" Γιατι, βρε απατεωνα θεε, μουρμουρησα κι ηξερα οτι δεν θα μ' ακουσει κανεις. Ποιος σ' εβαλε να σκαρφιζεσαι μοιρες, ποιος σε ορισε να ζωγραφιζεις ουρανους. Ποιος σ' αφησε να σκηνοθετεις δραματα, να υπαγορευεις φτωχειες και πλουτους, να χωριζεις τους ανθρωπους κατα τσεπη, να κυβερνας τις αρρωστιες, να νουθετεις χωρις να δεχεσαι κριτικη, ειπα και τα χερια μου σφιχτηκαν ιδρωμενα στο καγκελο της πλωρης.
Υστερα, στραφηκα πισω μου, ειδα τον Μανολη να με κοιταζει συγκαταβατικα, πεταξα το τσιγαρο που καπνιζα στο σιδερενιο πατωμα κι ακουμπησα στον ωμο του.
- Μη, καρδια μου, ειπε και μ' ακουμπησε πλαι του σ' ενα παγκακι.
Δεν ειπα τιποτα, ηξερα οτι μ' ενιωθε. Εκλεισα τα ματια μου ασφαλης, ακουμπησα πανω του τα χρονια μου, κι ετσι θολα και μισομεθυσμενα το μικρο καραβι εψαξε να βρει την ταπεινη Φολεγανδρο."
*********************************************
" Γιατι η ζωη ειναι πουλι, καρδια μου, πετα και χανεται και δεν ξευρει κανεις αν ητανε ποτε καπου, μητε αν ειναι τωρα πουθενα."
Απλα (κι οχι απλοικα...οπως λεει και η Φαραονα μου) υπεροχο;;;;;!!!!



