Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

keep it simple .... λιστα Σεπτεμβρη

Εχουμε ηδη 17 Σεπτεμβρη, αλλα επειδη το πρωι ξεκινησε δυσκολα η μερα μου και μεχρι το μεσημερι καταφερα να τη ζωγραφισω στα δικα μου χρωματα, ειπα να φτιαξω τη λιστα κι αυτου του μηνα.



  1. Να τελειωσω το βιβλιο μου
  2. να αγορασω αθλητικα
  3. να αγορασω κιτρινη κολοκυθα και...
  4. να φτιαξω κεικ γλυκιας κολοκυθας
  5. να αγορασω καινουριο χαλι για το δωματιο της Ισμηνης
  6. να φτιαξω μια κατασκευη με φθινοπωρινα υλικα
  7. να πιω καφε σε ενα καφε που δεν εχω ξαναπαει
  8. να αγορασω γαλλικο φουντουκι jacobs για το ιατρειο
  9. να χασω 1 κιλο
  10. να παω σε ενα μουσειο με την Ισμηνη
  11. να κανω μια εκπληξη σε καποιον
  12. να ερθω με τα ποδια στη δουλεια
  13. να κοιμηθω αναποδα στο κρεβατι 
  14. να δω θριλερ με τον Δημητρη
  15. να φτιαξω το ροφημα κανελας που μου ειχε κανει η Ιφιγενεια περσι


See this Instagram photo by @houseofbelonging • 2,231 likes

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Σχολικη λιστα


September theme. bujobeyond Finally did my September cover page Recreated the little fox from a photo I found on Pinterest The original art work is by @audreymillerart Busted out my old Caran Dache water colour pencils for this one. They are still just as beautiful as when I got them as a birthday present more than 20 years ago

Αν εισαι μαμα, αυτες τις μερες ολοι οι πλανητες σου ειναι ευθυγραμμισμενοι με τα σχολικα. Τα σχολικα ωραρια, τις σχολικες λιστες, τα καθηκοντα, τις σχολικες συνταγες και το καπλαντισμα των καινουριων βιβλιων. Η Ισμηνη ειναι ενθουσιασμενη. Ακομη θυμαμαι την αισθηση να βρισκεις τους συμμαθητες σου μετα απο διακοπες, τον δασκαλο σου, να μυριζεις τα καινουρια βιβλια, τα τετραδια, σβηστρες, ξυστρες, κασετινες και τελειωμο δεν εχουν. Και υποσχεσαι στον εαυτο σου οτι φετος θα τα προσεχεις, δεν θα μουτζουρωνεις και θα κανεις τα καλυτερα σου γραμματα. Ετσι και το "τεταρτακι" μου. Δινει υποσχεσεις για ολοκαθαρα τετραδια, για υπευθυνοτητα και διαβασμα. Απολαμβανω τοσο τα ονειρα της αυτη την εποχη. Ειναι πιο φουσκωμενα και αλλαζονικα.


Χθες επελεξε εκεινη τα ρουχα που φορεσα στον αγιασμο. Και τα δικα της. Και αρχισε να βαριεται στο παρκο. Μεγαλωσαμε, λεει, δεν εχουμε τι να παιξουμε εδω. Και το βραδυ μαλωνει με την κολλητη της, μαζευεται νωρις σπιτι, εγω καπλαντιζω και μαγειρευω και αφου μου εξηγει το μεγαλο προβλημα με τη φιλη της, μου λεει "Δεν με καταλαβαινεις!". Κι εχει τοσο δικιο παντα που ειναι εκνευριστικο. Γιατι οντως ειχα το μυαλο μου σε τοσα αλλα και δεν εδωσα τη σημασια που επρεπε. Τι θα ηταν σημαντικο γι'αυτη στα 9; Να πεσουν οι μετοχες της στο χρηματιστηριο; Το σπανακορυζο μου και το ζορι μου να μην εχουν φουσκες με αερα τα καπλαντισμενα βιβλια της νικησαν. Σημερα ομως ειναι μια καινουρια ημερα. Και ηταν τοσο ομορφη οταν πηγα και την πηρα απο το ολοημερο. Και πηγε κατευθειαν αγγλικα. Και ανυπομωνει να επιστρεψει να κανει την αντιγραφη της και την ορθογραφια που τους εβαλε γι' αυριο ο δασκαλος. Ανυπομωνω κι εγω να επιστρεψει μονη της απο τα αγγλικα για πρωτη φορα. Να μου πει πως περασε σημερα. Αχ να μπορουσα να ακυρωνα ολα μου τα ραντεβου να περασω το απογευμα μαζι της. Αυτο το συγκεκριμενο απογευμα μαζι της.
Ξεκινησαμε.
october | stay cuteΤο στομαχι μου ειναι σφιγμενο. Νιωθω μονιμως οτι κατι μου διεφυγε. Χρειαζομαι εμπνευση, καλοσυνη, σπρωξιμο προς τα πανω. Θα κλεινω τα ματια σ αυτους που δειχνουν με το δαχτυλο και κρινουν, που σε πιεζουν προς τα κατω. Θα εχω περισσοτερο εμπιστοσυνη στην Ισμηνη. Θα βρουμε τροπο να θαυμασουμε οτι ομορφο βρισκουμε μεσα μας και να αγκαλιαζουμε τις ασχημιες μας. Να κραταμε ασπιδα στην κριτικη διχως αγαπη.
Ξετρουπωσαν οι δικες μου ανασφαλειες. Με καταλαβες, ε;
Θα μπουμε σε σειρα και ο Σεπτεμβρης ξερει παντα να με γιατρευει. 
Κλεινω την μπαλκονοπορτα τα βραδυα και σκεπαζομαι με ενα λεπτο σεντονακι.
Φθινοπωρο.
Φοβοι και πεσμενα ξεραμμενα κομματια μας ολουθε.
Απομακρυνονται ολα με την πρωινη δροσια.
Ανακαλυπτω λιστες. Η mama petounia με ενεπνευσε. Καινουριες λιστες. Απ' αυτες που με οριοθετουν. Με κανουν συγκεκριμενη. Μου δινουν χωρο να ειμαι ανοργανωτη.
Σεπτεμβρης....σχολειο....Ισμηνη...Κατερινα....σπιτι....δουλεια.

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

εγκαιρα γενεθλια

Εφυγαν τα σαραντα. Λιγες μερες και αρπαζω τα 41 και συνεχιζω. Θυμασαι πως τα περιμενα; Κι ελεγε η Μ. οτι κατι καλο θα γινει στα 40 και τα περιμενεις τοσο. Παραξενο κοριτσι. Βιαζεσαι να μεγαλωσεις. Μου ελεγαν. Κι εγω ελεγα οτι εχουν κανει μαλλον πολυ καλη δουλεια τα βιβλια που διαβασα και οι ανθρωποι που εγραψαν στη ζωη μου. Αγαπουσα καθε χρονο που περνουσε, καθε μου ασπρη τριχα κι επιμενω να μη τα βαφω, οι ρυτιδες διπλα στα ματια μου τα ομορφαινουν. Απολαμβανω την ηρεμια, τη ζωη ακεντρα, το ακαταστατο μου σπιτι, την ομορφη γειτονια που παιζουν παιδια και μενουμε οικογενειες κυριως. Οχι ολο ευτυχια, με πολλα προβληματα, αλλα με κοινες ανησυχιες και σε κοντινες τροχιες. Πολλες φορες τη δικη μου οικογενεια τη νιωθω λιγο αλλιως. Ισως γιατι με ενα παιδι, ειναι λιγο πιο ευκολα ολα. Αλλα με συζυγο που λειπει ειναι ολα πιο δυσκολα. Και ειναι και ο χαρακτηρας μου που βαριεται τα πολυ μαμαδιστικα σουαρε, αλλα εχω βρει δυο-τρεις φευγατες και συννενοουμαι και η Ισμηνη εχει πιστεψει οτι ειμαι κοινωνικη. Και την χρονια που ημουν στον συλλογο ετρεχα τοσο πολυ να κανουμε πραγματα, να προλαβουμε κι αλλα κι αλλα γιατι με ηξερα, δεν ειμαι για πολυ εγω να ειμαι στο επικεντρο. Βαριεμαι ευκολα. Δεν εχω βρει κατι να κρατησει το ενδιαφερον μου για πολυ. Και φετος αυτο ηταν το κατι που μου εφεραν τα 40. Κομματια της Κατερινας των 18, των 20, των 25. Ξανα τα χαρτια πανω στο τραπεζι. Ολα ανοιχτα και διαλογη εκ νεου. Τι αφηνω πισω, τι ζω, τι ριχνω μπροστα. Λιγο με τις κακες συνηθειες το παρακανα τελευταια, αλλα δεν πειραζει. Ο Σεπτεμβρης ερχεται παντα και με αγκαλιαζει με το χακι μου σαλι, μου λυνει τα μαλλια και μου ψιθυριζει "Περασε το Καλοκαιρι Κατερινα. Ερχονται οι ομορφιες που αγαπας!". Η Ισμηνη λειπει κατασκηνωση 3 μερες. Και δεν μιλησαμε και ισως να της λειπουμε αλλα δεν μας τηλεφωνησε. Πολυ πολυ τη θαυμαζω! Την περιμενω να επιστρεψει να φυγουμε για διακοπες. Σε ενα μερος που με κουραζει, με πολυ κοσμο λογω περιοδου αλλα φετος ξερω τι ευχη θα κανω σαν σβησω τα κερακια. Δε θα στην πω για να πιασει. Μολις επιστρεψω θα σε γεμισω με ομορφιες φθινοπωρου. Γιατι πιοτερο κι απο ερωτα αυτο που νιωθω αρχες Σεπτεμβρη.
Σου αφηνω το λινκ απο δυο υπεροχες εκτελεσεις της Μαριζας Ριζου

https://www.youtube.com/watch?v=OF4da1XMYa4

Το Σαββατο συναντηθηκα με τις παιδικες μου φιλες και πιναμε μπυρες επι 12 ωρες! Και οσα ειπαμε μου εβαλαν σε ταξη ολες τις αναφαλειες μου. Στη θεση τους, αναγνωρισμενες, επισφραγισμενες με γελιο και φιλι κι ετσι με δινω. Και με ξοδευω και με χαριζω.

Happy 41 λοιπον στις 19 του τρελλου αυτου Αυγουστου. Δε θα ειμαι εδω.

Τα λεμε....

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

θα ειναι μια καλη μερα...

Δ: - Δεν παμε για καμια μπυρα με τα παιδια το βραδυ;
Σκεφτομουν τη δυσκολη αυριανη μερα. Πρωι πρωι βολτα τα σκυλια, μετα γυμναστηριο και υστερα απανωτα ραντεβου στο γραφειο. Δεν ειμαι για ξενυχτι και μπυρες.
Κ: - Οκ, θα παρω την Νικολ να κανονισουμε.
Δε βαριεσαι. Ειναι καλοκαιρακι. Θα το παλεψω το αυριο.

Ξυπνησα στις 7 να προλαβω τα σκυλια και να πιω ενα γρηγορο καφε πριν το γυμναστηριο. Και φυσουσε. Και μου μυρισε λιγο Σεπτεμβρης. Και στο γυμναστηριο συναντησα την Δεσποινα που ειχα να την δω χρονια. Πριν χρονια που πηγαινα παλι στο γυμναστηριο της, την ειχα πετυχει μια δυο φορες. Μου αρεσε η αυρα της, αλλα δεν ειχαμε κοινες ωρες. Και σημερα φιληθηκαμε κι επι μια ωρα ερχοταν σε καθε μηχανημα που εκανα και μιλουσαμε, μιλουσαμε, μιλουσαμε, σαν να ειμαστε χρονια φιλες. Κι εφυγα με το ζορι οταν τελειωσα το προγραμμα μου επειδη επρεπε να κανω μπανιο και να ερθω στη δουλεια. Και να, αυτα πολυ μ' αρεσουν. Να περνας τοσο καλα καπου που να μη θελεις να φυγεις. Γιατι ειναι δωρο τετοιες ομορφες συζητησεις, απο το πουθενα, με εναν καινουριο ανθρωπο στη ζωη σου. Και ξαφνικα δεν μου φαινονται και πολυ δυσκολα τα ραντεβου που εχω σημερα. Και καλα εκανα και πηγα για μπυρα με τον Δ χθες. Κι ενω εχω ακομη απο χθες τον λογαριασμο της ΔΕΗ μπροστα μου, σημερα δεν μου φαινεται τοσο τρομακτικος. Χθες ειχα επιτρεψει στον εαυτο μου να ειμαι ολη μερα θλιμμενη και κατσουφα οσο σκεφτομουν πως θα καταφερω να τον πληρωσω. Ειναι μεγαλη ελευθερια να δινεις χωρο στη ζωη σου για το αγχος και για την μαυριλα. Γιατι χωρις την χθεσινη μαυριλα, ισως να μην ηταν τοσο διασκεδαστικη η χθεσινοβραδυνη μπυρα και η συζητηση με την Δεσποινα σημερα.
Θα ειναι μια καλη μερα σημερα λοιπον. Φανηκε απο το πρωι. Κι ας εχω μαγειρεμα, πλυντηρια και συμμαζεμματα (μετα απο μια κουραστικη μερα στη δουλεια) μετα στο σπιτι. Ολα θα γινουν και θα γινουν καλα...

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

καθρεφτες

girl and photography εικόνα




Πηγα κι ακουσα τον Σοφουδη χθες. Ξαπλωσα στις 3 τα ξημερωματα και ειχα ακομη αγαπημενα παλια τραγουδια στα αυτια μου. Με λιγη τζαζ χροια, πινελια του Αχιλλεα. Και σκεφτομουν το ταξιδακι στην Αθηνα. Θα παρουμε το αεροπλανο με την Πεννη και θα ειναι σαν να μπαινουμε σε χρονομηχανη. Εγω και οι φιλες μου. Και λεμε σάχλες στο viber και γελαμε πολυ. Και η Αννα εχει τετοια λαχταρα να μας φιλοξενησει που καθημερινα μας λεει τι ετοιμασιες κανει. Τελικα ουτε για μπανιο, ουτε για ποτο θα βγουμε. Εσωκλειστες. Γιατι και οι 4 θελουμε να μεινουμε μονες, χωρις κοσμο, χωρις φασαρια, χωρις μετακινησεις. Να προλαβουμε να τα πουμε ολα. Τι θα πουμε αραγε; Τα σημαντικα τα ξερουμε. Ισως μικρες καθημερινες στιγμες. Απο αυτα τα μικρα καθημερινα που κρυβουν πιο ευδιακριτα το πως ειμαστε πλεον. Θυμηθηκα ενα αποσπασμα απο ενα βιβλιο της Βαμβουνακη (σελ 22 'Αυτη η σκαλα δεν κατεβαινει') που συναντιεται καποια με καποιον παλιο συμφοιτητη τυχαια και της λεει
"- Απιστευτο, ξαναλεει. Μα τι εγινες εσυ; Χαθηκες!
Ψαχνω να βρω τι εγινα, γιατι χαθηκα και δε βρισκω. Μα χαθηκα; Βιαστικα προσπαθω να συναρμολογησω τα οσα μεσολαβησαν σα να χρωστουσα να υποβαλω εναν περιληπτικο πινακα της ζωης μου κι ετσι οπως στη μεση του δρομου, ορθια, αναμεσα σ'ενα πληθος που τρεχει κι ολο με σκουντα την περιγραφω, νιωθω γελοια κι αδεια κι αδικη.
- Πες μου για σενα, τι εκανες;
Η βιασυνη του με πληγωνει. Κι η δικη μου βιασυνη να καταδικαζω σε προχειρες λεξεις αυτα που επι δεκατρια χρονια εκανα, με πληγωνει. Πηγα εδω, δουλεψα εκει, μενω στην ταδε πολη. Οχι, δεν ειναι η ζωη μου αυτα. Ετσι αχαρα, κοινοτυπα, κοφτα. Καλυτερα να διηγηθω ησυχα μια ωρα απ΄ αυτα τα χρονια, μ' ολες της τις λεπτομερειες, μ' ολο της το κλιμα κι εκει θα ειμαι ισως εγω. Βρισκω το κουραγιο και παραιτουμαι.
- Μα δε γινεται να στα πω ετσι.... "

Εγω βεβαια με τις 4 γυναικες που θα βρεθω εχουμε επικοινωνια. Αλλα να, αυτο θα ηθελα. Να τους περιγραψω καποιες στιγμες της ζωης μου με καθε λεπτομερια. Να ακουσω τις δικες του στιγμες. Να καλυψωτα κενα της Κατερινας που εχασαν, να μου θυμισουν την Κατερινα που εχασα. Να γινουμε καθρεφτης η μια για την αλλη. Σπουδαιο πραγμα να εχεις καλους καθρεφτες!