Καποτε στο Συλλογο θυμαμαι

 Πριν καποια χρονια ημουν στον Συλλογο Γονεων και Κηδεμονων στο δημοτικο της κορης μου στην Ελλαδα. Χρονιά σταθμος. Δε θα σου πω κατι καινουριο, αλλα ρε φιλε, ποσο φοβισμενος ειναι ο κοσμος που ενω βαζεις λεφτα απο την τσεπη σου για να τρεχεις ολη τη χρονια, να υπαρχει παντα καποιος (και δυστυχως οχι μονο ενας) που με υφακι θα σε αμφισβητει. Επιασα το εαυτο μου να θελω να με υπερασπιστω με τροπους που, ουτε η 11χρονη κορη μου δε θα εκανε. Σε πολυ λιγο χρονο αντιλαμβανεσαι τι παιζει και προσαρμοζεσαι. Συγκεντρωνεσαι στον στοχο. Κατι που μου εκανε εντυπωση τοτε και θελω να μοιραστω μαζι σου ειναι αυτο. Μπορει καποιος να ειναι διαβασμενος, να τον εκτιμας για τις γνωσεις του και την εγκρατεια που δειχνει σε στιγμες που η ατμοσφαιρα ειναι τεταμενη. Κι ερχεται η στιγμη που συνειδητοποιεις οτι εχετε διαβασει το ιδιο κειμενο κι εχετε καταλληξει σε εντελως διαφορετικο συμπερασμα. Κι εκεινος θα στο μεταφερει βαζοντας μεσα την προσωπικη του αποψη. Κι εγω επισης. Αθελα μας. Ερμηνευσαμε διαφορετικα τα ιδια λογια και καταλληξαμε σε δυο διαφορετικες "αληθειες". 

Και σημερα θυμηθηκα εκεινη τη χρονια στο Συλλογο για δυο λογους. 

Πρωτα γιατι ο Δημητρης μου ειναι πολυ διαβασμενος, του αρεσει να αναλυει πολυ καποια θεματα κι εκανε μια "ομιλια" σημερα πανω σε ενα θεμα, βασιζομενος σε "γνωσεις", ερμηνευμενες με τη δικη του λογικη, σε ενα συμπερασμα πολυ διαφορετικο απο αυτο που αντιλαμβανομαι εγω. Και αναλογιζομουν ποσο ευκολα θα μπορουσε να πεισει οποιονδηποτε ενω εγω οχι. Ισως εκεινος να εχει δικιο τελικα. Αλλα εαν εχω εγω, δε θα ειμαι εξισου ευκολα πιστευτη.

Η δευτερη αφορμη εγινε παρατηρωντας την Τανια. Μια φιλη που απεκτησα εδω. Οταν εισαι σε ενα Συλλογο ερχεσαι σε επαφη με καποιους ανθρωπους που καταλαβαινεις συντομα οτι λογω ανιαρης ζωης ( γινομαι αυστηρη, το αντιλαμβανομαι, μα θα επιμεινω) ψαχνουν διαρκως αφορμες να δημιουργησουν θεμα, να κρινουν, να κατηγορησουν, να γινει σαματας γενικα. Με μια φιλη τοτε απο τον Συλλογο συνειδητοποιησαμε οτι κυριως αυτοι οι ανθρωποι ηταν γυναικες που δεν εργαζοντουσαν. Κι εχω πιασει τον εαυτο μου να ασχολουμαι πλεον με πραγματα που μεχρι πριν ενα χρονο που δουλευα, δεν προσεχα καν οτι υπαρχουν. Κι ερχεται η Τανια, μια γυναικα που δουλευει πολυ δυσκολα ωραρια, με δυο παιδια με homeschooling που πρεπει να διαχειριστει και ολες τις αλλες καθημερινες υποχρεωσεις και πιανω τον εαυτο μου να τη θαυμαζω σαν κατι απιαστο. Εκεινη νιωθει πιεσμενη και στα ορια της. Και δε μου δοθηκε η αφορμη να της πω ποσο ολο αυτο δινει ενα αλλο νοημα στην καθημερινοτητα, στη ζωη γενικα. Θα βρω ομως τροπο να της το πω. Δε θα την ξεκουρασει απο τις υποχρεωσεις της, αλλα να ξερει οτι καποιος τη θαυμαζει. Τη ζηλευω. Αχ να ερθει η στιγμη να δουλεψω κι εγω ξανα. 

Περασα ομορφα σημερα φιλε μου. Απο αυριο λενε παγωνιες και χιονια. Κι εχουν πεσει απανωτες αναποδιες τελευταια. Αλλα τριτωσε. Βαζω τελεία. Ολα θα πανε καλυτερα. Αναποφευκτα μετα τις αναποδιες ερχονται τα ευχαριστα. Και το αντιστροφο. Αλλαξα και κουπα καφε. Το εκανα στο ιατρειο οταν ηθελα να αλλαξει κατι. Χαζοκολληματα. Αλλα να δεις που την επομενη φορα που θα σου γραψω θα εχω κατι ευχαριστο να σου πω. Το οτι το πιστευω αυτο, εχει κανει ηδη τη μιση δουλεια ;)

Καλη εβδομαδα

σε αργη κινηση

 -Ποσα καλοκαιρια εχουμε ακομη να παμε διακοπες; 15; 20; 25; Πρεπει να σκεφτω τα μερη που θελω να επισκεφτω

ειπε ο Γιωργος χθες καθως συζητουσαμε. Ειχε αναφερει ξανα αυτη τη σκεψη παλιοτερα, που εκανε και στον ιδιο εντυπωση, οταν την ακουσε απο εναν φιλο του. Λιγα καλοκαιρια ακουγονται, αν το σκεφτεις ετσι. Αλλα αν εισαι πανω απο 40, στην καλυτερη περιπτωση τοσα μενουν. Με βαζει σε σκεψεις. Δεν εχω μερη που ονειρευομαι να επισκεφτω. Ονειρευομαι ομως διακοπες λιγο διαφορετικες απο αυτες που κανω τα τελευταια 10 χρονια. Θα ηθελα ενα καλοκαιρι να παω σε ενα ησυχο, ομορφο μερος με ενα ζευγαρι φιλων με παιδι/παιδια. Να περνουμε την περισσοτερη μερα στη θαλασσα, απογευματακι σε ταβερνουλες με τσιπουρο ή κρασακι και τα παιδια να παιζουν παραδιπλα. Εμεις να πιανουμε συζητησεις σαν τη χθεσινη για ωρες και να επιστρεφουμε στο δωματιο μας  βραδακι για μπανιο και υπνο χωρις εγνοιες. Χωρις να μας περιμενει καμια υποχρεωση την επομενη. Να ειναι η παραλια μπροστα στο δωματιο μας και οι ταβερνουλες σε αποσταση που πας με τα ποδια. Δεκα μερες θελω. Ειναι πολυ σημαντικο να ξεκουραζεσαι το καλοκαιρι. Καποια καλοκαιρια συγχρονιστηκαμε στην Καρυανη και ηταν ο ξαδερφος του Δημητρη στο διπλανο σπιτι με τη γυναικα και τα παιδια. Ηταν ομορφα καλοκαιρια αυτα. 

Οταν μετακομισαμε εδω ειχα ανοιξει τον χαρτη κι εβλεπα ποσο κοντα ειναι τοσο υπεροχα μερη. Παρισι, Αλσατια, Πραγα, Λονδινο, Βιεννη, Ζυριχη. Ολα σε αποσταση 5-9 ωρες οδικως. Ηρθαν ομως ετσι τα πραγματα που εγκλωβιστηκαμε σε απανωτα lockdown και, περα απο καποιες κοντινες γερμανικες πολεις, δεν καταφεραμε να παμε πουθενα αλλου. Και ειναι λιγο παραξενο που ενω ηρθαν αγαπημενοι προορισμοι τοσο κοντα μου -για να ακριβολογουμε εγω ηρθα κοντα τους- δεν με δελεαζουν πια οπως καποτε. Κανενας προορισμος. Ονειρευομαι Χριστουγεννα και Πασχα στις Σερρες και στη Θεσσαλονικη και καλοκαιρι καπου ομορφα και ησυχα με ομορφη παρεα. Ισως Χαλκιδικη. Ως εκει φτανουν τα θελω μου. Κανενας προορισμος πλεον δεν ειναι στα must στη λιστα μου. Για χρονια ηταν ενα χωριο της Αλσατιας. Τωρα δε με νοιαζει το που. Χρειαζομαι και μια εβδομαδα καπου με τον Δημητρη. Μονο οι δυο μας. 

Καποιος γνωστος μας περναει μια πολυ δυσκολη δοκιμασια αυτη την περιοδο. Μου ειναι τοσο αγαπητος, τοσο κοντινος ανθρωπος του Δημητρη. Αναποφευκτα μας εβαλε σε σκεψεις. Σε τετοιες περιπτωσεις αναλογιζεσαι ξανα τις προτεραιοτητες, βαλαμε σε αλλη σειρα τους στοχους, καναμε pause στον χρονο να σκεφτουμε ολα τα μικρα που μας ξεφευγουν καθημερινα. Ειδικα τα πρωτα δυσκολα εικοσιτετραωρα ο υπνος ηταν ανησυχος, οι μερες περνουσαν βασανιστικα αργα. Με τον Δημητρη ειμαστε πολυ διαφορετικοι. Δεν μοιραστηκαμε καμια σκεψη, περα απο τα γεγονοτα της εξελιξης της υγειας του φιλου μας. Κατακριτεο ισως, μα εμεις ετσι μαθαμε να ζουμε. Καλως ή κακως με τον Δημητρη μοιραζομαστε ελαχιστα σκεψεις που εχουν συναισθημα. Εκεινος ορθολογιστης, εγω ρομαντικη, φτανουμε γρηγορα σε αδιεξοδο με τετοιες συζητησεις. Μεσα απο συζητησεις με τριτους μερικες φορες ανακαλυπτουμε και πραγματα μεταξυ μας. Υποπτευομαι ποσο ασχημο ακουγεται. Μα συχνα το απολαμβανω. 

Εχω λοιπον εναν καινουριο μεγενθυντικο φακο, τον κραταω σφιχτα και ψαχνω. Ο χρονος ειναι αμειλικτος. Γνωριζω οτι συντομα ολη η πραγματικοτητα θα ξαναπαρει τις συνηθισμενες διαστασεις. Θα ξεχασω σε καποια σκοτεινη γωνια τον μεγενθυντικο φακο μου μεχρι το επομενο γεγονος που θα με ταρακουνισει και θα κυλαει ξανα βασανιστηκα αργα ο χρονος και οι σκεψεις μου θα σκαλωνουν σε καθε βημα. Ψαχνω λοιπον. Ψαχνω σκοπους, ψαχνω κατανοηση, ενσυναισθηση, επιλογες, λευκους καμβαδες, πεισμα και εκτιμηση. Ολα αυτα εντος. Τιποτα εκτος. Μητε σε αλλη χωρα, μητε σε αλλο κορμι. Ολα εντος. 

Ψιθυριστα θα σου παραδεχτω οτι ισως να ειμαι πιο καλα απο οσο μου αξιζει. Αλλα ακομη βρισκομαι σε συγκρουση με ενα τερατακι μεσα μου και δεν μπορω να σου επιβεβαιωσω τον ψιθυρο αυτο.

Καλη χρονια

Ποτε δεν σκεφτηκα να κλεισω αυτο το μπλογκ. Κι ας υπηρχαν μακρα διαστηματα απουσιας μου. Διχως παντα καποιον επαρκη λογο. Σου γραφω απο το μικρο μου γραφειο στο καθιστικο του σπιτιου μου. Εκει πανω εχω τοποθετημενο ενα λιγο παλιο λαπτοπ που λειτουργει ως ακινητος υπολογιστης σχεδον. Ελαχιστες φορες το πηρα μαζι μου σε καποιο αλλο σημειο του σπιτιου, για να το χρησιμοποιησω. Ανα διαστηματα πανω στο γραφειο αφηνω διαφορα πραγματα πριν "τα συμμαζεψω". Λιγα παιχνιδια της Ισμηνης, κατι ρουχα που χρειαζονται μεταποιηση, κοκκαλακια για τα μαλλια και μπιζου, σημειωματαρια και φακελοι προς αρχειοθετηση, κατσαβιδια και μικροεργαλεια, πιονια απο επιτραπεζια κι ενα σωρο αλλα αντικειμενα.

Το μυστικο για ενα οργανωμενο σπιτι ειναι καθε φορα που χρησιμοποιεις κατι, να το βαζεις κατευθειαν ξανα στη θεση του. Θα το εχει μοιραστει και η δικη σου μαμα αυτο το μυστικο μαζι σου, ειμαι βεβαιη. Σε διαβεβαιωνω οτι και η δικη μου φροντιζει να μου το υπενθυμιζει συχνα. Προς απογοητευση της, δεν καταφερα ποτε να ειμαι συνεπης σ'αυτον τον κανονα. Κι εχω και τοσα πολλα πραγματα, που καποια για χρονια δεν εχουν "συγκεκριμενη θεση". Οσες φορες κι αν υποσχεθηκα να κρατησω τα τετραδια μου καθαρα και προσεγμενα στην αρχη της χρονιας, τοσες κατελληγα με τετραδια γεματα ζωγραφιες και τσακισεις. Δεν το 'χω, που λενε. Οπως αντιλαμβανεσαι, εχεις ελαχιστες πιθανοτητες να πετυχεις συμμαζεμμενο το σπιτι μου αν ερθεις ακαλεστος. Φυσικα ποτε δεν τολμησα να ονειρευτω να μενω σε ενα σπιτι που ειναι ολα στην εντελεια. Ελαχιστοι νομιζω επιθυμουν κατι τετοιο και ειναι εξισου στα παθολογικα πλαισια με εμενα, απλως στην αλλη ακρη του νηματος. Ειναι φορες ομως που θα ηθελα να ειμαι λιγο πιο συνεπης στις υποχρεωσεις μου. Παραδοξως αυτο το σπιτι το εχω απολαυσει περισσοτερες φορες καθαρο και συμμαζεμενο, απο το σπιτι που ειχα στην Ελλαδα. Κι ας ειχα και μια κοπελα που ερχοταν για καθαριοτητα μια φορα την εβδομαδα εκει. Κι ας ηταν λιγο μικροτερο εκεινο το σπιτι. Δυστυχως οχι οσες φορες θα το επιθυμουσα ομως. 

Στο μπλογκ μου μπαινω μονο απο το λαπτοπ. Οπως υποθετεις εδω κι αρκετο καιρο, τις φορες που επιδιωξα να καθισω στο γραφειο μου, η εικονα των πραγματων πανω του με αποθαρρυνε και δεν ανοιγα καν το λαπτοπ. Ηταν ξελιγωμενο κι απο μπαταρια για εβδομαδες λογω αχρηστιας. Θα υποθετεις επισης οτι αυτη τη στιγμη καθομαι σε ενα συμμαζεμενο γραφειο κι απολαμβανω μια ζεστη κουπα ζεστο εσπρεσσο καθως σου γραφω. Σωστα υποθετεις :)

Ειναι η πρωτη χρονια που δεν εχω φτιαξει τις καθιερωμενες μου λιστες. Παραδοξως δεν ειχα χρονο ουτε για απολογισμο της χρονιας. Και θα σε παρακαλουσα να μη φανταστεις οτι, εν μεσω καραντινας, εγω τριγυρνουσα δεξια κι αριστερα. Νομιζω μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου οι φορες που βγηκα απο το σπιτι αυτους τους μηνες. Μπορεις να με φανταστεις να διαβαζω μανιωδως καποιο βιβλιο ή να προσπαθω να λυσω τον κυβο του ρουμπικ σε λιγοτερο απο 2 λεπτα ή να παιζω με την Ισμηνη ή να βλεπω καποια ελληνικη ταινια με την οικογενεια μου. Δε χρειαζεται να εχεις και πολυ φαντασια λοιπον για να με σκιαγραφησεις :)
Θα επανελθω με απολογισμο χρονιας. Ισως να κοντευει Πασχα τοτε, ωστοσο τις εχω αναγκη τις λιστες. Κι αν για καποιο λογο τελευταια αποφευγω να συγκεντρωθω και να οργανωθω, επιτρεψε μου να το απολαυσω.

Σου ευχομαι μια ευτυχεστερη χρονια με υγεια, υγεια, υγεια και πολλη αγαπη.

Χριστουγεννα 2020!

 

Η αληθεια ειναι οτι φετος στολισαμε πιο νωρις απο καθε αλλη φορα. Περσι μετακομισαμε Δεκεμβρη στο καινουριο σπιτι και ο στολισμος μας περιοριστηκε μονο σε ενα δεντρο και για στολιδια λιγες χριστουγεννιατικες καρτες. Φετος βγαλαμε ο,τι χριστουγεννιατικο υπηρχε στις κουτες. Η Ισμηνη ειχε καλη διαθεση, οι λιγες μερες που καταφεραμε να παμε Ελλαδα μας εκαναν πολυ καλο. Κι ετσι, αρχες Νοεμβρη το σπιτι γεμισε χρυσοσκονη και λαμπιονια. Ακομη και για μενα, που αγαπω τα Χριστουγεννα, μου φανηκε λιγο ακαιρο. Πολυ νωρις βρε παιδι μου. Χαλαλι ομως. Οσο περνουν οι μερες τα χαιρομαι τα φωτακια. 

Οι Τριτες εχουν γινει οι αγαπημενες μου μερες. Εχει αναλαβει μια αλλη μαμα να πηγαινοφερνει την Ισμηνη τις Τριτες στο σχολειο, ο Δημητρης παιρνει το αυτοκινητο και πηγαινει στη δουλεια και μενω μονη στο σπιτι. Τις τελευταιες Τριτες ειχα πολλες δουλειες στο σπιτι. Αυριο ομως θα φαω πατατακια και θα δω χριστουγεννιατικη ταινια στο Hallmark. Οπως καποια Χριστουγεννα καποτε στο ιατρειο. Χαζομαρες θα μου πεις. Ναι ειναι. Υπεροχες χαζομαρες που με κανουν να ζω σε παραμυθι. Τα δικα μου "αρλεκιν". Ανυπομωνω...

Ως τοτε ομως εχω αποβλακωθει με σημειωσεις γερμανικων. Ολη μερα σημερα παλευω να θυμαμαι τα ομαλα και ανωμαλα ρηματα. Τα συνθετα χωριζομενα και μη χωριζομενα και καποια ανωμαλα. Πολυ με δυσκολευουν. Νιωθω οτι μαθαινω γραμματικα φαινομενα, γινονται ολα ενα κουβαρι στο μυαλο μου και δεν χρησιμοποιω τιποτα. Εχω μεινει στις μικρες προτασεις με υποκειμενο+ρημα+αντικειμενο. Συχνα απογοητευομαι με τα γερμανικα. Ως το βραδυ θα τα μαθω. Ξανα και ξανα, ως το σημειο που απο την κουραση αρχιζουν να μοιαζουν με κινεζικα.

Στη Γερμανια το κλεισιμο το ειναι μερικο. Πηγαινοφερνω την Ισμηνη σχολειο και ο Δημητρης εξακολουθει να πηγαινει δυο φορες την εβδομαδα στο γραφειο. Φοβαμαι λιγακι. Οχι τοσο για τον ιο, επειδη προσεχουμε αρκετα. Οσο για τις συνεπειες. Αυτη η κατασταση τα κανει ολα να φαινονται μακρυνα. Τους γονεις, συγγενεις και φιλους στην Ελλαδα, καποιο ταξιδι, την περιπτωση να βρω δουλεια, το να ξεκινησω εντατικα γερμανικα μαθηματα. Ολα μοιαζουν απιαστα. 

Καλο μου εκαναν λοιπον τα λαμπιονια. Φωτιζουν τις σωστες γωνιες να μη πεφτω στα σκοταδια μου. Καθολου δε θελω να σταματησω να σου γραφω και να ξαναδιαβασω γερμανικα. Πρεπει ομως. Για να ειμαι ελευθερη αυριο να δω την ταινιουλα μου.

Bis bald 

Μια Κυριακη στο σπιτι

Εχει μεινει μια σταλλια ακομη Αυγουστος. Κι οσο εγω βιαζομαι για τον Σεπτεμβρη που αγαπω, αλλο τοσο οι περισσοτεροι θελουν να ξεχειλωσουν τον Αυγουστο, να κρατησουν κι αλλο καλοκαιρι στη ζωη τους. Φανταζομαι ποσο εκνευριστικο ειναι να διαβαζουν για φθινοπωρο πριν μπει ο Σεπτεμβρης. Μη σου πω Οκτωβρης. Ελεγα να κανω αναρτηση στο facebook, αλλα εκει με διαβαζουν περισσοτεροι και σκεφτηκα να περιμενω· μη τους το χαλασω με ενα τραγουδι βροχης και στιγμες απο την πρωινη δροσια της Γερμανιας.
Τα πρωινα που φευγουμε για το σχολειο φοραμε τζιν μπουφανακι ή χοντρο φουτερ. Και συχνα φυσαει και σκεφτομαι οτι καλα θα ηταν να ειχα και το σαλι μου επιπλεον. Μεχρι το μεσημερι το θερμομετρο δειχνει λιγο πανω απο 20° C και σου θυμιζει οτι το καλοκαιρι δεν εφυγε. Το λατρευω αυτο. Στην Ελλαδα απο τα κοντομανικα πηγαιναμε κατευθειαν στα χειμωνιατικα, ξαφνικα, καποια στιγμη τελη Οκτωβρη. Με κανει πολυ χαρουμενη που εδω υπαρχει αληθινο φθινοπωρο. Εχει τοσα πολλα δεντρα παντου και χρυσοκοκκινιζει ολη η πλαση γυρω μου.
Ανυπομωνω λοιπον για τον Σεπτεμβρη. Ανυπομωνω να φορεσω τα πρωτα μου μακρυμανικα μπλουζακια, το σαλι μου και να βγαλω φωτογραφιες τα φυλλα που κιτρινιζουν, στον υπεροχο δρομο με ψηλα δεντρα, πηγαινοντας για το σχολειο της Ισμηνης.
Τα πρωινα ανοιγω πλεον ολα τα πατζουρια. Εδω και λιγες εβδομαδες δεν ανοιγα το μεγαλο πατζουρι του καθιστικου για να κρατησω τη ζεστη εξω απο το σπιτι.
Απο χθες πινω τον καφε μου στην κουπα απο το Βελιγραδι. Ο Δημητρης μου εφερνε κουπες απο τος χωρες που ταξιδευε κι εγω ανα μια δυο εβδομαδες αλλαζω και πινω για μερες στην ιδια κουπα τον καφε μου. Οταν βγαζω τον Φρεντυ τα πρωινα φτιαχνω προτασεις γερμανικες στο μυαλο μου. Ειμαι σιγουρη οτι οι μισες τουλαχιστον ειναι λαθος, εχουν πολυ αυστηρο συντακτικο, αλλα εχω αρχισει να μπορω να ξεχωριζω ηχητικα αν μια λεξη δεν ταιριαζει καπου. Χαζοπαιχνιδακια μεχρι να αρχισω μαθηματα.
Το πρωι ο Δημητρης κλαδεψε τον κηπο μπροστα. Καταλληξαμε να φαμε στις 4 μ.μ. μεσημεριανο και χωρις να καταφερω να κοιμηθω το μεσημερι, εβγαλα τον Φρεντυ, εκανα ενα μπανιο και τωρα ειναι 7:30 μ.μ. και περιμενω να περασει η ωρα για να παω για υπνο.
Καποια Σαββατοκυριακα περνουν και αφηνουν ενα σωρο υποχρεωσεις. Αυτη την εβδομαδα εχω πιο πολλα πλυντηρια, πιο πολυ σιδερωμα, πιο πολλες αγορες και υποχρεωσεις εδω κι εκει, πιο πολλα "to do" γενικα.
Εβαλα το αγαπημενο μου προσεκο με ροδι που ανακαλυψα εδω και λιγες μερες. Θα βαλω ξανα το τραγουδακι που σιγομουρμουριζω απο χθες βραδυ και ονειρευομαι ηδη ομπρελες και γαλοτσες και  καφεδακια κουκουλωμενη με το σαλι μου.
Καλη εβδομαδα!