Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

μελομακαρονα

3 σχόλια
Κοιμησα την μικρη, την χαιδεψα οσο ειχα αναγκη και κατεβηκα στην κουζινα. Το μυαλο μου γυρνουσε διαρκως στο μωρακι. Τηλεφωνησα στον Δημητρη, αλλα ηταν εξω με εναν συναδελφο του. Ανοιξα την τηλεοραση. Επρεπε οπωσδηποτε να δω κατι να αλλαξει εικονες το μυαλο μου. Πετυχα μια κωμικη σειρα που μου αρεσει. Την εβλεπα σε επαναλληψη και το καλοκαιρι την "μουρμουρα". Πως εγινε κι αρχισα ξανα να μη βλεπω τηλεοραση τις καθημερινες; Ισως επειδη βαριεμαι να αναψω την σομπα για τοσο λιγη ωρα. Ανεβηκα και ξαπλωσα νωρις. Σκεφτομουν τι ρουχα θα φορεσω την επομενη μερα. Πριν τις γιορτες παντα φοραω ο,τι να'ναι επειδη "κραταω" τα ρουχα που μου αρεσουν να τα εχω καθαρα για τις γιορτες.
Το ξυπνητηρι χτυπουσε ανα 5 λεπτα και εγω στις 6:18 του εκανα τη χαρη να το ξεκουρασω. Κατι ειχε αλλαξει σημερα. Δεν ξερω τι, αλλα κατι ηταν πιο σωστα τοποθετημενο μεσα μου. Κι ας σηκωθηκα με ενα ελαφρυ πιασιμο στον αυχενα οταν στριβω δεξια. Ειναι μπερδεμενη μερα η σημερινη. Τα μισα τηλεφωνηματα ειναι ευχαριστα και 2-3 δυσαρεστα. Υπενθυμισεις υποχρεωσεων, μια ειδοποιηση να παραλαβω ενα δωρο απο το ταχυδρομειο και μια ελπιδα οτι θα τα καταφερουμε ολα.
Το απογευμα η μικρη θα παει να παιξει με μια φιλη της κι εγω θα φτιαξω μελομακαρονα. Πολλα φουρνισματα και θα μας πιασει το βραδυ. Η συνταγη δοκιμασμενη εδω και 3-4 χρονια, νοστιμοτατη! Ισως ερθει και ο Χ. με την Π. που εχω να τους δω πολυ καιρο. Μια συγκρατημενη χαρα. Την ξεφλουδιζω αργα απο το πρωι να με βγαλει ως το βραδυ. Αντε να μυρισει το σπιτι κανελα και γαρυφαλο. Και ολα θα πανε καλα.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

θλιψη

0 σχόλια
Η Αννα ηθελε, λεει, να ειμαστε 14 και να πηγαιναμε τωρα διακοπες. Στην Σαρτη, συγκεκριμενα.
-Να ηταν καλοκαιρι;; τη ρωτησα
-Ναι ρε. Να αραζουμε στον ηλιο.
Μπα. Δεν το 'χω. Εγω ειμαι του χειμωνα.

Μετα μου ειπε για ενα μωρο που πεθανε προσφατα, στο παρκακι εξω απο το σπιτι της. Και περιεγραφε το γεγονος κι εγω δεν ειχα τη δυναμη να της πω οτι δεν αντεχω να ακουω για παιδια που χανονται. Ενα κλαμμα εγκλωβιστηκε στο λαιμο μου. Δεν εβγαινε, αλλά ουτε καταφερνα να το καταπιω.
Η Κατερινα στο facebook ανεβασε ενα βιντεακι με τη Jackie Saldana, την μαμα του μικρου Ryan που χαθηκε τοσο αδικα πριν μισο χρονο περιπου. Και ξαναδιαβασα την αναρτηση εκεινη της Κατερινας κι εκλαιγα εκλαιγα πολυ.

Κι ενω πριν λιγες ωρες ηθελα να αναψω τα φωτακια μου το βραδυ, τωρα το μονο που θελω ειναι να παρω το μικρο μου βατραχακι απο τη μαμα μου, να παμε να της διαβασω παραμυθακια, να μη χορταινω να την εχω αγκαλια και να μεινω να την κοιταζω διπλα στο κρεβατακι της οταν κοιμηθει.
Δεν αντεχω τη σκεψη οτι καποιες μανουλες ζουνε τετοια τραγωδια. Δεν μπορω να το διαχειριστω. Θελω μονο να γυρισω στην μικρη μου.


λιγο πριν

0 σχόλια
Δεν καταλαβα ποτε εφτασαν τα χριστουγεννα. Εμεινε μονο μια εβδομαδα και νιωθω οτι εχω τοσες πολλες υποχρεωσεις ως τοτε. Κυριως οικονομικες. Την Κυριακη ειναι και το Παζαρι που ετοιμαζουμε με το σχολειο της μικρης, την Τριτη ειναι η γιορτουλα που θα κανουν τα παιδακια κι εγω ακομη παιρνω τηλεφωνα και παρακαλαω τους πελατες να με πληρωσουν.
Το μυαλο εχει αναγκη να ξεφυγει. Βαζω ταινιες, τραγουδια, χαζευω φωτογραφιες και κανω ονειρα για ταξιδια στο Παρισι, στο Freiburg, στη Στοκχολμη. Την αλλη Τεταρτη θελω να ειμαι αγκαλια με μια ζεστη κουπα καφε και να φτιαχνω μελομακαρονα και κουλουρακια. Το μονο μου αγχος να ειναι η βαλιτσα που θα εχω να ετοιμασω για Σερρες και τιποτα αλλο.
Αυτη η εβδομαδα με ρουφηξε απο την αρχη της. Σημερα πρεπει οπωσδηποτε να αναψω σομπα το βραδυ, να αναψω τα φωτακια, να τυλιξω νοερα σαν δωρα οσα αγαπω, να πιαστω απο αυτα για να ισορροπισω. Θα γυρισω την πυραμιδα του Μασλοου αναποδα και θα σνομπαρω καθε βασικη μου αναγκη.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

peugeot 306

2 σχόλια
Το κλειδι με δυσκολια μπαινει πια στο σαραβαλακι μου. Δεκαοχτω χρονων αυτοκινητο, αποφασισε εδω και δυο χρονια σχεδον να με πεισει οτι δεν με αντεχει αλλο. Δεν ξερω τι θα κανω αν σπασει το κλειδι στην κλειδαρια. Επαψα να το σκεφτομαι. Πολλα χρονια με βοηθησε. Οταν ερθει η ωρα του θα δω τι θα κανω.
Προς το παρον, με λιγη φασαρια λογω τρυπημενης εξατμισης, θα παω να παρω την μικρη μου απο το σχολειο να παμε σπιτι.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Vincent

0 σχόλια
Ακουω διαρκως το Vincent απο χθες.
Μου εστειλε φωτογραφια η Τζενη μπροστα απο τον πυργο του Αιφελ με τον φιλο της. Λιγακι κουνημενη η φωτογραφια, αλλα εμοιαζαν πολυ ευτυχισμενοι. Οχι, δεν ειναι ολοι ευτυχισμενοι οσοι πανε στο Παρισι. Θυμαμαι που κι εγω επεστρεψα ευτυχισμενη απο εκει. Η Τζενη εκμεταλλευεται ολες τις αισθησεις της και ειμαι σιγουρη οτι θα μαγευτει εξισου.
Σημερα το πρωι εβγαλα την Φλαππυ χωρις βροχη. Νομιζα δεν θα σταματησει ποτε. Κι ετσι οπως την χαζευα χθες απο το παραθυρο της ακαδημιας, ολο και σιγουρευομουν οτι αυτη η βροχη δεν θα σταματησει ποτε. Αυτο το ποτε και παντα των ερωτευμενων, που οριζει την ερμηνεια της αληθειας τη στιγμη που λεγεται.
Ειδα κι αλλες φωτογραφιες απο την Βιεννη που ειναι μια πελατισσα μου. Κι απο εναν φιλο του αντρα μου που ειναι με την γυναικα του στο Λονδινο, για ενα συνεδριο. Και σκεφτομουν και την Τινα που ειναι στην Γενευη. Ποσοι ανθρωποι γνωστοι μου βρισκονται σε τοσο ομορφες χωρες αυτη τη στιγμη! Μου εκανε εντυπωση η σκεψη.
Τελικα μαλλον δεν θα παω στο παρτυ που ηθελα την Παρασκευη. Χρειαζεται τοση προετοιμασια για να τα καταφερω και ειναι καπως το κλιμα τελευταια, που δεν εχω διαθεση για παρτυ. Ειναι και τοσα πολλα οσα θελω να κανω στο σπιτι κι εχουν μεινει πισω λογω βροχης και διακοπων ρευματος. Και η βροχη μονο σημερα ξαποστασε και μου 'παν θα συνεχισει απο αυριο. Και δεν καταφερνω να βαλω ενα πλανο στο μυαλο μου. Μενουν ολα σε εκκρεμοτητες, σαν μπουγαδα απλωμενα με μανταλακια στην ομιχλη. Ορατοτητα χαμηλη και ολο ξεχναω τι εχω απλωσει.
Δεν θα σταματησει η βροχη. Και στο Παρισι η Τζενη αναπνεει αλλο αερα κι εγω κλεινω το στομα να αποφυγω την υγρασια οταν βρισκομαι εξω, γιατι επιτελους δεν βηχω το βραδυ οταν κοιμαμαι. Βηχω την μερα. Στριμωγμενες λεξεις εγκλωβισμενες στον φαρρυγγα. Θα μπορουσα να γραφω καθημερινα για να αποσυμφορησω την κατασταση πισω απο την δεξια μου αμυγδαλη. Αυτη που εχει αφησει ακομη ενα μικρο σφυριγμα στην ανασα μου τα βραδια. 

...............But I could have told you, Vincent
This world was never meant
For one as beautiful as you