Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

καθρεφτες

girl and photography εικόνα




Πηγα κι ακουσα τον Σοφουδη χθες. Ξαπλωσα στις 3 τα ξημερωματα και ειχα ακομη αγαπημενα παλια τραγουδια στα αυτια μου. Με λιγη τζαζ χροια, πινελια του Αχιλλεα. Και σκεφτομουν το ταξιδακι στην Αθηνα. Θα παρουμε το αεροπλανο με την Πεννη και θα ειναι σαν να μπαινουμε σε χρονομηχανη. Εγω και οι φιλες μου. Και λεμε σάχλες στο viber και γελαμε πολυ. Και η Αννα εχει τετοια λαχταρα να μας φιλοξενησει που καθημερινα μας λεει τι ετοιμασιες κανει. Τελικα ουτε για μπανιο, ουτε για ποτο θα βγουμε. Εσωκλειστες. Γιατι και οι 4 θελουμε να μεινουμε μονες, χωρις κοσμο, χωρις φασαρια, χωρις μετακινησεις. Να προλαβουμε να τα πουμε ολα. Τι θα πουμε αραγε; Τα σημαντικα τα ξερουμε. Ισως μικρες καθημερινες στιγμες. Απο αυτα τα μικρα καθημερινα που κρυβουν πιο ευδιακριτα το πως ειμαστε πλεον. Θυμηθηκα ενα αποσπασμα απο ενα βιβλιο της Βαμβουνακη (σελ 22 'Αυτη η σκαλα δεν κατεβαινει') που συναντιεται καποια με καποιον παλιο συμφοιτητη τυχαια και της λεει
"- Απιστευτο, ξαναλεει. Μα τι εγινες εσυ; Χαθηκες!
Ψαχνω να βρω τι εγινα, γιατι χαθηκα και δε βρισκω. Μα χαθηκα; Βιαστικα προσπαθω να συναρμολογησω τα οσα μεσολαβησαν σα να χρωστουσα να υποβαλω εναν περιληπτικο πινακα της ζωης μου κι ετσι οπως στη μεση του δρομου, ορθια, αναμεσα σ'ενα πληθος που τρεχει κι ολο με σκουντα την περιγραφω, νιωθω γελοια κι αδεια κι αδικη.
- Πες μου για σενα, τι εκανες;
Η βιασυνη του με πληγωνει. Κι η δικη μου βιασυνη να καταδικαζω σε προχειρες λεξεις αυτα που επι δεκατρια χρονια εκανα, με πληγωνει. Πηγα εδω, δουλεψα εκει, μενω στην ταδε πολη. Οχι, δεν ειναι η ζωη μου αυτα. Ετσι αχαρα, κοινοτυπα, κοφτα. Καλυτερα να διηγηθω ησυχα μια ωρα απ΄ αυτα τα χρονια, μ' ολες της τις λεπτομερειες, μ' ολο της το κλιμα κι εκει θα ειμαι ισως εγω. Βρισκω το κουραγιο και παραιτουμαι.
- Μα δε γινεται να στα πω ετσι.... "

Εγω βεβαια με τις 4 γυναικες που θα βρεθω εχουμε επικοινωνια. Αλλα να, αυτο θα ηθελα. Να τους περιγραψω καποιες στιγμες της ζωης μου με καθε λεπτομερια. Να ακουσω τις δικες του στιγμες. Να καλυψωτα κενα της Κατερινας που εχασαν, να μου θυμισουν την Κατερινα που εχασα. Να γινουμε καθρεφτης η μια για την αλλη. Σπουδαιο πραγμα να εχεις καλους καθρεφτες!

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

αφηνομαι

"Μπορω να ειμαι λυπημενος ή χαρουμενος καθε φορα που συμβαινει κατι που με κανει να νιωθω λυπη ή χαρα. Δεν χρειαζεται να προσποιουμαι πως ειμαι χαρουμενος για χαρη καποιου αλλου, ουτε χρειαζεται να κρυβω τη στενοχωρια ή το αγχος μου για να καλυπτω τις αναγκες αλλων. Μπορω να ειμαι θυμωμενος και κανενας δεν προκειται να πεθανει ή ν' αρχισει να εχει πονοκεφαλο επειδη εγω ειμαι θυμωμενος. Μπορω να γινω εξαλλος οταν με πληγωνετε, χωρις να σας χασω."

σελ. 46  'Οι φυλακες της παιδικης μας ηλικιας' Alice Miller


Αν ειχε τα χρονια μου η Ισμηνη αυτο θα μας ελεγε χθες....

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

ανοιξ-η

Φωτογραφία του χρήστη If only.
Να, περασε και το Πασχα.
Μετρουσα με την Ισμηνη ποσες εβδομαδες εχουν σχολειο.
8

Κυριακη του Πασχα ..... 17:30. Τελειωσα με τα τελευταια ταψια και φλιτζανια του καφε. Εχω μια ωρα μεχρι να βγαλω τη Φλαππυ. Να θα ξαπλωσω εδω στον καναπε ως τοτε. Πως μπορει και κοιμαται εδω ο Δ!
Για να περιμενεις τοσο τα 40, κατι καλο εχουν να σου δωσουν.
Μου δινουν και μου παιρνουν εναλλαξ.
Κι εγω γελω.
Διαβαζω βιβλια, τον κοιταζω, την αγκαλιαζω, εισπνεω μουσικη.

Δευτερα του Πασχα 09:00. Καφε στον κηπο με το βιβλιο μου σε ενα σπιτι γεματο ανθρωπους. Ακουγονται μονο τα πουλια.
Δεν εχω διαθεση να θυμωνω. Θυμωνω στιγμιαια. Σκουπιζω τον θυμο απο τα μουτρα μου σαν να ηταν μυξα.

Μ. Τριτη 22:00. Ρετσινουλα στη Θερμη με φιλες. Εχουμε τους ανθρωπους που αξιζουμε κοντα μας. Επιβεβαιωμενο πολλακις.
Ανυπομωνω για την ανοιξη αυτη. Οχτω ακομη εβδομαδες περα-δωθε. Σφηνωνω δυο κοπανες και μια φυγη για να τα καταφερω.

Μ. Δευτερα βραδυ. Τον ηθελα τοσο πολυ. Ταινια και αναλυση με ενα νοστιμο ροζε του Μασουτη.
Εφαγα το νιοστο πιατο μαγειριτσα και ονειρευομαι μακαρονια. Σκετα.


Μ.Παρασκευη.....αργα. Χαμηλωνω και γινομαι μικρουλα. Αδειαζω. Κατι κανω λαθος. Δεν τον ενοχλει. Εμενα ναι.
Χρειαζομαι κι αλλα βιβλια. Διαβαζω και τελειωνω ταυτοχρονα και δεν θελω να μενει η τσαντα του καφε διχως βιβλιο. Διαβαζω ξανα τον Γλαρο Ιωναθαν με το σταγονομετρο. Τι θα κανω αν τελειωσει.

Τριτη ...χθες....μονες στο σπιτι. Υπνο μαζι στην κρεβατοκαμαρα σαν να μην υπηρχε το αυριο. Τρις σελιδες απο την Little marmaid, ενακεφαλαιο απο τους Πεντε Φιλους και σε δευτερολεπτα ημασταν σφιχταγκαλιασμενες και οι δυο με τον Μορφεα.
Χρειαζομαι μπαλαρινες, καινουρια τσαντα και βιβλια.

Αυριο εμβολιο
Δεν εβαψα αυγα, δεν εκανα τσουρεκια.
Το Πασχα τελειωσε.
Και η ανοιξη εχει τρυπωσει στο σπιτι μου. Στη ματια της Ισμηνης, στο χαμογελο του Δημητρη στα μικρα μου λακακια.

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

ραβασακι


care, live, and good εικόνα

Κουβαλαω ενα σημειωμα σημερα ολη μερα στην τσεπη μου. Διαφορετικο απο αυτα που συνηθισα την τελευταια δεκαετια. Κι εχω τεσσερα βιβλια γυρω μου που ανυπομωνω να διαβασω. Το ενα, το μικρουλι, το τελειωσα λιγο πριν. Ξεκινησα με την "ξυπολυτη" και χαιδευω τα αλλα δυο. Η ανοιξη με βρηκε ετοιμη. Μου εφτασε ο χειμωνας φετος.

book, gif, and raspberries εικόνα

 Πριν λιγο, μου θυμωσε η Ισμηνη και μου ειπε οτι μερικες φορες γινομαι τερας. Και μου το ειπε χωρις να εχω φωναξει. Ετσι, επειδη ηθελε να πει κατι να με πληγωσει απο τα νευρα της· που της ζητησα να σβησει τις μουτζουρες απο τα βιβλια της. Κι εγω το μεσημερι, 3 παρα κατι που την περιμενα εξω απο το σχολειο, σκεφτομουν οτι ηθελα να φυγω καπου στη θαλασσα. Με ομορφη μουσικουλα, με ουζακι και λιγο αερακι στα μαλλια μου. Χωρις υποχρεωσεις. Χωρις εκεινη. Και να μην εχω την εννοια της ουτε μετα, ουτε την επομενη μερα. Να εχω δυο μερες χωρις δουλεια και χωρις να νοιαστω για κανεναν αλλον, περα απο τον εαυτο μου. Δεν της το ειπα. Εχω περασει την ηλικια που ειχα αναγκη να πω κατι σε καποιον για να τον πληγωσω. Ποσο μαλλον στην πολυτιμη μου. Ετσι, δυο κοινες θνητες, με νευρα και μικροπρεπιες παλεψαμε το απογευμα μας και τα καταφεραμε.

diy, interior design, and furniture εικόνα

Γεματο ηλιο χρωμα και λιστες ειναι το μυαλο μου για το Σαββατοκυριακο. Κι ας μη προβλεπεται ουτε ουζακι, ουτε duty free μερες. Σκουπα και σφουγγαρισμα και πλυντηρια και μαγειρεμα και κοσμος στο σπιτι. Αλλοι φευγουν, αλλοι ερχονται. Καταφερνει ομως ενα σημειωμα στην κωλοτσεπη μου, να γεμιζει ηλιο και χρωμα ολες τις σκεψεις μου




Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ενα ταξιδι μαγικο

Εχω συνηθισει να φτιαχνω βαλιτσες για τον Δ και τωρα που επρεπε να φτιαξω τη δικη μου δεν ηξερα τι να βαλω μεσα. Τελευταια στιγμη εχωσα τα απαραιτητα κι εφυγα να τον βρω. Ραντεβου στο αεροδρομιο της Γενευης να ανεβουμε στις γαλλικες Αλπεις. Και ειχα αναμονη 5 ωρες στο αεροδρομιο της Αθηνας κι αλλες 5 στο αεροδρομιο της Γενευης. Και ημουν ξυπνητη απο τις 4:15 τα ξημερωματα και φτασαμε στο μαγικο χωριο που μεναμε στις 11:30 το βραδυ. Και ενιωθα μονο ευτυχισμενη. Τιποτα αλλο δεν χωρουσε. Ουτε κουραση, ουτε οι υποχρεωσεις που αφησα πισω.


Εβγαλε ο Δ τα κρασακια και τα κριτσινια που ειχε παρει και καναμε τσιγαρο στο χιονισμενο μας μπαλκονι, ακουγοντας μονο το ποταμι απο κατω και θαυμαζοντας το βουνο. Και σκεφτομουν οτι δεν ηθελα να κοιμηθω εκεινο το βραδυ γιατι δεν χορταινα τις στιγμες.



Το πρωι πηραμε το πρωινο μας στην ωραιοτερη αιθουσα πρωινου που εχω δει. Και μετανιωσα που συγκρατουσα τα δακρυα ευτυχιας που ενιωθα να ανεβαινουν στα ματια μου, για να μη με περασουν για τρελλη. Γιατι ηξερα οτι ζουσα μια μελλοντικη μαγικη αναμνηση.



Η αναβαση και η καταβαση απο τα 1900 μετρα δεν σου αφηνε περιθωριο να αμφισβητησεις οτι υπαρχει κατι πολυ μεγαλο εκει εξω. Αυτη η ομορφια δεν ειναι ανθρωπινη. Λιμνες, βουνα, δαση, χωρια βουτηγμενα στο χιονι και πολλα ελατα!







Και στον δρομο για το Annecy ενιωθα ευγνωμων που ειχε χαμηλα ορια ταχυτητας και που ο Δ τα ακολουθει. Κι εβλεπα κι εβλεπα και ρουφουσα καθε εικονα.


Στο Ανσι ο κοσμος ηταν πολυς. Μπερδευομασταν ολοι μαζι στα γραφικα ξυλινα σπιτακια της υπαιθριας χριστουγεννιατικης αγορας και μεσα απο στοες βγαιναμε στα δρομακια δεξια κι αριστερα απο το ποταμι, που εκλεβε το νερο της λιμνης, γιατι το χρωστουσε στον Ροδανο ποταμο μαλλον. Οι βιτρινες καταφερναν να σου πουλησουν ακομα και οσα δεν σου αρεσουν γευστικα. Στους -8 πανω στις Αλπεις δεν κρυωναμε, αλλα η υγρασια των +2 στο Ανσι αρχισε να μας τρυπαει. Περπατησαμε πολυ και τρυπωσαμε σε ενα μικρο καφε και φαγαμε μπρουσκετες, ηπια εναν ωραιο καπουτσινο και πηραμε τον δρομο για Λυων.




Φτασαμε βραδακι και βγηκαμε κατευθειαν να προλαβουμε την γιορτη των φωτων. Καποια κομματια ηταν εντυπωσιακα. Αυτο ομως που μου εκανε την μεγαλυτερη εντυπωση ηταν ο ογκος του κοσμου. Η ερμηνεια της λεξης λαοθαλασσα ηταν μπροστα στα ματια μου. Εχω γινει λιγακι αγοραφοβικη νομιζω. Επιανα το χερι του Δ σφιχτα και μετα απο καποια ωρα ηθελα απλα να βγουμε απο αυτην την κοσμοσυρροη. Φαγαμε με λιγους φιλους και χωθηκαμε σε ενα απο τα ελαχιστα ανοιχτα μπαρακια μετα τις 12 τα ξημερωματα.





Το πρωι εβρεχε. Η θεα απο το παραθυρο του δωματιου, ενω εβλεπε σε καποιους εσωτερικους κηπους που το καλοκαιρι φανταζομαι θα γεμισουν κοσμο, ηταν πιο ομορφη με βροχη. Επιστρεφοντας για Γενευη, οι εικονες της Λυων με τα φθινοπωρινα της χρωματα στην βροχη, με ανταμειψαν για την "ενοχληση" της προηγουμενης βραδιας απο την πολυκοσμια. Η βροχη εγινε χιονονερο και μετα χιονι. Τις στασεις στα σημεια αναψυχης που ειχε κατα μηκος των δρομων, τις απολαμβανα λες και σταματουσαμε σε καποιο παραδοσιακο μπριστρο.











 Και ξανα στο αεροδρομιο της Γενευης να περιμενω την πτηση μου γι' Αθηνα. Σαν ονειρο περασαν οι δυομιση αυτες μερες. Ενα ομορφο ονειρο που δεν ηθελα να ξυπνησω. Και φιλουσα τον Δ γι' αντιο και ηθελα να τον φιλαω ξανα και ξανα. Επειδη ο αποχωρισμος σε κανει πιο ερωτευμενο. Κι ενιωθα οτι μου χαρισε δυο απο τις ωραιοτερες μερες της ζωης μου. Γιατι και η υπερβολη εχει τη θεση της οταν ολα μεγενθυνονται μεσα σου και δεν ξερεις πως να τα χωρεσεις στις λεξεις. Και το καταλαβα γιατι οταν με ρωτανε πως περασα, απανταω εκνευριστικα λιτα, απαντωντας σε μια μια ερωτηση. Με το τσιγκελι μου παιρνουν τις εντυπωσεις. Λες και θα της χασω αν τις μοιραστω. Λες και ειναι τοσο προσωπικες που ειναι αδιακρισια να τις κοινωνησω σε καποιον. Λες και θα μικρυνει οτι εζησα αν το φυλακισω σε λεξεις. Επεστρεψα λοιπον. Πιο πλουσια και πολυ ευτυχισμενη. Και τωρα χαμηλωστε το φως και καντε ησυχια να βουτηξω στις αναμνησεις που τοσο θαυμασια υφανε η φυση της Ελβετιας και της Γαλλιας στο μυαλο μου. Κλεινω τα ματια και βρισκομαι σε εκεινη την τζαμαρια που επαιρνα το πρωινο μου το Σαββατο. Δεν εφυγα ποτε απο κει τελικα.