Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

βημα βημα

beach, summer, and shell εικόναΝομιζω κοντευει χρονος που γκρινιαζω διαρκως. Και ολο λεω να κανω κατι γι'αυτο. Και τιποτα δεν μπορω να σκεφτω. Και βρηκα κατι. Μη γελασεις. Ιδεα της Ισμηνης ηταν.
Σημερα δεν θα γκρινιαξω καθολου. Μια αποφαση σημερινη που ισχυει για σημερα. Αυριο πρωι θα αποφασισω με βαση τις αυριανες δυναμεις μου. Θα ασχοληθω με πραγματα που με κανουν να νιωθω καλα. Ετοιμα τα πινελα, ετοιμα και ο καμβας. Ο καλλιτεχνης εχει κεφια σημερα.
"Τελικα δεν ειναι πολυ ασχημο να φοραω φορεμα. Θα το βαλω. Για σημερα μονο μαμα. Αλλη μερα θα το ξανασκεφτω."
Τοσο απλα.
Αποφασιζει για σημερα χωρις δεσμευση.
Ποσο πιο ευκολο να νικησεις τα θερια σου για μια μονο μερα!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

μικρες ανατροπες

Προχθες επιασα ξανα το "Κυριακη απογευμα στην Βιεννη". Και το ξεφυλλιζω και σταματαω σε αυτα που ειχα σημειωσει στην τελευταια αναγνωση. Και καποια δεν τα θυμαμαι καθολου. Και με γοητευουν ολο απο την αρχη ως καινουρια γνωση. Και δεν μπορω να ξεχωρισω ποσο καλο και ποσο κακο ειναι αυτο. Μενω στην γοητεια του καινουριου.
Κι εκει αναμεσα σε τρεξιματα γι'αλλαγες, εμβολια και υποχρεωσεις, καθεσαι για ενα καφεδακι ησυχο στο Prince και ισως ξεκλεψει κι εκεινος λιγο χρονο και πεταχτει και να, σε ενα τσακ ολα αλλαζουν. Λιγοτερο ενοχλητικη η ζεστη ε;

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

λιγο ετσι, λιγο αλλιως...

Μερικες φορες ο κοσμος χωριζετε σε αυτους που εχουν παιδια και σ'αυτους που δεν εχουν. Διαβαζω διαφορα απο δω κι απο κει και διακρινω κι εναν καμουφλαρισμενο θυμο μεταξυ των δυο αυτων μεγαλων ομαδων. Εγω οπως ξερεις εχω παιδι. Οποτε ειμαι απο δω μερια. Εχω πολλους κοντινους μου που δεν εχουν. Και αναρωτιεμαι εαν γινομαι κι εγω ετσι εμπαθης μαζι τους. Εαν εμεις που εχουμε παιδια, κουκουλωνουμε τη δικη μας ζηλια να ζουμε πιο ελευθερα στις ατακες που χρησιμοποιουμε. Στην Λαρισα ζηλεψα τη ζωη της Τζενης. Να ξυπνας και να εχεις να φροντισεις και να σκεφτεις μονο τον εαυτο σου. Χωραει μεγαλη ηρεμια σε μια καθημερινοτητα που αποφασιζεις εσυ για σενα και για κανεναν αλλον. Μπορεις να κανεις πεντε-εξι ντους την ημερα, να εχουν τελειωσει τα φρουτα, το ψωμι, το γαλα, χωρις αγχος. Να εχεις ολα τα Σαββατοκυριακα να τα οργανωσεις οπως σε βολευει.
Και μετα θυμαμαι το φαφουτικο χαμογελο της Ισμηνης μου. Φετος κουραστηκα περισσοτερο με τα διαβασματα και τις εξωσχολικες δραστηριοτητες. Κι ανυπομωνω να ερθει ο καιρος που θα φυγει η μικρη στα πεθερικα μου. Και παντα θα υπαρχει καποιος που θα με κρινει για ο,τι μητρικο κανω. Μετα την Λαρισα ηρεμησα. Σαν να τακτοποιω πιο ευκολα τις σκεψεις μου. Σαν να γυριζω πιο ξεκουραστη τα βραδυα απο τη δουλεια. Εχει ηρεμησει και η μικρη, επειδη ειμαι πιο ηρεμη εγω. Και γελαμε και αγκαλιαζομαστε και διαβαζουμε πιο πολλα παραμυθια καθε βραδυ. Και οσο κι αν η πραγματικοτητα μου δειχνει οτι μου κανει καλο να ξεφευγω μια στο τοσο απο τον ρολο της μαμας, εγω παντα θα αισθανομαι ενοχη οταν το ονειρευομαι.
Προς το παρον απολαμβανω τις γεματες μου μπαταριες.
Καλο καλοκαιρι ειπα;

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Λαρισινες αζαλεες

Τι ωραια που ηταν αληθεια!
Δοκιμασαμε ακριβα κρασια και το γυρισαμε σε ενα φθηνο λευκο σε ενα άλλο μαγαζι που πριν κλεισει επαιζε Zaz και Historia de un amor και Edith Piaf. Περπατησαμε σε ερημικα πλακοστρωτα ξημερωματα επιστρεφοντας σπιτι. Το αρωμα απο το σπιτι της ηταν τοσο βγαλμενο απο μια κοινη ζωη καποτε, που αν δεν ηταν αγενες, θα σου ελεγα οτι το σπιτι της ειναι και δικο μου. Ισως μυριζει και λιγο απο εμενα. Κι ας μην εχω ξαναπαει. Δεν ειναι σαφες που σταματουσε το δικο της αρωμα και που ξεκινουσε το δικο μου στο σπιτι της Constanta. Θυμηθηκαμε τα αρωματικα "πατσουλι" που αναβαμε και μυριζε ολη η πολυκατοικια. Φτιαξαμε μια καταπληκτικη μακαροναδα με μανιταρια, σκορδο και σαλατα ντακο. Πηγαμε για φαγητο σε ενα μαγαζακι με διακοσμηση βγαλμενη απο παραμυθι, μετα καλοκαιρινο ποτο εκει στην "Edith Piaf" και μετα σε ενα σκοτεινο χειμωνιατικο στεκι που ζητουσαμε Καββαδια και Χατζηδακι. Και ξημερωσε κι εμεις επιστρεφαμε προσπαθωντας να θυμηθουμε τον τιτλο απο το "Un ano de amor" για να το ψαξουμε στο ταμπλετ. Και τα πρωινα καφεδακια στο υπεροχο αυτο μπαλκονι με τις ανθισμενες αζαλεες και ενα απαλο αερακι.
Τι ομορφα που ηταν αληθεια!
Το ζηλεψα το τακτοποιημενο σπιτι της Τζενης μου. Τα καταφερα τελικα. Πηγα και ολο το ταξιδι ηταν παραλληλα με τον χρονο.


Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

αναπνοες

Ολη μερα την εφαγα να ψαχνω πλαστικους καδους για την αυλη του σχολειου. Προσφορες απο δω κι απο εκει. Συγκρινε, αποφασισε ποια θα ξεχωρισεις και διατυπωσε σωστα τις καλυτερες προσφορες στους υπολοιπους.
Ο Η. θα μου εφερνε χρηματα το απογευμα. Δεν πληρωθηκε. Την Τεταρτη θα μου τα φερει, ειπε. Κι εγω που εχω παρτυ αυριο και θα επιστρεψει και ο Δ μετα απο 3 εβδομαδες σπιτι, δεν θα εχω ουτε βενζινη να βαλω στο αυτοκινητο.
Αυριο θα κλεψω μια φιλη της Ισμηνης, να παιξουν στο δωματιο της για να καταφερω να κανω ολες τις δουλειες. Ολες.... που λεει ο λογος, Ξερεις τι εννοω.
Αποφασισα οτι θα βγαλω χρηματα απο την τραπεζα. Την αλλη Παρασκευη θα φυγω για Λαρισσα. Αυριο θα πινω ποτακι με τον Δ το βραδυ. Αναπνοες. Ολα θα πανε καλα!