Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

μαμαδοσκεψεις

Χθες, μετα απο δυο εβδομαδες χωρις την Ισμηνη, δεν θυμομουν τι ωρα επρεπε να ξυπνησω για να ετοιμαστουμε για το σχολειο. Χαλαρωσα πολυ το Πασχα. Την Κυριακη χορεψα παραδοσιακους χορους στο τοπικο πανηγυρι του χωριου και βοηθησα στο συλλογο μεχρι το απογευμα αργα να μαζεψουμε. Μεγαλη κουραση και μεγαλη ικανοποιηση. Την Δευτερα λοιπον μου ηρθε αποτομο το συνηθισμενο μας προγραμμα. Παρε την μικρη απο το σχολειο, τρεχοντας στο γραφειο απεναντι να κανουμε λιγη φωτοτυπια, μετα στα αγγλικα λιγο πιο πανω, ξανα στο γραφειο να τελειωσουμε τα μαθηματα, ντυστην για μπαλετο, μετα το μπαλετο τρεχοντας στη μαμα μου για να ξαναγυρισω στη δουλεια. Και ολα αυτα με ενδιαμεσα επαγγελματικα ραντεβου. Ζαλιστηκα. Ποσο παραξενο ειναι να βγαινεις λιγο απο τον εαυτο σου και να αναρωτιεσαι "Πως το εκανα ολο τον χειμωνα αυτο;!;". Και ηταν μονο η Δευτερα μας. Ξαπλωσα διπλα της το πρωι καναμε τα χαδια και τις αγκαλιες μας και αναρωτιομουν πως θα ειναι οταν μεγαλωσει. Θα γινει αραγε γκρινιαρα σαν εμενα, που οι υποχρεωσεις με ενα μονο παιδι και βοηθεια απο γιαγιαδες, παππουδες, νονους μου φαινονται βουνο ή θα ειναι πιο οργανωτικη και υπευθυνη; Ποσο μπορω να τις κρυψω τα ελαττωματα μου και για ποσο ακομη; Ας γινω παραδειγμα προς αποφυγην τουλαχιστον στα κουσουρια μου. Γιατι το εχω καταλαβει, εμενα ξεγελαω συχνα, εκεινη σπανια.
Εναμιση μηνας ακομη περα δωθε σε υποχρεωσεις. Και περσι μετα το Πασχα θυμαμαι ειχα νιωσει τις μπαταριες μου να εξαντλουνται. Για μας ειναι περισσοτερο οι διακοπες. Τα παιδια ισως να αντεχαν περισσοτερο. Και ειναι και πολλες μαμαδες που δεν εχουν την πολυτελεια να μπορουν να απασχολησουν καπως τα παιδια τους στις γιορτες. Και αυξανονται οι υποχρεωσεις οταν τα εχουν σπιτι. Γλιτωνουν λιγη ωρα ισως υπνο παραπανω το πρωι. Και κυλαν τα χρονια και αλλαζουν οι υποχρεωσεις με την ηλικια και προσπαθεις να ανταπεξελθιες σε ολα, νιωθοντας μονιμως ανεπαρκης για να ερθει η στιγμη να ανοιξει τα φτερα της και να μεινεις εσυ πισω με την αχαριστια σου που γκρινιαζες οτι δεν τα προλαβαινεις ολα και τωρα σου λειπει. Σου λειπει καθε τι που σε εκανε να νιωθεις χρησιμος γι'αυτην. Κι αντι να χαρεις που δεν σε εχει αναγκη τρως τα νυχια σου προσπαθωντας να μην της δημιουργησεις επικτητες εκ νεου αναγκες για να γεμισεις τα δικα σου κενα. Ποση αλληλεπιδραση αντεχεις; Ποση ζωη θα καταφερεις να σωσεις απο την γυναικα μεσα σου, χωρις τον τιτλο της μανας;
Δυσκολες σκεψεις πρωινιατικα. Μετα απο ενα ωραιο καφεδακι με αδερφη και φιλη ειμαι ετοιμη για μια εξισου μεγαλη Τριτη. Το προγραμμα σημερα εχει τεννις και παραδοσιακους χορους.

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

συνομηλικοι

Εφτασε το Πασχα.
Η μικρη διακοπες στη γιαγια και στον παππου. Εγω τη μια στιγμη θελω να βαλω προγραμμα για βολτες χορους, τεννις, κρασακια ολη την εβδομαδα και την επομενη θελω να κρυφτω σπιτι μου και να απολαμβανω ησυχα καφεδακια και ξεκουραση. Νομιζω αυτο το δευτερο χρειαζομαι περισσοτερο.
Το σπιτι ειναι παλι σαν τα μουτρα μου. Δεν πειραζει. Η μικρη λειπει.
Ο κοσμος των μεγαλων ειναι ενα μεγαλο παιχνιδι. Οπως παιζαμε με τα κουζινικα μας οταν ημασταν παιδια. Προσπαθωντας να δειξουμε στους γονεις μας οτι μεγαλωσαμε. Ειναι φορες που χωρις να γνωριζω καποιον καλα καταφερνω να σχηματισω εικονα των γονιων του. Αναλογως για ποιο πραγμα "προσπαθει να με πεισει".
Περισσοτερο μου αρεσει να παρατηρω τους αντρες. Μικρα αγορια κρυμμενα πισω απο επιβλητικα κοστουμια, αυστηρα μουστακια και γραβατες. Μικρα αγορια που ξεχνουν ποση ευτυχια υποσχεται ο αυθορμητισμος. Αγορια ομορφα που αγωνιουν αν θα τα καταφερουν να φανουν αντρες. Αν μπορουν να χαρισουν ευτυχια στην συντροφο τους, στα παιδια τους. Οταν διακρινω το παιδι μεσα στον Δ τον αγαπω διπλα. Γινεται φιλος εκεινο το αγορι με το κοριτσι που κουβαλαω αεναα κι εγω στις πιο ριζωμενες μου τσεπες. Καταφερνουμε τοσα ως "συνομηλικοι". Και η Ισμηνη μη σ ανησυχει. Γινεται ο δασκαλος μας.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

τεννις

Τελη Νοεμβρη μας ξεσηκωσε ο Δημοσθενης. Τριτη χρονια στο τεννις η μικρη κι εμεις οι μαμαδες καφεδακι κι αραχτες. Ενα φεγγαρι στην Ρουμανια με ειχε πιασει και παρακολουθουσα στην δορυφορικη τεννις. Λιγους μηνες κρατησε η μουρλα. Πριν και μετα το φεγγαρι αυτο, το τεννις για μενα ανηκε στα βαρετα αθληματα. Κανενα ενδιαφερον.

-Δεν θα ηταν πιο ωραιο να σας βλεπουν να αθλειστε και καποτε να παιζεται και μαζι;
.....
- Για να μας "ψησει" να γραφτουμε κι εμεις και να κερδισει επιπλεον μαθηματα το εκανε.....σχολιαστηκε.

Προφανως κι εχει κερδος απο αυτο. Μα προσωπικα, να με προσεγγισει ενας επιχειρηματιας μετα απο δυο χρονια που με βλεπει δυο φορες την εβδομαδα στην ακαδημια, δεν το θεωρω και τοσο "προσβλητικο". Ειδικα οταν ενστερνιζομαι την αποψη του. Ειναι καλυτερη εικονα για την Ισμηνη μια μαμα που παιζει τεννις, απο μια μαμα που καθεται και πινει καφε. Ξεκινησαμε λοιπον 3 μαμαδες φιλες. Γελαμε, κοροιδευομαστε, εμψυχωνουμε η μια την αλλη. Περασε ο Δεκεμβρης. Ενιωθα τις αλλες να ενθουσιαζονται περισσοτερο. Εγω εξακολουθουσα να το θεωρω λιγακι βαρετο αθλημα. Ισως να φοβομουν και οτι λογω κιλων δεν θα μπορουσα να τα καταφερω. Ισως πολλα, ας μην το αναλυσουμε. Απο τα χριστουγεννα και μετα αγορασαν σχεδον ολες οι μαμαδες ρακετες.
babolat boost
Μαζευτηκαμε 6-7 τελικα. Και ζηλευα πολυ. Και ολο εβλεπα στο e-tennis την ρακετα που ειχα στα αγαπημενα. Προχθες την εδειξα και στον Δημοσθενη. Να επιβεβαιωσω οτι ειναι σωστα τα χαρακτηριστηκα της ρακετας για μενα. "Κλειστην τωρα. Ειναι ο,τι πρεπει για σενα, grip 2 ρωτα αν εχουν γιατι εχει μονο μια βλεπω. Και σε καλη τιμη." ειπε. Και πατησα εκεινη τη στιγμη το κουμπι. Εγινε η παραγγελια. Τα χρηματα δεν τα ειχα. Ηρθε σημερα τελικα. Κι εδωσα απο του Δημητρη. Και με αγχωνει που εχω τοσα να πληρωσω κι εγω σπαταλησα χρηματα για την ρακετα μου. Ασχημο πραγμα οι τυψεις. Αλλα οταν την ανοιξα το παραδεχομαι, ξεχασα αυτο στο σφιξιμο στο στομαχι. Κι ανυπομωνω να παιξω τεννις το απογευμα. Με την καινουρια μου ρακετα. Βαζεις στοιχημα οτι θα πετυχαινω και τα ρεβερ σημερα; Μια μικρη γιορτη. Ειναι σπουδαιο να εχω την δικη μου ρακετα. Απο αυριο με περιμενουν παλι τοσα πολλα. Σημερα ειναι η μερα μου.
Παμε για μεγαλες στιγμες ;)

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

τσεκ τσεκ

Φετος φτιαξαμε χαρταετο με μια συμμαθητρια της μικρης και την οικογενεια της. Και τον πεταξαμε ολοι μαζι το περασμενο Σαββατο. Και μετα καθισαμε στο παρκο εδω πιο κατω και φαγαμε και ηπιαμε ουζακι. Και ειχα πολλα χρονια να το απολαυσω τοσο πολυ. Ηταν η πρωτη φορα που βγηκαμε εξω με γονεις συμμαθητριας της Ισμηνης. Οικογενειακως. Η μικρη το απολαμβανε περισσοτερο ή εγω; Ολη η μερα περασε με φιλους και συζητησεις. Στις εννιαμιση το βραδυ, λιγο πριν παω να λυποθυμησω στο κρεβατι μου το ξαναειπα στον Δ "Ηταν απο τις ωραιοτερες μερες η σημερινη!"

Δεν γραφω πια οσο παλια. Δεν εχω πολυ χρονο. Θα επιστρεφω παντα ομως. Ειναι η ψυναναλυση μου το γηπεδο αυτο. Οσα συνεβησαν τον πρωτο χρονο της ζωης μας, ειναι σχεδον απιθανο να διορθωθουν , οπως γραφει ο Γιωσαφατ. Και τα επομενα 3-4 με πολυ ψυχοθεραπεια, 5-6 φορες την εβδομαδα (!!) με εναν πολυ καλο ψυχοθεραπευτη (!!!?). Με λιγα λογια την εκαψα την πρωτη πενταετια της ζωης μου. Απο δω και περα που παμε Χιουστον; Βαση, μ' ακους;

Και τα Σαββατοκυριακα συννεχιζουν να ερχονται γεματα αποσκευες. Με ξεσηκωνουν και με αφηνουν τις Δευτερες σε βομβαρδισμενο τοπιο να ονειρευομαι αλλαγες. Και λιστες.
Μη γελας. Δε σου φταιω αν επιμενεις να με πιστευεις. Εγω εχω λογο να με πειθω. Εσυ; Αφελη σε κοβω.
Λιστα Μαρτιου..... κατασκευη χαρταετου με την μικρη.....τσεκ τσεκ




Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

ερωτας

Ο Ν. ειπε χθες, θα μπει στο facebook να δει τα διαφορα που θα γραφτουν για του Αγιου Βαλεντινου, να σπασει πλακα. Γι'αυτο μπαινει στο fb ειπε, για να γελαει. Μα ειναι νεαρουλης ο Ν. και δεν τον παρεξηγω. Εξαλλου ο καθενας μας μπαινει για τους λογους του στο fb. Εγω για παραδειγμα μπαινω για πολλους λογους. Για ταινιες, για επαφη με φιλους, για ενημερωση, για διασκεδαση κτλ. Χθες  χαρηκα πολυ που πολλα ζευγαρια γιορτασαν αυτη την γιορτη. Προσωπικα μου αρεσουν οι ευκαιριες για γιορτη. Εγω εδωσα ενα φιλι πρωι πρωι στον Δ και του ειπα χρονια πολλα, εκεινος γελασε κι ετσι περασε η μερα. Και δεν ειχα αναγκη τιποτα περισσοτερο. Με λιγα λογια δεν το γιορτασα. Επειδη ομως δεν ειχα διαθεση εγω φετος να το γιορτασω δεν σημαινει οτι ξεκιναω κινημα να ακυρωσω την γιορτη των ερωτευμενων. Γιατι θυμαμαι υπεροχες στιγμες που εζησα σε παρομοιες γιορτες παλιοτερα. Ισως να με βαρυναν τα χρονια, ισως να φταιει που εχω φιλοξενουμενους σπιτι. Ισως του χρονου την γιορτασω αυτη την γιορτη. Ισως την γιορτασω μια μερα πριν, με το ορθοδοξο ημερολογιο. Ισως και να μην την γιορτασω ποτε ξανα. Χαιρομαι ομως που υπαρχει. Και απολαμβανω τοσο να βλεπω νεαρα ζευγαρια να εκδηλωνουν με καθε ευκαιρια τον ερωτα τους. Απολαμβανω τους εκδηλωτικους ανθρωπους στον ερωτα, στη συζητηση, στη δουλεια. Ο ερωτας εχει ορμη, εχει ζωη και παλμο. Ολα τα αλλα ειναι κουβεντες που σφινωνουμε ατσαλα εδω κι εκει  να καλυψουμε τα κενα. Οσοι στροβιλιζονται στους ρυθμους του ερωτα δεν εχουν χρονο να παρατηρουν την ξινιλα που βγαζουν πολλοι τετοια μερα. Τι καλα που δεν λερωνουν το κοκκινο τους με την αχρωμια που τους πετουν. Ανεξιτηλο κοκκινο οσο κραταει ο παλμος.
Μετα απο αρκετα χρονια πια με τον αντρα μου δεν στροβιλιζομαστε στον ρυθμο αυτο. Ερχονται αλλα μετα. Ομορφα άλλα. Και χουχουλιαζω εκουσια μεσα σε αυτη την φαση. Ο καθενας οπως βολευεται που λενε. Δεν θα σε ξεβολεψω αν δεν θελεις να γιορτασεις, μη με ξεβολευεις απο το να πιστευω και να μην γιορταζω. Ξερεις τι θα μου αρεσε; Να ειχαμε χρονο χθες, να βγαιναμε μια βολτα στην παραλια της Θεσσαλονικης με τον Δ και να παρατηρουσαμε τα νεαρα ζευγαρια. Αυτα που με ραντεβου συναντιουνται επειδη δεν μενουν μαζι, αυτα που τρεμουν στα πρωτα αγγιγματα, που γελουν και κοκκινιζουν τα μαγουλα, λαμπουν τα ματια. Οσα ζησαμε εμεις οι δυο και τα απολαυσαμε στον καιρο μας. Και να αγκαλιαζομασταν μετα. Και μετα απο λιγη ωρα περπατημα να του ψιθυριζα "Παμε σπιτι μας; Νυσταξα και κρυωνω;"