Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

....ερχονται...

Χριστουγεννα!
Το Σαββατο θα γεμισει το σπιτι κοσμο! Θα στολισουμε (αν καταφερουμε να ξεκολλησουμε την σοφιτα για να κατεβασουμε τα στολιδια και το δεντρο), θα ψησουμε μπισκοτα, θα φαμε ολοι μαζι και θα ακουμε χριστουγεννιατικα τραγουδια.
"Αν δεν μπορεσουμε να ανοιξουμε την σοφιτα μαμα, ας μην στολισουμε φετος. Δεν πειραζει τελικα"
"Τι λες παιδι μου!!! Και πως θα κανω εγω χριστουγεννα χωρις στολιδια και φωτακια;! Ειναι η αγαπημενη μου γιορτη!"
" Αχ ναι μαμα! Νομιζα οτι μονο για μενα παιδευεστε!"
Ποσο γρηγορα μεγαλωνουν; Απο ποτε το καλομαθημενο μου μοναχοπαιδι "θυσιαζει" τον χριστουγεννιατικο στολισμο για να "μην παιδευομαστε";!;
Το Σ-Κ φοραω ποδιά, το σπιτι θα μυρισει χριστουγεννιατικες μυρωδιες και θα ξεκινησει το εορταστικο κλιμα σπιτι μας. Γιατι ειναι η αγαπημενη μου γιορτη. Και σιγουρα δεν εχω τον χρονο που ειχα παλια για στολισμους. Καθε χρονο ολο και κατι παραλειπω. Νιωθω κουρασμενη. Μα εχει τοσο λιγα Σαββατοκυριακα ο μηνας. Κι αυτα πως γεμιζουν ουτε που το καταλαβαινω. Θα καλεσουμε φιλη να κοιμηθει σπιτι μας λοιπον,. Θα ψησουμε μαζι κουλουρακια και θα φτιαξουμε χιονονιφαδες.
Λιστες με χριστουγεννιατικες μικρες ιστοριες στο youtube. Πριν τον υπνο μια μικρη, μετα απο μια κουραστικη μερα. Χριστουγεννιατικα τραγουδακια στο στικ του αυτοκινητου πηγαινοντας στα αγγλικα και στο τεννις. Και πολλα φωτακια. Θελω πολλα φωτακια φετος!

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

κατι καταφερνουμε by dreaming

The Fade

Καποιες μερες ξεκινουν καλα. Βρηκαμε ενα κολπακι με την μικρη, για να μην αργει στο μπανιο το πρωι. Ημασταν ετοιμες στην ωρα μας. Την αφησα στο σχολειο με το μηλαρακι και το κουλουρακι της και κατεβηκα Θερμη για καποιες υποχρεωσεις. Προλαβα κι ενα καφεδακι και ηρθα στο γραφειο. Κι ενω αγχωθηκα με καποια θεματα της δουλειας, βρηκα το πεισμα να τραβηξω τη διαθεση μου πανω. Δεν το κανω συχνα. Αφηνομαι. Εχει αρκετο καιρο που συνειδητα εχω πετυχει καποιες φορες να αναστρεψω τη διαθεση μου. Δεν επιτρεπω στον γκρινιαρη, στον επικριτικο, στον κακοπροαιρετο να μεγενθυνει το σκουλικακι μεσα μου, που αχορταγα με μασουλαει οταν αφηνομαι να γινω τοση δα μικρουλα και κουρνιαζω σε σκοτεινες γνωνιες.
Απο το πρωι το μυαλο μου τρεχει σε ονειρα για μικρα ομορφα καφε, για mini shops με Σκανδιναβικα προιοντα, για αλλαγη επιχειρισης, για αλλαγη εδρας, για e-shop με αγαπημενα ειδη, για vintage διακοσμησεις, για μικρα ζεστα καταστηματα διαφορων ειδων. Για πραγματα που δεν θα κανω ποτε. Επειδη οι περισσοτεροι εχουν κατι που αγαπουν πολυ και εστιαζουν σ αυτο κι εγω στα σαραντα μου αν με ρωτησεις τι αγαπω να κανω δεν θα βρω απαντηση να σου δωσω. Γιατι θα σκεφτω δεκα πραγματα ταυτοχρονα και δεν θα με παρεις στα σοβαρα. Και καλα θα κανεις.
Η Ισμηνη θελει να γινει κτηνιατρος κι εκπαιδευτρια σκυλων καπου ψηλα στον Ολυμπο.  Κι εχει αυτο το ονειρο τουλαχιστον τρια χρονια τωρα. Πιο σταθερη ειναι η κορη μου απο μενα. Πολυ την θαυμαζω. Και καθεναν που ξερει τι θελει. Αν και πατησα τα σαραντα, ακομη ξεχωριζω τι δε θελω βημα βημα.
Το Ισμηνελι ανυπομωνει να στολισουμε δεντρο απο τωρα. Εγω, ως ενηλικας, κρυβω την προσμονη μου. Θα ξεχυθω τελη Νοεμβρη και δεν θα μπορεις να με μαζεψεις. Βουτια στα χριστουγεννα του κοσμου.

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

μουτζουρες

Σβηνω, γραφω, μουτζουρωνω. Με νοητο μελανι. Δε βλεπει κανεις.
Περιμενω να τελειωσει το βιβλιο της Φροσως η μαμα μου να το ξεκινησω. 
Δεν την πιεζω.
Εδω και 2 εβδομαδες, οταν εξαντλουσε την υπομονη μου η Ισμηνη, γινομουν κυνικη.
Μπλιαχ
Ιιιιιουυ, που λενε τα μικρα.
Χθες το πρωι καταπιαμε την καραμελα της χαρας και δεν μαλωνουμε. 
Jane Birkin  White T-shirt + Jeans  Blog Post: Where To Find Me « Illustration and Collage by Decade DiaryΑπαγορευεται.
Απολαμβανω 
Ο Στεφανος λεει οτι υπερασχολουμε με αυτα.
Αδυνατω να ζυγισω μεχρι που φτανει η αναγκη μου και που ξεκιναω να αναπληρωνω κενα αλλων.
Ποσα κιλα δικιο χωραει μια προταση, να ζυγισω τις στιγμες, να μοιρασω μεριδια ευθυνης.
Refocus.
Η Ισμηνη με προστατευει.
Πεταει 3 σφαιρες με στοχο ξεκαθαρο και δε με σωζει ουτε αλεξισφαιρο.
Ξερει αυτη.
Ξερω κι εγω. 
Με αυτη την γνωση αποφασισαμε να αγνοουμε καποιες αορατες στιγμες τα λαθη μας.
Ολο με τριβελιζει εκει πανω στον χαρτη να ψαξω μια διαφυγη.
Μα η Ισμηνη χωρις να ξερει, επιμενει οτι δεν μου αξιζει.
Της χρεωνω απο τα 8 της αποφασεις που αγνοει.
Μοντιε.
Γινομαι επικινδυνη.
Λιγο θα ψαξω. Ισα να πιαστει η φλογιτσα που σιγοσβηνει εκει στο βαθος.
Μετρας ποσους μπορεις να ξεγελασεις οταν κρυβεις την μοναξια σου πισω απο τις υποχρεωσεις. 
Οχι πολλους.
Τρεμεις μηπως ξεγελας μονο τον καθρεφτη σου.
Ο γαμος και η μητροτητα ηταν τοσο απορροφησιμα σε καποιους. 
Οταν μεγαλωσει η Ισμηνη θα της πω πολλα για μενα.
Λιγο ακομη να φτιαξει η οραση, να παψει να βλεπει λευκα φτερα στην πλατη μου.
Απολαμβανω και φοβαμαι την μοναδικοτητα μου. Μαζι. Ταυτοχρονα.
Κανενας σεβασμος η απολαυση προς τον φοβο και τουμπαλι.
Πολυ μουτζουρωνω τον καιρο αυτο

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ζηλεια

Διαβαζω ανακοινωσεις στο facebook. Μια φιλη ανεφερε κατι για καποια που ισως να πηγε ακαλεστη σπιτι της. Αλλα και φλερταρε με τον αντρα της. Και γελασα αυθορμητα. Μου φανηκε τοσο χαζο. Μα ειναι δυνατον να ερθει καποιος σπιτι και να φλερταρει με τον συντροφο σου; Θυμαμαι πριν πολλα χρονια που ειχα ζηλεψει την Ε. Επειδη ενιωθα οτι την προσεχε πολυ ο Δ. Χωρις να θεωρησω οτι η φιλη προκαλεσε με καποιο τροπο. Και ενιωθα τοση ζηλια, που ειχαμε μαλωσει οταν επιστρεψαμε σπιτι. Και μετα καναμε τοσο ωραιο ερωτα. Γιατι η ζηλια, ως ενα βαθμο, ειναι ακρως δελεαστικη. Λεπτες ισορροπιες ομως. Μην παιζεις μαζι τους. Ευκολα ξεγελιεσαι. Γιατι θυμαμαι φορες που η ζηλια με κολακεψε και θυμαμαι και στιγμες που με επνιξε. Κι αν, φιλη μου Α, ερχοταν "φιλη" και φλερταρε με τον Δ, μετα απο τοσα χρονια μαζι, ακομη θα ζηλευα. Γιατι ειναι εγωιστικο το θεμα. Και ισως να ακολουθουσε κι ενα βραδυ σαν εκεινο πριν πολλα χρονια. Οσο για την φιλη, μην κρινεις αυστηρα. Ποτε δεν ξερεις ποιοι δαιμονες κυνηγουν τον καθενα μας.
Παρασκευη βραδυ. Απο αυτες τις αναποφασιστες Παρασκευες. Που δεν ξερω τι δουλειες να κανω στο σπιτι και το μυαλο μου ειναι διαρκως φευγατο. Καθε πρωι συναντιομαστε μια χουφτα διαφορετικοι ανθρωποι κι επιστρεφουμε στις εκπληκτικα ξεχωριστες ζωες μας σχεδον ανεπαφοι. Σε λιγακι θα κλεισω τα φωτα να επιστρεψω στον μικροκοσμο μου. Αυγα, φετα για την πιτα, ελιες, κασερι. Και μια αναμονη. Και μετα ξανα αντιο. Ζητησα απο την Ε να ερθει ενα Σαββατοκυριακο. Εχει τρια χρονια που χωρισε και δεν το ηξερα. Πως χανομαστε ετσι.Ψαχνω ενα τραγουδι να αφησω πισω μου, οπως πολλες Παρασκευες. Δεν βρισκω κατι να με καθρεφτιζει.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

....εχω πολλη βοηθεια

- Μια χαρα τα καταφερνεις μονη σου με δουλεια παιδι και σκυλο, μου ειπε η Μελινα
- Εχω πολλη βοηθεια, οταν λειπει ο Δημητρης.

Και μονιμως σκεφτομαι οτι το σπιτι ειναι μονιμως χαλια. Οτι πεντε σακουλες μπορει να ειναι διπλα στην εισοδο του σπιτιου για μηνες, μεχρι να τις ανοιξω για να βολεψω στις θεσεις τους το περιεχομενο. Οτι το βραδυ προσπαθω να σκεφτω τα πιο ευκολα φαγητα για να μαγειρεψω επειδη νιωθω κουρασμενη. Οτι θα μπορουσα να την πηγαινω πιο συχνα βολτες αλλα ο ελευθερος χρονος περιοριζεται στα Σαββατοκυριακα πλεον που εχω υποχρεωσεις στο σπιτι. Οτι αν δεν ερχοταν η Κ καθε 15 να καθαριζει, το πεζοδρομιο εξω μπορει να ηταν πιο καθαρο απο το πατωμα της κουζινας μου.

Ποση δουλεια θελει να μη νιωθεις λιγος στις υποχρεωσεις σου;
Σκεφτηκα να δοκιμασω να κοκορευτω λιγακι. Να μη σπευδω να προσθεσω οτι εχω πολλη βοηθεια απο αλλους. Να αναφερω ποσα κανω εντελως μονη. Να μου υπενθυμιζω οτι μπορει να μην εχει συχνα σιδερωμενα ρουχα η Ισμηνη, αλλά εχει παντα καθαρα ρουχα. Οτι μπορει να κανω βιαστικες συνταγες αλλα δεν τρωει ποτε τηγανιτα, λουκανικα και προσπαθω να εχω μεσα στην εβδομαδα παντα κατι με σιδηρο και προσεχω να το τρωει χωρις γαλακτοκομικα και παντα με βιταμινη C. Και πρωινα κε καροτα και αλευρι ολικης και σπιτικα σαντουιτσακια. Οτι εχω πολλη υπομονη τις ωρες που κανουμε τα μαθηματα κι εχουμε μια πολλη καλη επικοινωνια για οσα την απασχολουν. Οτι σε ολες τις δραστηριοτητες της, ειμαι η μονη που εχει την ευθυνη για την συνεπεια της και εχουμε αργησει μονο μια φορα στο τεννις εδω και τεσσερα χρονια. Οταν θα της πω να κλεισει την τηλεοραση θα ειμαι διαθεσιμη να παιξω μαζι της. Οταν χρειαζεται χρονο μονη της, τις στιγμες που θυμωνει, της τον δινω. Χτυπαω την πορτα για να μπω στο δωματιο της και οταν ειναι στο μπανιο. Κανω με τις ωρες πινακακια και λιστες για να εχουμε μια καποια οργανωση μεσα στην εβδομαδα. Προσπαθω να καταφερω
την καθημερινη επικοινωνια με τον μπαμπα και την συχνη με γιαγια-παππου που μενουν μακρυα. Το πρωι μπορει να ξεχναω παντα να παρω τα σκουπιδια αλλα δεν ξεχνω ποτε την τσαντα της, το τσαντακι μεσημεριανου, το κολατσιο της, το καπελο της, το μπουφαν της και την Φλαππυ. Τα τζαμια ειναι παντα με δαχτυλιες και μουσουδοστιγματα αλλα και ζωγραφιες της Ισμηνης που εξαφανιζουν καθε ασχημια. Ειναι πολλα για μενα. Υπαρχουν χιλιαδες γυναικες που κανουν πολλα περισσοτερα. Για την Κατερινα αυτα ομως ειναι υπεραρκετα. Και καποια ομορφα πρωινα, νιωθω πολυ περηφανη για οσα καταφερα καλα.
......μεχρι να με ρωτησει παλι καποιος "Πως τα καταφερνεις;" και να απαντησω αυθορμητα " Εχω πολλη βοηθεια!"