Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

ερωτας

Ο Ν. ειπε χθες, θα μπει στο facebook να δει τα διαφορα που θα γραφτουν για του Αγιου Βαλεντινου, να σπασει πλακα. Γι'αυτο μπαινει στο fb ειπε, για να γελαει. Μα ειναι νεαρουλης ο Ν. και δεν τον παρεξηγω. Εξαλλου ο καθενας μας μπαινει για τους λογους του στο fb. Εγω για παραδειγμα μπαινω για πολλους λογους. Για ταινιες, για επαφη με φιλους, για ενημερωση, για διασκεδαση κτλ. Χθες  χαρηκα πολυ που πολλα ζευγαρια γιορτασαν αυτη την γιορτη. Προσωπικα μου αρεσουν οι ευκαιριες για γιορτη. Εγω εδωσα ενα φιλι πρωι πρωι στον Δ και του ειπα χρονια πολλα, εκεινος γελασε κι ετσι περασε η μερα. Και δεν ειχα αναγκη τιποτα περισσοτερο. Με λιγα λογια δεν το γιορτασα. Επειδη ομως δεν ειχα διαθεση εγω φετος να το γιορτασω δεν σημαινει οτι ξεκιναω κινημα να ακυρωσω την γιορτη των ερωτευμενων. Γιατι θυμαμαι υπεροχες στιγμες που εζησα σε παρομοιες γιορτες παλιοτερα. Ισως να με βαρυναν τα χρονια, ισως να φταιει που εχω φιλοξενουμενους σπιτι. Ισως του χρονου την γιορτασω αυτη την γιορτη. Ισως την γιορτασω μια μερα πριν, με το ορθοδοξο ημερολογιο. Ισως και να μην την γιορτασω ποτε ξανα. Χαιρομαι ομως που υπαρχει. Και απολαμβανω τοσο να βλεπω νεαρα ζευγαρια να εκδηλωνουν με καθε ευκαιρια τον ερωτα τους. Απολαμβανω τους εκδηλωτικους ανθρωπους στον ερωτα, στη συζητηση, στη δουλεια. Ο ερωτας εχει ορμη, εχει ζωη και παλμο. Ολα τα αλλα ειναι κουβεντες που σφινωνουμε ατσαλα εδω κι εκει  να καλυψουμε τα κενα. Οσοι στροβιλιζονται στους ρυθμους του ερωτα δεν εχουν χρονο να παρατηρουν την ξινιλα που βγαζουν πολλοι τετοια μερα. Τι καλα που δεν λερωνουν το κοκκινο τους με την αχρωμια που τους πετουν. Ανεξιτηλο κοκκινο οσο κραταει ο παλμος.
Μετα απο αρκετα χρονια πια με τον αντρα μου δεν στροβιλιζομαστε στον ρυθμο αυτο. Ερχονται αλλα μετα. Ομορφα άλλα. Και χουχουλιαζω εκουσια μεσα σε αυτη την φαση. Ο καθενας οπως βολευεται που λενε. Δεν θα σε ξεβολεψω αν δεν θελεις να γιορτασεις, μη με ξεβολευεις απο το να πιστευω και να μην γιορταζω. Ξερεις τι θα μου αρεσε; Να ειχαμε χρονο χθες, να βγαιναμε μια βολτα στην παραλια της Θεσσαλονικης με τον Δ και να παρατηρουσαμε τα νεαρα ζευγαρια. Αυτα που με ραντεβου συναντιουνται επειδη δεν μενουν μαζι, αυτα που τρεμουν στα πρωτα αγγιγματα, που γελουν και κοκκινιζουν τα μαγουλα, λαμπουν τα ματια. Οσα ζησαμε εμεις οι δυο και τα απολαυσαμε στον καιρο μας. Και να αγκαλιαζομασταν μετα. Και μετα απο λιγη ωρα περπατημα να του ψιθυριζα "Παμε σπιτι μας; Νυσταξα και κρυωνω;"

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ισμηνελι

Τι εβδομαδα κι αυτη! Ο Δ ηρθε ! Μεγαλη ταλαιπωρια· αλλαξε εισητηρια, αεροδρομια, τρενα, για να φτασει χαραματα της επομενης τελικα σπιτι μας. Ειναι τοσο γλυκια η αγκαλια οταν περιμενεις καποιον να επιστρεψ,ει με τοσες δυσκολιες, σπιτι του. Τα σχολεια κλειστα, το γραφειο μου υπο διαλυση. Φτιαχναμε το ενα, χαλουσε το αλλο. Τα ραντεβου μαζευοντουσαν και δεν ηξερα ποτε θα με βρισει καποιος για τις ακυρωσεις. Βουτουσα συχνα στο καινουριο μου βιβλιο. Ενα βιβλιο που μεχρι στιγμης το εκρινα μια φορα αρνητικα και 2 φορες θετικα. Με ξεγελασε καπου στη μεση και πιστεψα οτι θα ειναι βαρετο. Μα δεν ειναι. Και με ρουφαει και θελω τοσα αποσπασματα να μοιραστω.
Χτυπησε το ξυπνητηρι 5:55. Για να πατησω snooze και να σηκωθω μετα απο πεντε λεπτα. Ξεσυνηθισα. Δεν ηξερα αν προλαβαινω να βγαλω την Φλαππυ, να ετοιμασω πρωινο και μεσημεριανο στην μικρη και τι ωρα να την ξυπνησω. Λες κι εχει μηνες που μαθαμε αλλιως.
O Δημητρης εβαλε κλασσικη μουσικη στην Ισμηνη, ενω επαιζαν master mind κι εκεινη μετα  χορεψε με κινησεις καποειρα σε συνδιασμο με καρατε.
"Μαμα οταν στενοχωριεσαι για κατι τι σκεφτεσαι για να νιωσεις καλυτερα;" με ρωτησε δακρυσμενη το βραδυ, επειδη ειχε σπασει το ποτηρακι που ξεπλενε τα δοντια της μετα απο το βουρτσισμα.
"Σκεφτομαι ομορφες στιγμες μαζι σου. Σκεψου καπου που θα ηθελες να βρισκεσαι. Στον Παλαιο Παντελεημονα ισως;"
"Αυτο ακριβως σκεφτομουν τωρα μαμα"
Πηγαινοντας σπιτι να παρω κατι, την πετυχα σε διαλειμμα εξω. Ηταν μονη της. Την φωναξα, την φιλησα κι εφυγα. Και στενοχωριεμαι να τη βλεπω μονη. Κι αναρωτιεμαι πως γινεται να ειναι συχνα μονη και να ειναι τοσο χαρουμενο παιδι. Ειναι φυσιολογικο να απολαμβανει τη μοναχικοτητα στα 7 της; Να μπορουσα να την παρω μαζι μου στο πλωτο βιβλιοπωλειο του βιβλιου. Εκεινη ταξιδευει ακομη στα δικα της βιβλια κι εγω στα δικα μου. Κι ακουει κλασσικη μουσικη, μεταλ με τον νονο και κοσμοραδιο με τον παππου Χ. Και ολες αυτες οι νοτες βρισκουν συγκεκριμενες θεσεις μεσα της. Οσο τσαπατσουλα ειναι στη ζωη της, τοσο τακτοποιημενη ειναι στις σκεψεις της. Ποσο την θαυμαζω ωρες ωρες. Ενα κομματι δικο μου και του Δ πως στο καλο καταφερνει να ειναι τοσο ανεξαρτητο; Τοσο εκπληκτικο!
Καποτε θα καταφερουμε να κανουμε ενα δωματιο με τεραστιες βιβλιοθηκες. Θα εχει ο καθενας μας απο μια μερια του τοιχου με τα δικα του βιβλια και θα εχει κι ενα παραθυρο με ομορφη θεα και μια ανετη μπερζερα με υποποδιο μπροστα. Κι οταν θα μεγαλωσει και θα φυγει απο το σπιτι μας, θα ερχεται μονο και μονο για να χωθει σε αυτο το δωματιο καποιες φορες. Και θα κρατησω ολα τα βιβλια που διαβαζει τωρα με τους μυστικους εφτα και θα ταξιδευει πισω στον χρονο με μυρωδια κιτρινισμενου χαρτιου. Ποσο θα θελα να καταφερουμε να θελει να ερχεται σπιτι μας. Οχι επειδη "πρεπει" αλλα επειδη θα της λειπουν στιγμες απο εμας. Να νιωθει μια ζεστη αεναη φωλια κοντα μας. Ποτε να μην της παραπονεθω αν δεν ερχεται, αν δεν τηλεφωνει. Αυτη η εκπληκτικη ιδιοσυγκρασια  της να εχει σπασμενες αλυσιδες και να επιστρεφει -ή οχι- μονο οπου εκεινη επιλεγει.
Τι ομορφος ανθρωπος που γινεσαι Ισμηνελι μου....


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Περιμενοντας τον Δ

Το '17 μπηκε με επιθετικη διαθεση. Μεγαλη ζημια στο γραφειο με το που πατησα το ποδι μου. Και μετα απο αγχος και αγωνα για να αποκατασταθει η λειτουργεια ολων, παγωνουν οι σωληνες νερου και παλι δεν μπορω να δουλεψω. Η Ισμηνη νομιζει οτι τα λεφτα πολλαπλασιαζονται ενω εμεις κοιμομαστε τα βραδια και δεν της εξηγω πολλα πολλα ακομη. Προσωπικα οσο μπορω αποφευγω να της γνωρισω την αχαρη πλευρα της ζωης των ενηλικων. Η διαθεση μου στριφογυριζει γυρω απο την επιστροφη του Δ. Επιστρεφει και θα ζησουμε μαζι τις παγωνιες και τα αγχη. Τι χειμωνας κι αυτος! 
Εδω και λιγα χρονια μολις περασουν τα γενεθλια μου λεω κατευθειαν την επομενη ηλικια μου. Λες και ξαφνικα βιαζομαι να μεγαλωσω. Αρχισα να λεω σαραντα λιγο πριν κλεισω τα 39 νομιζω. Η Μαρια λεει οτι κατι καλο με περιμενει στα σαραντα, γι'αυτο βιαζομαι. Κι εγω την πιστεψα και ανυπομωνω.
Χιονιζει! Κι εγω ανα μιση ωρα αλλαζω χλιαρες πετσετες στον σωληνα νερου του γραφειου για να ξεπαγωσει. Και νοητα βρισκομαι ηδη σπιτι με τον Δ. Ειναι καιρος τωρα που δεν μπορω να συγχρονισω την πραγματικοτητα με το παραλληλο συμπαν μου.
Αυτη η χρονια να ειναι το προσφορο εδαφος για να ανθισει καθε ονειρο ευχομαι!
Σκουντα με που και που. Εχω παρασυρθει απο μεγαλο κυκλωνα ονειρων.
Πετα μαζι μου στιγμες στιγμες αν θες.
Μην κλεψεις τον χωρο μου. Χαλαρα χωραμε , εχω μεγαλο μικροκοσμο.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

τελευταιο κλεισιμο ματιου του '16


Τελευταια αναρτηση της χρονιας και εχω τοσα στο μυαλο μου που θελω να σημειωσω. Τα μισα δεν λεγονται δημοσια. Τα αλλα μισα πετουν ατσαλα στις σκεψεις μου και δυσκολευομαι να τα πιασω να τα φυλακισω στις τοσο μικρες λεξεις. Πως να χωρεσουν τοσο μεγαλα ονειρα. Πως να αντεξουν το βαρος και την ευθυνη. Γιατι ειναι υπευθυνες οι λεξεις για οσα κομματια σπανε και κολλανε μεσα μας. Σ αφηνω με μια τεραστια ευχη. Να ενωσουμε τα κομματια και να αγκαλιασουμε την εικονα. Με τραγουδια, με εικονες, με αποδοχη και λιγο φως. Θα ξημερωσει οταν φτασουμε, θα δεις!

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

ο νους μας ειναι αληταριο

Στο παρα πεντε προλαβα να γραψω γραμμα στον Αη Βασιλη.
Επελεξα καποια βιβλια που εδω και καιρο τα σημειωνω εδω κι εκει σε μικρα χαρτακια για να τα παρω, αλλα ολο μενουν στα προσεχως. Τελειωσα την εποχη των κερασιων οπως καταλαβες κι ανυπομωνω να ανοιξω το βιβλιο που θα επιλεξει ο Αγιος μου Βασιλης και να μυρισω τις σελιδες του. Οσο κι αν εξελισσομαστε και μετατρεπουμε καθε απολαυση σε ψηφιακη μορφη, η μυριωδια του χαρτιου δεν θα παψει ποτε να ειναι εθιστικη.
Η εβδομαδα ειναι γεματη υποχρεωσεις, εμποδια, επισκεψεις και μαγειρικες. Χαζευω εικονες απο τις απο δω και απο εκει στιγμες φιλων. Ακουω χριστουγεννιατικες μελωδιες, προσευχομαι να επισκευαστει αυριο η ζημια στο γραφειο για να καταφερω να δουλεψω και να προλαβω να δω οσους θελω να δω μεχρι το τελος των εορτων. Τοσο λιγος χρονος. Τοσο χαμενη στη μεταφραση εγω.
Κι επειδη καπως επρεπε να ξεφυγω, κολυμπουσα με τον Lautrec, τον Monet, τον Bolotov , τον Paprocki και τον Leonid Afremov.......