερες σελιδες που εχω επισκεφτει. Πολυ καλη δουλεια εκαναν τα παιδια που ανελαβαν τη δουλεια αυτη).

Φευγω. Απο την Δευτερα πως εζησα τις μερες μεχρι σημερα, δεν το καταλαβα πολυ. Ειμαι δημιουργικη, νιωθω γεματη ενεργεια και οταν ειμαι ετσι νιωθω χαρουμενη. Οπως ακουσα και σε ενα τραγουδακι το πρωι "πετρα που θελει να κυλα, ποτε δεν χορταριαζει".

η δυναμη της Δευτερας

Καποια Σαββατοκυριακα εχουν πολυ ιδιαιτερο αρωμα. Περνουσαν πολλες σκεψεις απο το μυαλο μου. Παρατηρουσα πολυ τους γυρω μου. Πως καθονται, πως εκφραζονται με τα φρυδια, πως κουνανε νευρικα μυες, χερια, ποδια. Παρατηρησα απο σχολια στο facebook οτι πολλοι εχουν αναγκη να προσβαλουν τον αλλον. Σχολιαζουμε κατω απο μια φωτογραφια καποιου κοινου φιλου κι αντι ο καθενας να γραψει ευγενικα τη δικη του αποψη, μια κυρια ειχε αναγκη να προσβαλει τη δικη μου αποψη για να πει τη δικη της. Τι ειναι αυτο που μας κανει να μην ειμαστε ευγενικοι με τους ανθρωπους; Ποσο δυσκολο ειναι για καποιους να εκφραστουν χωρις να προσβαλουν τον αλλον;

Στο σπιτι εβγαλα σχεδον ολη την αποθηκουλα εξω προσπαθωντας να εξοικονομισω χωρο για την γωνιτσα μου. Παιδευομουν ολο το απογευμα του Σαββατου και καταφερα μια τρυπα στο νερο. Σημερα μου ηρθε μια ιδεα ομως, που ειναι κι ευκολα υλοποιησιμη και νομιζω θα καταφερω αυτο που εχω στο μυαλο μου στο τελος. Κυριακη για καφε σε παιδοτοπο με φιλους και το απογευμα αρχισε η επιχειριση χειμωνιατικα-καλοκαιρινα. Ειναι απιστευτο ποσα ρουχα δεν φοραμε!! Και φυσικα δεν τελειωσα σε ενα απογευμα μια τοσο μεγαλη επιχειριση. Σκεφτομαι να στρωσω και χαλια αυτη την εβδομαδα. Εβγαλα και το παπλωμα μας και κοιμηθηκα χθες και δεν ιδρωσα καθολου. Μπορει να εχει ζεστη αυτες τις μερες, αλλα το βραδακι μια χαρα κοιμασαι με παπλωμα.

Σημερα το πρωι δεν αρχισε καλα η μερα μου. Καποιες δυσκολες περιπτωσεις στη δουλεια μου χαλασαν τη διαθεση. Ειναι η δυναμη της Δευτερας και του φθινοπωρου που κραταν τη μερα μου σε καφε-κοκκινο-πορτοκαλι αποχρωσεις. Αποφασισα να κανω κι αποχη απο το γαλα. Εγω ελεγα να το ελαττωσω, αλλα ο Δ προτεινε να το κοψω. Ισως δω διαφορα στην αλλεργια που με επιασε τα τελευταια 3 χρονια. Σημερα βεβαια εβαλα γαλα στον καφε μου, ετσι για τελευταια φορα. Απο αυριο σκετος ο καφες ξανα. Ενταξει, μη φανταστεις οτι θα γινω αλλεργικη στα γαλακτοκομικα. Απλα θα κοψω εντελως την καταναλωση παστεριωμενου γαλατος στο σπιτι που επινα με τα λιτρα. Ξεκιναω λοιπον. Αν εχεις και την υποστηριξη του συντροφου σου, ειναι μεγαλη υποθεση. Ειπαμε θα δινουμε κατσικισιο γαλα και στην μικρη στο εξης. Λιγο καλυτερο απο το αγελαδινο. Κι αυτο περισσοτερο επειδη βοηθαει στο υψος, απο ο,τι με ενημερωσε ενας καλος γειτονας ορθοπαιδικος. Οχι για προσληψη ασβεστιου. Ασβεστιο απο τα λαχανικα ή σε χαπια αν εχει χαμηλο ασβεστιο. Για να ειναι καθαρα απορροφησιμο. Καλη μας απεξαρτηση λοιπον.

Καπου εδω τριγυρω θα ειμαι να ψαχνω νηματα. Αν βρεις ξινους ανθρωπους στον δρομο σου, μην απαντας στα πικροχολα σχολια τους. Τιποτα δεν καταφερνεις. Μονο τη διαθεση σου χαλας. Ο κοσμος ακουει μονο αυτα που εχει αναγκη να ακουσει. Συγκεντρωσου στους ανθρωπους που αξιζουν. Που εκπεμπουν φως κι αληθεια. Ενας απο αυτους και ο Αντωνης. Μολις ξεκινησε το ταξιδι του το "Σουινγκ με τ'αστρα" και δεν υπηρχε περιπτωση να μην το παραγγειλω. Ειναι απο τους πιο εξαιρετικους στον χωρο. Θαυμαζω πολυ τον τροπο που γραφει. Σε λιγες μερες θα το εχω στα χερια μου το βιβλιο του και το περιμενω με μεγαλη χαρα.

Σ'αφηνω τωρα. Εχω ενα υπολοιπο ομορφης Δευτερας να ζησω...

τολμη

Ειχα διαθεση να παω στην Αννα. Ισως καταφερω την επομενη εβδομαδα να της τηλεφωνησω. Αν κι αυτο δυσκολο το κοβω, αλλα τουλαχιστον μεχρι τελος του μηνα πρεπει να τα καταφερω.

Θα της ελεγα γι'αυτα τα 26 λεπτα του Μπουταρη που με εκαναν να τον θαυμασω.




Που με εκαναν να τολμησω κι εγω ξανα να ονειρευτω μεγαλα πραγματα.

Ξεθαψα κι αυτο που ειχα διαβασει στο βιβλιο μου.

"Αν δεχτει κανεις να βγαλει την ετικετα της δειλιας μπορει να ξυπνησει πολλα συναισθηματα. Αν νιωθετε φοβο, το να πειτε «Ειναι επειδη ειμαι δειλος» δεν εξηγει τιποτε, αλλά δημιουργει μια ασφαλεια, ειναι ενας λογος. Μ'αυτον τον τροπο αποφευγετε να αντιμετωπισετε αμεσα τον φοβο. Το «φοβαμαι» υπονοει οτι θα μπορουσατε και να μη φοβαστε. Το «ειμαι δειλος» ειναι ενας αυτοπροσδιορισμος, δεν μπορειτε να κανετε αλλιως. Αυτο σας αφαιρει την ευθυνη, κατα καποιον τροπο.»

Η νοημοσυνη της καρδιας - Isabelle Filliozat

Ειδα αλλη μια ομιλια στο TEDx. Του Γιωσαφατ Ματθαιου. Και ξαναθυμηθηκα τα μαθηματα ζωης





Ολα σαν να συνωμοτουν σημερα να τολμησω. Να παψω να κρυβομαι πισω απο τη δειλια μου. Κι αλλες φορες με πιανει αυτος ο ενθουσιασμος. Ειδικα τετοια εποχη, που ξυπναω, βλεπω αυτον τον υπεροχο καιρο και ειμαι γεματη ενεργεια και καλη διαθεση απο το πρωι. Και ονειρευομαι και ονειρευομαι. Κι εχω διαθεση να μιλαω με ανθρωπους που τολμουν να ονειρευτουν. Κατεβαζω τα ματια αν πετυχω κανεναν γκρινιαρη που θα μου κοψει τα φτερα. Που θα με προσγειωσει για το καλο μου. Γεμισαμε ανθρωπους που μας προσγειωνουν για το καλο μας. Εχει γινει καχυποπτος ο κοσμος. Κυνικος, απαισιοδοξος, μοιρολατρης. Κι εγω; Κι εγω μια απο τα ιδια. Με μικρες αναλαμπες αισοδοξιας. Σ'αυτες στηριζομαι. Καποια μερα, λεω, δεν θα ειναι μονο λογια. Θα κανω πραξη οσα ονειρευομαι. Καποια μερα θα τολμησω. Μονο να μην παραιτηθω. Να μη θεωρησω οτι αφου δεν τα καταφερα μεχρι τωρα, τελειωσε ο χρονος μου. Δεν μπορει. Καποια μερα θα ειναι η δικη μου η μερα. Και ειμαι σιγουρη οτι το πιο δυσκολο απο ολα ειναι μεχρι να φτασω σε εκεινη τη ρημαδα μερα. Οχι το απο εκει και μετα. Η αποφαση. Η δυσκολη αυτη αποφαση να τολμησουμε. Να υποστηριξουμε τα ονειρα μας. Να κανουμε ο,τι ονειρευομαστε. Κι αν δεν ξερουμε τι ακριβως ειναι αυτο, να βγουμε στο κυνηγι του. Να μην παραιτηθουμε. Να παψουμε να υποτιμαμε τον εαυτο μας. Να πιστεψουμε οτι ολα ειναι εφικτα.
Θυμαμαι κατι που μας ελεγαν οι καθηγητες μας στην Ρουμανια "Ο πιο σιγουρος τροπος να αποτυχεις σε μια εξεταση, ειναι να μην πας!"
Θελω να παω λοιπον.