christmas all over . . .

Κατι ριχνουν στον καφε του αντρα μου και μου λεει συνεχεια ναι. Μπορει να συμφωνησε και τρεις συνεχομενες φορες σε διαφορες προτασεις για στολισμους και αλλαγες επιπλων!! Βγηκα για καφεδακι σε μια ομορφη καφετερια πισω απο το Βυζαντινο μουσειο, μιλησα με φιλους, χαρηκα την μικρη μου. Μα η τοπ στιγμη του Σαββατοκυριακου ηταν οταν ανεβηκε να δει η μικρη το δωματιο της που της ειχα στολισει για εκπληξη. Αρχισε να χοροπηδαει και να τσιριζει απο χαρα. Αυτη η χαρα που δεν χωραει μεσα σου και μονο αν τσιριξεις μπορεις να την αντεξεις. Τι απιστευτη χαρα και για μενα! Απο τις στιγμες που νομιζω θα μου μεινουν. Λυγισαν τα γονατα μου οταν την ειδα να χαιρεται τοσο! Δεν θα πω αλλα. Νιωθω ευτυχισμενη εδω και δυο μερες. Σας χαριζω τις φωτογραφιες απο τον στολισμο μας. Με ενα δεντρακι 60 εκατοστων φετος μα με χριστουγεννιατικη διαθεση στο φουλ !!

Νικολεττα

Τα 'χουν παιξει τα τηλεφωνα μου. Κινητα και σταθερα. Το αριστερο πισω φλας του αυτοκινητου δεν αναβει και πηγαινω ολο δεξια τελευταια. Ναι, μη γελας, ξερεις ποσους κυκλους εχω κανει για να μην χρειαστει να στριψω αριστερα οταν εχω αλλον απο πισω μου; Εχει σπασει και το μπροστα τζαμι απο τον φουρνο μας εδω και καιρο. Πως γινεται να ισχυει μονο ο νομος του Μερφυ σ'αυτη τη χωρα!!

Σκεφτομουν οτι εχω πολυ καιρο να μιλησω με τους φιλους μου. Το πιστευεις οτι εχω να μιλησω στη Τζενη πανω απο μηνα (με εξαιρεση 2 λεπτα που μιλησαμε στη γιορτη μου, σαν ονειρο το θυμαμαι επειδη δεν ημουν και στα καλυτερα μου). Ξεχασα να τηλεφωνησω χθες στο φιλαρακο μου τον Νικο να του ευχηθω.

Εχω μια γκομενα τελευταια, στο εχω πει; Ναι, Νικολεττα την λενε. Ειναι φιλη, γειτονισσα και η λογιστρια μου. Αν δεν βρεθουμε δυο μερες μας πιανει μελαγχολια. Πιο πολυ απο τον αντρα μου την βλεπω. Ειναι εντυπωσιακο πως δενουν οι ανθρωποι λογω συνθηκων. Η μαμα μου, μου την ειχε "παζαρεψει" για λογιστρια και δεν ηθελα στην αρχη. Φοβομουν μη δεν παει καλα η συνεργασια μας και παρεξηγηθουμε ενω ειμαστε γειτονισσες. Και τελικα δεσαμε τοσο πολυ, που ξερει απο πρωτο χερι τι συμβαινει στη ζωη μου ανελλειπως.

Η θεια μου δεν μενει πια εδω και ακομη πιστευω οτι θα παω σπιτι της και θα πιω καφε. Κι αυτο το σπιτι εχει γινει αντικειμενο ποθου πολλων. Η αληθεια ειναι οτι εγω το ειχα σιγουρο οτι το ειχε γραψει σε μενα, οπως ισχυε μεχρι πριν λιγες εβδομαδες, αλλα μαθαμε οτι η διαθηκη αλλαξε. Τι ειχαμε τι χασαμε θα μου πεις. Και δικιο θα εχεις. Μονο να, θα μου λειψει  η οικειοτητα που ενιωθα εκει μεσα.  Θα ηθελα να παω να πιω εναν τελευταιο καφε, εκει στο τραπεζακι της κουζινας. Τωρα, οσο ειναι ολα οπως τα αφησε. Ισως το κανω. Μετα χαρισμα τους.

Αυριο εχω παλι δουλειες με φουντες. Κρεμαστρες, φωτακια στη σκαλα, ανεβασμα στη σοφιτα και μια Ισμηνη που ολο βλεπει μια φουντωτη ουρα απο την πονηρω την αλεπου και ακουει χαρουμενες φωνες απο παιδια. Αυτα μου λεει, μη με ρωτας λεπτομεριες. Το εχω ξαναπει οτι το παιδι μου ζει στον δικο του πλασματικο κοσμο κι εγω περπαταω στις μυτες να μην ενοχλησω.

Το τσιγαρο και το ουισκι δεν λενε να μου βγουν απο το μυαλο ακομη. Κι ενα μεγαλο κλαμα, λυτρωτικο.
Λες να παμε Πλουταρχο την αλλη Παρασκευη τελικα Νικολεττα;

μαγεια χριστουγεννων στην Βικυ

Ακουω οτι καποιοι δεν θα στολισουν πολυ, για να "προσαρμοστουν" τα παιδια στα νεα δεδομενα. Μα χριστουγεννα χωρις στολιδια γινεται; Παιδικα μυαλουδακια χωρις μαγεια; Ας μη στερησουμε απο τα παιδια μας την ομορφια των χριστουγεννων!
Το μυαλο μου καταφερνει και σκεφτεται τα χριστουγεννα και δεν φανταζεσαι φιλε μου ποσα με απασχολουν τελευταια. Τον αντρα μου δεν θυμαμαι απο ποτε εχω να τον δω μονο του για να συζητησουμε. Χθες το βραδυ καταλαβα οτι ετρεμαν τα χερια μου απο την υπερενταση κι αν δεν ηταν τα πεθερικα μου, θα εφερνα τον κοσμο αναποδα για να βρω να κανω ενα τσιγαρο με ενα ποτηρι ουισκι να φυγει ολη η ενταση.
Ενταση, υπερενταση, φορτιση, κορεσμος, απογοητευση, μοναξια..... και χριστουγεννα :)


Λιγη απο την χριστουγεννιατικη διαθεση του περασμενου Σαββατου. Ο καταπληκτικος στολισμος ειναι απο το σπιτι της αδερφης μου. Οι παλιοι φιλοι ξερετε τι μαγικα κανουν τα χερακια της.

Χρυσα - Μαρια - Βικυ - Κατερινα

απληστια

Δεν το χωραει το μυαλουδακι μου. Δεν ειμαι καμια αγια, αλλα τετοια συμπεριφορα δεν την καταλαβαινω. Ακριβως αυτο. ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!
Πως ειναι δυνατον τα χρηματα να ειναι πανω απο τους ανθρωπους για καποιους;
Πως κοιμουνται τα βραδια;
Πως δεν ντρεπονται να σηκωνουν τα ματια να με κοιταξουν;
Αντε να τελειωνει αυτος ο εφιαλτης να επιστρεψω στον μικροκοσμο μου.
Μην πληγωνετε μονο τους ανθρωπους που αγαπω πολυ σας παρακαλω!
Να τελειωσουν ολα γρηγορα και ανωδυνα.
Και μετα δεν ξερω. Καπου θα βγαλω κι εγω ολες τις ασχημες σκεψεις μου για να μη μου γυρισουν σε καρκινο. Αλλα νομιζω μονο με μια λεξη σε συγκεκριμενους ανθρωπους. Τιποτα αλλο. Ουτε φωνες, ουτε φασαριες. Ηρεμα κοιτωντας καθαρα στα ματια αυτον που με θυμωνει.
Να τελειωνουμε παρακαλω...

Αν...

κομματι του στολισμου απο το σπιτι της αδερφης μου

Καθομουν παλι στο Κανταθ με την Αννα και την Μαρια λες και δεν ειχαν περασει τοσα χρονια. Νομιζω εχουμε πιο μαλακες φυσιογνωμιες πια. Τι θα γινοταν αραγε αν δεν ειχαμε μετακομισει πιο μακρυα; Θα βρισκομασταν πιο συχνα;
Στην επομενη σκηνη τρεχω ολη μερα και καταφερνω να ειμαι ετοιμη εγκαιρως για το παιδικο παρτυ της μικρης γειτονοπουλας μας. Στριμωχνομαι σε ενα καναπε με αλλες μαμαδες και αναρωτιεμαι που ειναι οι μπαμπαδες. Σαν να ακουσε καποιος τη σκεψη μου, αρχιζουν να καταφτανουν καλεσμενοι με μαμα και μπαμπα παροντες. Κανενας μπαμπας μονος. Η αληθεια ειναι οτι κι εγω δεν εχω ιδιαιτερη διαθεση να πηγαινω σε παιδικα παρτυ, ειδικα οταν δεν εχω καποιον δικο μου φιλο εκει. Ειμαστε πολυ πισω ακομη ομως για να τολμησει ενας αντρας να παει αυτος το παιδακι του σε ενα παρτυ. Θα νιωθει σαν τη μυγα μεσα στο γαλα και δεν γνωριζω κανεναν τοσο θαρραλεο.
Στο συγκεκριμενο παρτυ γνωρισαμε εναν υπεροχο μαγο που μας εκλεψε την καρδια. Καποιοι εχουν ατοφιο ταλεντο σε αυτο που κανουν. Καταφερε να τραβηξει την μοναχικη Ισμηνουλα μου να χοροπηδαει μπροστα του και να γελαει με την καρδια της. Πως θα ημουν αραγε αν δεν υπηρχε αυτη η μικρη νεραιδα στη ζωη μου; Αραγε θα ημουν ακομη με τον μπαμπα της ή σε καποιον καυγα επανω θα χωριζαμε τα τσανακια μας; Θα έμενα απεναντι απο τη μαμα μου ή θα επεστρεφα στη γειτονια που μεγαλωσα; Αν δεν ημουν παντρεμενη θα ενιωθα μοναξια; Θα νιωθαμε οτι κατι μας λειπει τα πρωινα των Σαββατων με τον Δ ή θα γεμιζαμε αλλιως τον χρονο μας χωρις αισθηση απουσιας;
Γι'αυτο θελω να δω και την ταινια "Αν" του Παπακαλιατη. Απολαμβανω αυτα τα υποθετικα σεναρια. Σαν παραλληλες ζωες. Σαν επιλογη σε περισσοτερο χωρο για την πολυδιαστατη προσωπικοτητα μας.
Ειμαστε τοσα πολλα που ειναι εντυπωσιακο πως χωραμε σε μια ζωη, πως στριμωχνουμε σε εναν χαρακτηρα ολα αυτα που χωρανε στη ψυχη και στο μυαλο μας. Εντυπωσιακοτατο.