Marina Abramović and Ulay

Ειδα σημερα το πρωι αυτο το βιντεακι στο facebook





Η πρωτη μου σκεψη ηταν .... "συγκλονιστικο". Και το εψαξα λιγακι παραπανω. Την ζωη της καλλιτεχνιδας, τη ζωη του καλλιτεχνη, την ενωση τους και τον χωρισμο τους.
Ενα ζευγαρι που ενωθηκε θελωντας να βρουν τα ορια τους στον χωρο μεσα απο την σχεση. Η επαγγελματικη σχεση ηταν αυτη που εδινε δυναμη στη σχεση τους, οπως παραδεχονται μετα τον χωρισμο. Θα περπατουσαν απο δυο διαφορετικες ακρες μεχρι τη μεση του σινικου τοιχους και θα παντρευοντουσαν. Αυτο ηταν το σχεδιο. Τους πηρε 8 χρονια να βγαλουν τις απαιτουμενες αδειες κι εν τω μεταξυ ο Ulay αφησε εγκυο την μεταφραστρια. Πονος. Απογοητευση. Εφτασαν στη μεση του τοιχους μετα απο 2.500 χιλιομετρα και τελικα ειπαν το αντιο και συνεχισαν χωριστα· στη ζωη και στην τεχνη.




Μετα απο 22 χρονια καθησε απεναντι της και κοιταχτηκαν στα ματια για 1-2 λεπτα. Μα φυσικα ολο αυτο το σκεφτηκε καποιος για να πουλησει, ειμαι σχεδον σιγουρη. Ακομη κι ετσι ομως. Η αξία παραμενει η ιδια. Καποιοι απλα επενδυσαν πανω σε κατι τοσο δυνατο για να πουλησουν. Κι αυτοι οι δυο ανθρωποι τι μπορει να σκεφτηκαν αυτα τα λιγα δευτερολεπτα που ηταν απεναντι. Ηθελαν να το πουλησουν αυτο αραγε; Ηθελαν να το βιωσουν ως τεχνη ή ως πραγματικοτητα; Τα ξεχωριζουν αυτα τα δυο;

Οπως και να εχει θαυμαζω παντα τους ανθρωπους που παραδεχονται τον ερωτα, τον πονο, την απογοητευση. Που αφηνονται στην εκπληξη, στα συναισθηματα τους. Που δεν υποτιμουν και δεν υπερτιμουν τις εμπειριες.

Εφτασα παλι στην Δευτερα. Εκανα λιγο χωρο σε καποια συρταρια και ραφια το Σαββατοκυριακο και συνεχιζω να κανω χωρο εδω κι εκει. Ομορφη Δευτερα.

τολμας;

Με λιγη προσπαθεια περασε κι αυτη η εβδομαδα. Νομιζω οτι παρακολουθω την γνωριμια ενος αντρα και μιας γυναικας τελευταια, με εντονη ερωτικη διαθεση μεταξυ τους κι εχω την αισθηση οτι ταιριαζουν πολυ αυτοι οι δυο ανθρωποι. Ειναι η μαγικη περιοδος πριν τον ερωτα. Και ειναι και αρκετα ενηλικες ωστε να το γνωριζουν κι ελπιζω να το απολαμβανουν.
Ο καιρος ειναι καταπληκτικος για περπατημα. Περα απο τη διαπιστωση, δε λεω να αποχωριστω το αυτοκινητο δυστυχως. Ανοιξη. Αναγεννηση. Κι εγω δεν εχω κανει ουτε μια αλλαγη. Ετοιμασα ομως 3 κατοψεις με αλλαγες για το γραφειο σημερα. Δρομολογειται.

Κανω σκεψεις με ανοιξη και αλλαγη. Με χρωμα κοκκινο λευκο και τιρκουαζ. Και περιμενω να μακρυνουν ξανα τα μαλλια μου. Ανα διαστηματα κανω την εκρηξη και τα κοβω μεχρι τους ωμους, ενθουσιαζομαι και μετα απο ενα μηνα ανυπομωνω να μακρυνουν και παλι. Οσο κι αν με κουραζουν. Σε μερικα θεματα δεν αντεχω την αλλαγη φαινεται. Παντως την προσπαθω.

Ειναι μερες που ζω σε φαση αναμονης. Το εδω και το παρον μου ειναι μια αιθουσα αναμονης μεχρι να μου δωθει η ευκαιρια να ζησω εξω. Και θυμωνω που ειμαι ακομη εδω. Και σκεφτομαι ισως καποτε τα παρατησω ολα μονη μου και ρισκαρω. Ετσι για να εχω να ελπιζω στη δυναμη μεσα μου να το τολμησω, χωρις να εχω την ευθυνη κανενος αλλου. Η Ισμηνη θα εχει μεγαλωσει και θα εχει τη δικη της ζωη.  Και φοβαμαι τοσο πολυ μη μου χρεωσει που δεν το τολμησα τωρα για να της δωσω την επιλογη να μεγαλωσει σε ενα καλυτερο περιβαλλον.
Αλλες παλι μερες, το παιρνω αποφαση οτι εδω θα μεινω. Δυστυχως μοιαζουμε με τον Δ σ'αυτο.Φοβιτσιαρηδες και οι δυο. Ισως λιγακι περισσοτερο εκεινος σ'αυτο το κομματι. Ποιος να τολμησει να τραβηξει τον αλλον; Εδω λοιπον. Ας φτιαξουμε ομορφο το εδω και το τωρα μας. Φυσικα και συμφωνεις με αυτο κι εσυ που με διαβαζεις. Το εδω και το τωρα εχει τη μεγαλυτερη σημασια.

 Αλλα να, αυτα τα μικρα πραγματακια που κανουν τη διαφορα, βρισκονται στα ονειρα του αλλού. Σε εκεινη την Κατερινα που καποτε αγαπουσε τα ντραμς και μου το θυμησε μια παλια φιλη προσφατα. Σε εκεινη την Κατερινα που ηθελε να χτισει εναν ξενωνα σε ενα βουνο για να γνωριζει ταξιδιωτες. Στην Κατερινα που ηθελε πεντε παιδια, σκυλους και γατες στο σπιτι της. Σε ολα εκεινα τα χαρακτηριστηκα εκεινης της Κατερινα που ποσο ντρεπομαι που τα ειχα παντελως ξεχασει!

Να μην ξεχασω οτι εχω την ευθυνη για οσα ζω, οσα θα' θελα, οσο τολμησα και οσα οχι.

ενα δυστυχημα, ενα συνεδριο και λιγες σκεψεις

Οταν επιστρεφαμε χθες απο Σερρες, εγινε ενα δυστυχημα και μειναμε σχεδον μιση ωρα σταματημενοι. Περνωντας διπλα απο το σημειο που συνεβει το συμβαν, ειδα τη μηχανη στην ακρη του δρομου κι ευχηθηκα σε ενα θαυμα, να καταφερει να ζησει ο οδηγος. Κι εκεινη τη στιγμη σκεφτηκα "Κατερινα σκεψου 3 πραγματα που σε προβληματιζουν και σε αγχωνουν αυτη την εποχη....τωρα θα μοιαζουν τοοοσο μικρουτσικα."
Σημερα διαβασα οτι ο οδηγος δεν τα καταφερε τελικα.
Παραλληλες ζωες.
Το Σαββατο που περασε συναντηθηκαν σε, κατι σαν συνεδριο, διαφοροι γονεις bloggers, στην Αθηνα. Πολυ ενθουσιασμος και προετοιμασια για πολλους φιλους μπλογκερς. Περασαν ενα Σαββατοκυριακο με γνωριμιες, αγκαλιες και ενημερωση. Μου θυμισε η ολη φαση, κατι απο τα συνεδρια που συμμετειχα, με θεματα του επαγγελματος μου. Και περιμενα να δω παλιους συμφοιτητες και να μαθω καινουρια πραγματα πανω στο αντικειμενο μου. Χμμμμ, τελικα ελαχιστα εμαθα απο αυτα τα συνεδρια και με τους συναδελφους, δυστυχως, υπαρχει μεγαλη υποκρισια. Παντως απολαμβανα τα μερη που επισκεπτομουν για το συνεδριο κι αν ειχα την οικονομικη ανεση, θα συμμετειχα και σε άλλα :)
Το δικο μου Σαββατοκυριακο ηταν εντελως οικογενειακο. Σερρες, στα πεθερικα μου. Να σου πω την αληθεια, ειχα λιγο ορεξη να αλητεψω για κανενα ποτακι με τον Δ το Σαββατο το βραδυ, αλλα ημουν ταπι και ψυχραιμη. Κι ολο σκεφτομουν τα εξοδα που εχω και ενιωθα ολη την εβδομαδα μεγαλη πιεση. Και την Κυριακη μου ηθρε περιοδος. Και ημουν σαν να περασε νταλικα παλι απο πανω μου. Σερνοντας εφτασα το βραδυ σπιτι. Εκανα μπανακι την μικρη και την αφεντια μου και οταν ανεβηκα να ξαπλωσω, νομιζω με πηρε ο υπνος μεσα σε δεκα δευτερολεπτα.
Και σημερα, αλλος ανθρωπος. Ειναι απιστευτο αυτο με τις ορμονες σε εμας τις γυναικες. Με την Τζενη εμαθα να προσεχω τη διαθεση μου πριν την περιοδο και μετα. Η Τζενη ειχε νευρα, εμενα με πιανει "μαυριλα". Τα βλεπω ολα απαισιοδοξα μια εβδομαδα πριν. Κι οταν βγαινει το αιμα απο μεσα μου, μεσα σε μια μερα, νιωθω να αδειασα ολη την ασχημια των σωθηκων μου. Και το βραδυ ξερω οτι παλι θα νιωθω εξαντληση απο την αιμορραγια. Αλλα και ανακουφιση. Δεν ξερω απο τι ανακουφιζομαι. Αλλά μονο ετσι μπορω να το περιγραψω.
Ποσες φορες αναρωτιεμαι τι θα γινοταν αν επελεγα την γεννετικη που τοσο μου αρεσε πριν πολλα χρονια. Θα ημουν αραγε σε καποιο ερευνητικο κεντρο καπου στο εξωτερικο ή μηπως εδω στην Ελλαδα, κατα πασα πιθανοτητα ανεργη ή στην καλυτερη περιπτωση καθηγητρια; Ειναι τοσο εντυπωσιακος ο ανθρωπινος οργανισμος και η ψυχοσυνθεση μας!
Σου ειπα; Θα ξεκινησω ψυχοθεραπεια. Το ηθελα που το ηθελα για διαφορους λογους, τωρα προστεθηκε αλλος ενας. Να με βοηθησει να βγαλω ακρη με την βουλιμια που με εχει πιασει τους τελευταιους μηνες.
Χθες με ρωτησε η κορη μου χαζευοντας εξω απο το αυτοκινητο τον ηλιο να δυει "Γιατι ο ηλιος, ο αληθινος, αυτος, οχι ο ψευτικος που ζωγραφιζουμε, δεν εχει γραμμες; "
Της εξηγησα οτι με τις γραμμες προσπαθουμε να δειξουμε το φως που σκορπαει γυρω γυρω.
Και για αλλη μια φορα σκεφτηκα οτι πρεπει να τα γραφω σε ενα τετραδιο αυτα που λεει να τα θυμαμαι να της τα αφηγουμαι οταν μεγαλωσει.
Ξεχασα να παιξω τζοκερ χθες.

πρωινη ησυχια

Σαββατο πρωι. Εβγαλα την Φλαππιτσα και πηγα νωρις το πρωι για ψωνια. Ο Δ κοιμαται ακομη κι εγω εκανα το καφεδακι μου και γελαω χαζευοντας καποια μεταμεσονυτια σχολια καποιων φιλων στο facebook, ακουγοντας ομορφα τραγουδια στο youtube.

Εχω χρονο και μαλλον θα κανω και λιγα cupcakes για την μικρη. Φανταζομαι οτι ειναι πολυ ευκολο να ξεγελασω οποιονδηποτε οτι ειμαι μια καλη νοικοκυρα.... εκτος απο τον Δ χαχα. Καποιες φορες αναρωτιεμαι τι θα του ελειπε απο μενα αν δεν ημασταν μαζι.

Κλεινω. Σηκωνομαι να ψησω τα κεκακια και να απολαυσω την πρωινη ησυχια.

δημιουργωντας χωρο

Απομονωνω φρασεις και τις χωραω στη δικη μου ζωη.

"Γιατι ειναι καλο να τα εχουμε καλα με τον εαυτο μας;"
"Για να μην ξανακανουμε επανειλημμενα τα ιδια λαθη. Συχνα ελκυουμε τους ιδιους τυπους ανθρωπων κοντα μας, βιωνοντας ξανα και ξανα καταστασεις που δεν μας αρεσουν" απαντησε ο Παντελης Γιαννακοπουλος στη δημοσιογραφο.

Και να, πριν λιγο, ελεγα στην Στελλα οτι αποχωρω οταν ζω καταστασεις που θεωρω οτι δεν μου κανουν καλο. Και ακουγεται τοσο αυστηρο, ισως και γοητευτικο για καποιους. Μα ξερω καλα ποσο εκλαψα για να τα καταφερω, αλλα και ποσο ανανεωμενη βγαινω μετα απο μια τετοια αποφαση. Εχω μαθει το μαθημα. Αν θελω κατι καινουριο να χωρεσω πρεπει να κανω χωρο.

"Δεν αλλαζει κανεις επειδη καταλαβαινει. Αλλαζει οταν συναισθηματικα ειναι ετοιμος και αρκετα σιγουρος και προσφορος να δεχτει το διαφορετικο"  ειπε ο Παντελης Γιαννακοπουλος, στην χθεσινη συνεντευξη στην ετ1 , στην εκπομπη "Ωραιοι ως ελληνες"

Εδω η εκπομπη απο την ετ1 με τον Παντελη Γιαννακοπουλο

Εμαθα να κατεβαζω ταινιες απο το ιντερνετ και να βαζω υποτιτλους. Κατεβαζω ταινιες, τραγουδια.... κι ανεβαζω αυτοπεποιθηση, ελπιδα.
Ηρθε η ανοιξη παντου. Αυτη ειναι η ανοιξη. Ο ηλιος και οι λιγες βροχες. Η ζεστη και η ψυχρα οσο περναει η ωρα και νυχτωνει. 
Νομιζω σε εκεινον τον πλανητη που λεγαμε καποτε, θα επαιρνα και τον Παντελη Γιαννακοπουλο και τη Γωγω. Και την Χριστινα. Επειδη φανταζομαι θα ειναι ωραια να ζεις κοντα τους.

Το βιβλιο του Καραγιαννη εμεινε στη μεση. Με προλαβε η διαθεση και εχω τοσα πολλα στο μυαλο μου να καταπιαστω που , μη ξεροντας απο που ν' αρχισω, μενω αδρανης και ολο σκεφτομαι, σκεφτομαι, σκεφτομαι...
 Σημερα εχω δουλειες στο σπιτι να κανω. Θα συμμαζεψω ολη την κουζινα. Και το βραδυ θα δω την ταινια που κατεβασα (He loves me...he loves me not)  με την  γλυκια Audrey Tautou. Θελεις να ερθεις να με βοηθησεις; Εχουμε πολυ συμμαζεμα και ανακαταταξεις σε συρταρια. Θα κερασω τοστ το βραδυ με ενα ποτηρι γαλα (μονο εμενα με τρελλαινει αυτος ο συνδιασμος;). Θα φτιαξουμε και ποπ κορν αν θελεις.

Πρεπει να κανω χωρο. Με καταλαβαινεις; Να αδειασω....

------------------------------

update:  Βιντεακια εμαθα να κατεβαζω διαβαζοντας αυτο το κειμενο

Πως να βαζουμε υποτιτλους στις ταινιες

Πολυ απλες οδηγιες και σε λιγα βηματα!