Με τον δεξι μπηκα στη Δευτερα μου

1. Ψαρονεφρι με μουσταρδα, μελι και θυμαρι 2. κασεροπιτα με φυλλο κανταιφι και 3. γλυκακι με φρυγανιες, κρεμα και ζελε. Και ολα εγιναν υπεροχα και τα απολαυσαμε ολοι. Και το Σαββατο ηπιαμε μπυρες στον κηπακο μας και μιλουσαμε, μιλουσαμε, μιλουσαμε....
Δεν ηθελα να κοιμηθουμε.

Η μπορα χθες μας βρηκε κλεισμενους μεσα και ολο εψαχνα αφορμη να βγω. Ο ουρανος ηταν απιθανος. Πλησιαζει ο Σεπτεμβρης.
Οι μερες περνούν με αρωμα φρεσκοβρεγμενου χωματος. Τσαλακωνω σε μικρα χαρτακια τις ασχημιες και τις πεταω στην ανακυκλωση. Τις ομορφες τις πλενω και τις απλωνω καθημερινα εξω απο το μπαλκονι μου.
Σκεφτομαι πραγματα, γελαω μονη μου και προσπαθω να τα αποθηκευσω να μην ξεχασω να τα πω στην Αννα, να γελασει κι εκεινη. Εβαλα 1μισι κιλο αλλα δεν της το λεω, ντρεπομαι. Οχι αμεσα τουλαχιστον. Θα το διαβασει εδω και θα μ'αγαπα ακομη.
Αυριο θα παμε να παρουμε καινουριους μαρκαδορους για την Ισμηνη και 1-2 γλαστρουλες για μενα. Βιγονιες. Κουτσα στραβα με αντεχουν 3η χρονια οι παλιες που εχω και δινουν τοσο ομορφο χρωμα στην ματια μου μολις βγαινω απο το σπιτι καθε πρωι.
Το σπιτι ειναι παλι ανω-κατω. Την Παρασκευη θα ερθει η κυρια Αννι και θα φυγει και ο Χορτιατης απο το πισω δωματιο. Ανοιξα 2-3 φορες κλιματιστικο στο σπιτι αυτες τις μερες και νιωθω σαν να προσπαθω να κλειδωσω εξω μια εποχη. Βαδιζω τις τελευταιες μερες του 36ου ετους μου. Κλεινω τα 36 και ανοιγω τα 37. Ανοιγω πορτα σε μια χρονια που θα μου χαρισει καινουριες στιγμες. Και ξερεις εγω λατρευω τις στιγμες. Συλλογη ακριβη μετα απο τοσα χρονια περπατημα στον μικρο μας πλανητη. Και λατρευω την καθε χρονια που ερχεται. Θαυμαζω τα σημαδια του χρονου στο προσωπο μου.
Δευτερα σημερα. Η νεα αρχη της εβδομαδας μου. Με λευκες σκεψεις. Με διαθεση να κολυμπησω μεχρι την Παρασκευη σαν δελφινι μεσα κι εξω απο το νερο. Μου υποσχεθηκα πολλα αυτες τις μερες. Μου εταξα ζωη και ειλικρινεια.

DeeDeeland

Περασε η εβδομαδα. Επεστρεψε ο Δ. Χθες περασα ενα ομορφο απογευμα στη θαλασσα με την μικρη και αυτη τη στιγμη κανω λιστα τι θα παρω αυριο απο την λαικη και απο το σουπερ μαρκετ. Το βιβλιο εμεινε τις περισσοτερες μερες κλειστο σε μια ακρη. Η τηλεοραση ανοιξε μονο μια φορα μεσα στην εβδομαδα. Κι αυτη τη φορα για 5-10 λεπτα ισως. Το μπανιο λαμπει. Το καλαθι με τα απλυτα σχεδον εχει αδειασει. Η ντουλαπα με τα πουκαμισα του Δ καθαρισε.
Διακοπες, αντι για 2 εβδομαδες, θα παω μια, επειδη δεν με πληρωνουν. Ο Δ θα ξαναφυγει τον Σεπτεμβρη και εχει 2-3 εβδομαδες που δεν προσεχω καθολου τι τρωω. Εχουν μαζευτει πολλα που πρεπει να ανεβουν στη σοφιτα κι εγω ολο αποφευγω να το κανω λογω ζεστης. Η κυρια Ελενη εφυγε μονιμα στη Βουλγαρια και προσπαθω να γινω εγω νοικοκυρα στα 36 μου, αλλα το σιδερο αρνουμαι να το αναλαβω και δεν ξερω απο ποιον λογαριασμο να "κλεψω" για να φωναξω μια καλη κυρια να μου σιδερωσει τον Χορτιατη που υπαρχει στο πισω δωματιο. Μια φιλη μου χωρισε και η ζωη συνεχιζεται.

Ενα τουρλου με ομορφα και ασχημα στο μπωλ της ζωης μου. Ανακατευω καλα, αλατοπιπερωνω et voila....DeeDeeland.....

λιγο θαλασσα... λιγο χρωμα...

Προσπαθω να θυμηθω απο ποτε εχω να παω για απογευματινο μπανιο. Δεν θυμαμαι. Κατι διακοπες με φιλες πριν πολλα χρονια θυμαμαι. Και μια φορα στην Λημνο; Ναι, νομιζω ειχα παει απογευματινο μπανακι στην Λημνο. Αυριο το απογευμα θα παρω την μικρη μου και θα παμε.

Οι μερες περνανε. Εφτασε κιολας Τεταρτη. Σε 2 μερες, αν ολα πανε καλα , επειδη ακουγονται κατι απεργιες στα αεροδρομια, θα γυρισει ο Δ. Η μονη αλλαγη ειναι οτι κοιμαμαι πιο νωρις και επιστρεφοντας απο τη δουλεια το σπιτι ειναι ακριβως οπως το αφησα.
Χθες το μεσημερι εβαψα ενα βαζο. Ειχα πολλους μηνες να κανω κατι δημιουργικο. Νομιζω πανω στα δωρα που λαμβανω κλειδωνω και οσα νιωθω για τους αποστολεις των δωρων. Αυτο το βαζο ειναι δωρο απο τον αδερφο του αντρα μου. Στενοχωριομουν που τα τελευταια χρονια δεν μου ταιριαζαν τα χρωματα και δεν το χρησιμοποιουσα. Κι ετσι το αποφασισα. Ενα καμμενο ροζ το αλλαξε εντελως. Ολο σκεφτομουν να παρω ενα σιελ-πρασινο χρωμα και ανεβαλα διαρκως να ασχοληθω μαζι του. Χθες εβγαλα τα λιγοστα μου χρωματα, τα πινελα μου, επελεξα αυτο το ανοιχτο ροζ και το τολμησα. Μενει εκει στη μεση της κουζινας να στεγνωνει πια. Αλλαγμενο, ανανεωμενο.

Σημερα το βραδυ ισως καταφερω να φτιαξω και δυο βραχιολακια για το ποδι. Για μενα και την αδερφη μου. Αν και τον τελευταιο χρονο οι χαντρες μου δεν ειναι πολυ προσβασιμες. Θα τα καταφερω. Σ'αφηνω να διαβασω το βιβλιο μου. Εδω γυρω θα 'μαι...

update:
φωτογραφιες δημιουργιας :)

εφυγε

Η μικρη ανεβασμενη με τα γονατα πανω στην καρεκλα χαζευε τα αεροπλανα που απογειωνοντουσαν και προσγειωνοντουσαν στον αεροδιαδρομο. Ειχαμε ωρα ακομη μαζι με τον Δ. Θυμηθηκα τοτε που ταξιδευα εγω με αεροπλανο συχνα. Δεν μου αρεσαν οι αποχαιρετισμοι. Καποια δυσκολια μαλλον θα εχω να διαχειριζομαι τα συναισθηματα του αποχαιρετισμου. Αποχαιρετιστηκαμε και επιστρεψαμε σπιτι. Φαγαμε οι δυο μας και κοιμηθηκε η μικρη μαζι μου.
Να προσεξω να μην γινω βδελα της επειδη νιωθω κατι να μου λειπει αυτες τις μερες.

Επαιζε στον παιδοτοπο κι εγω κοιτουσα εξω απο την τζαμαρια αυτη την καταπληκτικη ωρα που σουρουπωνει. Αρχισα να διακρινω και το ειδωλο μου στο τζαμι. Και δεν μου αρεσε καθολου αυτο που εβλεπα. Μια γυναικα μονη απεριποιητη. Δεν ειχα παρει καν μαζι μου το βιβλιο μου να διαβαζω. Δεν ειχα σκεφτει καθολου εμενα. Μονο την μικρη, να παμε καπου να ξεχαστει επειδη με ρωτουσε γιατι δεν μας πηρε ο μπαμπας μαζι του.
Εκεινο το μαγικο κουτι μας εμφανισε τον μπαμπα μας το βραδυ, μεσω skype και του ειπαμε πως περασαμε τη μερα μας, του στειλαμε φιλακια και τον καληνυχτισαμε. Εμεις εδω κι εκεινος εκει. Οχι πολυ μακρυα, μονο 630 χιλιομετρα δρομος. Δεν εχουμε μαθει ομως στην απουσια του. Κι ας δουλευει 15 ωρες την ημερα και μας βλεπει ελαχιστα. Άλλη αισθηση εντελως.

Οι γυναικες που εχουν συνηθισει, λογω περιστασεων, να ειναι πιο συχνα χωριστα με τους συντροφους τους, με αντιμετωπιζουν σαν υπερβολικη, σαν κακομαθημενη ισως. Ο καιρος θα με κανει κι εμενα πιο ανεξαρτητη.  Εξαλλου δεν μπορω να κρυψω και την μικρη περηφανια που νιωθω για εκεινον που καταφερε να φυγει εξωτερικο. Και ποσο ευχομαι να ειναι μονο η αρχη αυτη και να φυγει πολλες φορες ακομη! Κι εγω θα μαθω ευκολα. Μη νομιζεις εχει και τα καλα του. Το σπιτι ειναι πιο συμμαζεμενο. Πως γινεται να λειπει ολη μερα απο το σπιτι αλλα εγω να χανω την μπαλα στο συμμαζεμα οταν ζει εδω
; Anyway. Τρεις γυναικες στο σπιτι. Εγω, η Ισμηνουλα και η Φλαππυ. Θα περασουν οι μερες κι εγω θα συγκεντρωθω στα ομορφα. Εξαλλου θα τον βλεπω καθε βραδυ στο skype. Ελα σταματα, ενταξει ειπα. Δεν θα γκρινιαξω αλλο. Ουφ με επρηξες. Τα εβγαλα και ησυχασα. Αντε αλλαξε θεμα τωρα.

Δεν βρισκω ελληνικους υποτιτλους για το Before Midnight...

ενας χορος του μυαλου μου...

Μπηκε ο γεννεθλιος μηνας μου. Συχνα αναρωτιομουν πως γινεται να εχω γεννηθει καλοκαιρι και να νιωθω τοσο πολυ φθινοπωρινη. Μα εχω γεννηθει τελη Αυγουστου. Τοτε που πιανουν τα μελτεμια. Τοτε που αρχιζει το δερμα κι εχει αναγκη τη δροσια του Σεπτεμβρη. Τοτε που κάνεις ονειρα για μια νεα αρχη μαζι με τα πρωτα κρυα. Ε τοτε ναι. Ειμαι παιδι του Αυγουστου. Ετοιμη να χωθει στα σπλαχνα του Σεπτεμβρη.

Κατεβαζω το Before Midnight γιατι το εχω παρει αποφαση οτι δεν θα το δω σε θερινο σινεμα ακουγοντας την μαγικη φωνη της Αλεξιου σε ενα απο τα ωραιοτερα τραγουδια της. Χθες ημουν μονη στο σπιτι και μη εχοντας προγραμματισει τιποτα, δεν εκανα τιποτα. Βουλιαξα στον καναπε και ξαπλωσα νωρις ακουγοντας radio velvet. Κανω τοσα σχεδια να εχω ελευθερο χρονο να κανω πραγματα και οταν ερχεται η στιγμη....ναδα...δεν κανω τιποτα.

"Στο σχολειο μαθαινουμε ιστορια, γεωγραφια, μαθηματικα, γλωσσα, σχεδιο και γυμναστικη.... Τι μαθαινουμε, ομως, για την ικανοτητα μας να επηρεαζομαστε απο τη χαρα ή τον πονο; Τιποτα. Τιποτα για το πως θα παρεμβουμε αν ξεσπασει μια διαμαχη μεσα σ' ενα ασανσερ. Τιποτα για το πενθος, τιποτα για τον ελεγχο του φοβου, τιποτα για την υγιη εκφραση του θυμου."

γραφει η Isabelle Filliozat στην εισαγωγη του βιβλιου της "Η νοημοσυνη της καρδιας"

Συχνα εχω την αισθηση οτι εχουμε παρανοησει καποιες γνωσεις που λαβαμε επιφανειακα. Ο θυμος, η γκρινια και η κουραση ειναι υπαρκτα φαινομενα. Οσο κι αν τα καταπιεζουμε δεν εξαφανιζονται. Αντιθετως μεγενθυνονται. Και νιωθουμε ασχημα μετα στις εκρηξεις μας. Κανενας δεν μας εμαθε να αφηνομαστε στα "ασχημα" συναισθηματα" μας. Να τους δινουμε χωρο. Να εκπαιδευτουμε στην εκφραση τους.

Χθες περασε η βραδια κι εγω ενιωθα μονη. Ειχα ορεξη να γυρισει ο Δ, να πιουμε μπυριτσα μαζι. Μα τελευταια στιγμη εμαθα οτι θα δουλευε ως αργα. Και η ψυχολογια μου δεν ηταν ετοιμη να το δεχτει αυτο. Δεν ειχα διαθεση να κανονισω τιποτα εκεινη τη στιγμη. Ειδα λιγο τηλεοραση, μα ενιωσα να με ρουφαει ο καναπες. Δεν τον εκανα κεφι. Ανεβηκα στην κρεβατοκαμαρα, εκλεισα τα φωτα, εβαλα μουσικη και ξαπλωσα ανασκελα στο κρεβατι. Φορουσα λεει ενα λευκο φορεμα με ανοιχτη την πλατη. Ημουν μαυρισμενη, ειχα λιτα τα μαλλια μου και χορευα στις μυτες σε slow ρυθμους σε καποιο καλοκαιρινο beach bar με ξυλινο πατωμα κι εγω με γυμνα ποδια. Κι επειδη ενιωθα μονη κανεις δεν εκατσε στο ονειρο. Ολους φευγαλεα τους εδωσα μικρους ρολους κομπαρσου. Μονη ξανα. Κι αποκοιμηθηκα σωζοντας τα τελευταια λεπτα μιας ασχημης βραδιας με εναν ομορφο χορο.