Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

εν αναμονη

4 σχόλια
Δελεαζομαι πολυ να ξεκινησω να ασχολουμαι με τα χριστουγεννιατικα. Στο Cosmos, οχι μονο βρηκα καποια χριστουγεννιατικα διακοσμητικα σε καποια καταστηματα, αλλα τα συγκεκριμενα καταστηματα επαιζαν και χριστουγεννιατικη μουσικη. Δε θελω και πολυ, με ξεσηκωνει αυτη η εποχη. Τα χριστουγεννα με γεμιζουν. Σαν να εχω καταπιει μια παλιρροια.
Εχω διαθεση να βαλω φωτακια. Παντου! Προς το παρον ψαχνω μια μετρια στρογγυλη πορτοκαλι κολοκυθα για να σκαλισουμε με την μικρη. Ισως πετυχω στην Θερμη τον περσινο παππουλη που ειχα αγορασει 3 ομορφες κολοκυθες. Τις τελευταιες που ειχε.

Ετσι οπως βλεπω τωρα τον τοιχο απεναντι μου, θα μου αρεσε να ειναι ο τοιχος στο βαθος μπλε σκουρος. Πολυ θα του πηγαινε. Μπλε σκουρο με λιλα την κολωνα αναμεσα. Και ταμπα λεπτομεριες με μια βιβλιοθηκη στο χρωμα της σημυδας μπροστα. Κανουν καινουρια γραφεια η αδερφη μου και μια φιλη μου και ζηλεψα λιγακι. Θα μου αρεσε μια αλλαγη.

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Ολα καλα

6 σχόλια
Συμβαινει συχνα να καταφερνω να στεκομαι απεναντι και να παρατηρω τη ζωη μου. Και καταφερνω να συγκινουμαι απο το θεαμα τελευταια. Και ντρεπομαι να το πω. Επειδη εχουμε γεμισει αραδες με "ιδανικες" ζωες και επειδη πολυ κοσμος δεν μπορει να αντεξει την ευτυχια του αλλου. Κι ακομη κι αν ψευτικη ειναι κι ετσι θελει να πλασαρει τη ζωη του καποιος, δεν υπαρχουν πολλοι να συμμεριστουν αυτη την αναγκη. Εχουμε πολυ θυμο μεσα μας και παιρνουμε τοσο ευκολα θεση αμυνας. Γεμισαμε εικονες με κριτικες επιτροπες στην τηλεοραση και ασυνειδητα εχουμε καθισει κι εμεις πισω απο εναν παγκο και βαθμολογουμε ανθρωπους. Εχω υπαρξει κι εγω αρκετα αυστηρη καποιες φορες. Και μετανιωνω μετα. Οταν γινομαι αυστηρη κι εμπαθης κατι δεν παει καλα στη δικη μου ζωη. Το εχω επιβεβαιωσει πολλες φορες Ετσι λειτουργω εγω.
Το Σαββατο επεστρεψε ο Δ και ηταν ενα υπεροχο Σαββατοκυριακο. Χθες ειχα ολη τη μερα εναν μονομο κουραστικο πονοκεφαλο. Ισως να ειναι απο το πολυ ροζε που ηπιαμε με τον Δ το Σαββατο το βραδυ και τις ελαχιστες ωρες υπνου. Ισως ομως να ειναι και απο ολα αυτα που ενιωθα. Υπαρχει οριο αραγε. Ενα σημειο που το σωμα σου λεει, ως εδω, κανε ενα διαλειμμα, δεν αντεχω αλλο. Ή μηπως εμεις μαθαινουμε στο σωμα μας την χωριτικοτητα του με την εκπαιδευση την συναισθηματικης νοημοσυνης μας;
Η μικρη φετος "ξαφνικα" δεν ντρεπεται να πει δυνατα και καθαρα το ποιημα της. Μαθαινω κι εγω το δικο μου και πλησιαζει η στιγμη να βρω το θαρρος να το πω κι εγω δυνατα και καθαρα. Ναι το καταλαβα οτι εχω δρομο για να κλεισει ο κυκλος. Αλλα νιωθω μεγαλο ενθουσιασμο για την πορεια τωρα πια.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

οι φετινες μου κουπες

14 σχόλια
Επιτελους πηρα τις φετινες μου κουπες. Ηρθε και η φιλη μου Νικολεττα πρωι πρωι και τις εγκαινιασαμε. Μου αρεσει να δημιουργω δικες μου παραδοσεις. Νιωθω να πλεκω εναν ιστο ασφαλειας γυρω μου ετσι.
Ο Δ εφυγε στο Αμστερνταμ κι εγω τον φανταζομαι να περπαταει στα ομορφα γεφυρακια και στα πλακοστρωτα στενα και να πινει ζεστο καπουτσινο σε ενα γραφικο καφε. Σημερα κλεινουμε 4 χρονια παντρεμενοι. Παλι το ειχα ξεχασει και για δευτερη χρονια μου το θυμισε το facebook. Στην βερα μου ακομη δεν γραφει καμια ημερομηνια. Ειχαμε το διλλημα να γραψουμε την ημερομηνια του γαμου ή της αρχης της σχεσης. Για μενα η αρχη της σχεσης μετραει. Απο τοτε ειμαστε μαζι. Σαν να μου πετας εξι χρονια απο τη ζωη μου αν γραψω την ημερομηνια του γαμου. Λες και αυτα τα χρονια μιλουσαμε απο το τηλεφωνο, δεν ζουσαμε μαζι, δεν μαλωναμε, δεν αγαπιομασταν, δεν βαριομασταν, δεν μοιραζομασταν το ιδιο σπιτι, την ιδια ζωη. Λεγε ο,τι θελεις. Για μενα εκεινη η ημερομηνια μετραει. Εκεινος ο Δεκεμβρης του 2004 ειναι το σημειο αναφορας μας.
Σημερα το προγραμμα εχει σουπερ-μαρκετ με την μικρη, αλμυρο κεικ με φετα και λουκανικο γαλοπουλας και καθαρισμο καμιναδας. Μου αρεσει το προγραμμα. Να εχω μια λιστα διαρκως στην τσεπη με 3-5 βουλιτσες με οσα εχω να κανω καθημερινα. Αυριο θα δω επιτελους την Κατερινα κι εχω να της πω ιστοριες που μοιαζουν να τις εζησα πριν πολυ καιρο. Μα δεν ειναι ετσι.
Με την Βικυ σκεφτομαστε τι advent calendar να κανουμε φετος στην μικρη. Μ'αρεσουν πολυ αυτες οι αμερικανιες. Φετος ειδα και μια αλλη υπεροχη ιδεα. Σε καποια δωρακια θα κρυβεται μια εκπληξη. Κατι του στυλ "Βολτα με τις πιτζαμες το βραδυ με το αυτοκινητο για να δουμε τα χριστουγεννιατικα φωτακια της πολης" ή "Βραδινη προβολη παιδικης ταινιας και υπνο στρωματσαδα στο καθιστικο". Θα ξετρελλαθει νομιζω. Αν εχεις καμια παρομοια ιδεα να μου την πεις!
Αγκαλιαζω την καινουρια μου κουπα να κλεψω την θερμοκρασια του γαλλικου. Καποιες μερες εχουν αρωμα απο γαλλικο φουντουκι, μελωδια απο Εdith Piaf και χρυσοκαστανα χρωματα. Θελω να σου πω οτι χθες οταν εβγαζα τα παπουτσια μου και ειδα μεσα στο πανερι τα καφεπορτοκαλι νηματα μου ηρθε η ιδεα να ξαναπλεξω κατι. Ισως κατι να θυμιζει για παντα το φθινοπωρο του 2014. Καπως ετσι φυλακιζουμε την μνημη. Ακριβη και παραλλαγμενη κατα τις αναγκες μας. Μοναδικα χναρια στον χρονο.

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

The mindtrap project - Thessaloniki

2 σχόλια
Το κανονισαμε, μετα απο κανα-δυο αναβολες και πηγαμε. Η κοπελα στην υποδοχη μας εξηγησε τους κανονες του παιχνιδου και μετα μας παρεδωσε στον Θοδωρη. Ο Θοδωρης μας εξηγησε περισσοτερες λεπτομεριες και μας εδειξε τον χωρο. Μα πηγε στο δωματιο και μας εξηγησε πως θα πρεπει να λυσουμε ολους τους γριφους για να καταφερουμε να βγουμε. Εκλεισε η πορτα πισω μας και ξεκινησαμε το ψαξιμο. Τι γελιο! Ο Θοδωρης, που μας παρακολουθουσε κατα την διαρκεια, θα πρεπει να ειχε πεσει κατω απο τα γελια. Ειναι πολυ ομορφη εμπειρια να παιζεις ενα τετοιο παιχνιδι. Δουλευει το μυαλο και απολαμβανεις και την αισθηση της ομαδας. Το απολαυσαμε τοσο πολυ που αποφασισαμε να παμε και στα υπολοιπα δωματια. Οποιος ενδιαφερεται, μπορει να βρει πληροφοριες εδω The Mindtrap Thessaloniki


Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ανηκειν

5 σχόλια
Ο ψυχοθεραπευτης Joan Garriga, αναφερει σε μια συνεντευση του, οτι εχουμε αναγκη εναν συντροφο για να καλυπτουμε την αναγκη του ανηκειν που εχουμε. Αναφερει κι άλλα, αλλά εγω κολλησα σ'αυτο. Ναι, το αναγνωρισα σε μενα. Απολαμβανω να ανηκω. Και οταν χανομαι, ειναι ενας μπουσουλας για μενα το που ανηκω. Το σημειο αναφορας μου. Και αναγνωριζω οτι ειναι εξαιρετικα σπανιο να ανηκεις καπου αληθινα. Γιατι, οπως λεει και η διαφημιση της Lacta που μου αρεσει πολυ, "...ειναι πολυ ευκολο να ρισκαρεις και τη ζωη σου για καποιον που αγαπας.... το δυσκολο ειναι να καταφερεις να αγαπησεις καποιον τοσο πολυ" (εγω θα εβαζα τελεία στο "να αγαπησεις καποιον")





Θυμαμαι που, απο ολο τον γαμο, εγω αυτο απολαυσα πιο πολυ. Την αισθηση οτι ανηκω. Δεν ενιωσα να μειωνεται η ελευθερια μου. Αντιθετως ειδα να ανοιγουν νεες προοπτικες. Ενα χαρτι με εκανε να ανηκω; Δεν θα επρεπε, το γνωριζω. Μα εγω σου λεω πως ενιωσα. Κι αν κατι μου περιορισε κατα πολυ την ελευθερια μου, αυτο ειναι η Φλαππυ και η Ισμηνη. Αλλαξε η ζωη μου ολη απο τη στιγμη που πηρα δικο μου σκυλο κι εκανα παιδι. Το προγραμμα μου συμβαδιζει με τις αναγκες τους. Εγω με τον Δ πιο πριν, συννενοουμασταν και μπορουσαμε να καλυπτουμε τις αναγκες μας διχως να περιοριζουμε τον αλλον. Τριφτηκαμε, αρχικα ανεχτηκαμε ο ενας τις αναγκες του αλλου και στο τελος τις κατανοησαμε, τις αγκαλιασαμε, τις αγαπησαμε. Πεντε χρονια παντρεμενη, με παιδι και με σκυλι. Ποιο το point να εχω μια ολοκληρη ελευθερια διχως τον Δ, την Ισμηνη και την Φλαππυ; Ελευθερη να κανω τι;
Γιατι ειναι κακο να ανηκεις; Τι κλεβει απο το "ολο" μου αυτη η αναγκη;