Κυριακή 15 Μαΐου 2022

ο Χαρης και οι εξετασεις

 Ειναι τοσες μερες που διαβαζω συνεχεια γερμανικα. Ατελειωτες ωρες. Πανω που ελεγα να σταματησω, εβλεπα κατι κι ελεγα "Να, ακομη αυτο θα γραψω και τα κλεινω μετα." Ποτε δεν μπορεις να τα μαθεις ολα οταν ειναι μια ξενη γλωσσα. Παντα συναντας μια λεξη που δεν ξερεις. Και ως την Πεμπτη ειχα τελειωσει με οσα ειχα να μαθω. Ενιωθα πολυ καλα. Εγραφα και ξαναεγραφα για εξασκηση οσα ειχα μαθει. Θα ειμαι σουπερ προετοιμασμενη! Την Παρασκευη τελευταια επαναλληψη. Τα θυμαμαι ολα καλα. Τι ομορφη αισθηση. Μπορεσα και κοιμηθηκα το μεσημερι χωρις να σκεφτομαι προτασεις στα γερμανικα. Ειχα στη μια χουφτα το αγχος και στην αλλη την αυτοπεποιθηση οτι εχω διαβασει καλα.

Και βλεπω μια αναρτηση στο facebook που με παγωσε. Οχι, αποκλειεται να πεθανε ο Χαρης. Ειναι πολλα χρονια που δεν κανουμε παρεα, εχουμε χαθει εντελως. Αλλα εκει στα 20-25, στην Αρναια και στην Θεσσαλονικη, βρισκομασταν συχνα. Και μιλουσαμε και γελουσαμε και με εκνευριζε με την ειρωνια του και καναμε βολτες και πιναμε μπυρες σπιτι του και τοσο πολλα ζωντανα πραγματα που δε σε αφηνουν να δεχτεις τη φυση του θανατου. Που μπορει να ερθει οποιαδηποτε στιγμη στον οποιονδηποτε. Εφυγε ο Χαρης. Και δεν γνωρισα ποτε τη γυναικα και το παιδι του. Κι ομως, νιωθω σαν να ηταν χθες που καναμε παρεα. Για μενα θα ειναι ευκολο να προσποιηθω πως δεν εχει παθει τιποτα, ειναι οπου ηταν τοσα χρονια που δεν τον εβλεπα. Οι δικοι του ομως πως το αντεχουν. Το παιδι του, κοντα στα 13, η γυναικα του, τα ανηψια του που λατρευε.... Δεν ξερω αν εγινε καλος μπαμπας, αλλα γνωριζω καλα οτι ηταν καταπληκτικος θειος.

Το βραδυ εκλεισα βιβλια και σημειωσεις νωρις. Εχω την τυχη να ζω, να εχω αγχος, να με περιμενει μια δοκιμασια ζωης (εξετασεις γερμανικων Β2) την επομενη μερα. Σαββατο ξυπνησα 4 και 20 το πρωι. Προσπαθησα να ξανακοιμηθω αλλα ανα δεκα λεπτα κοιτουσα το ρολοι. Μολις ξημερωσε βγηκα μια ωραια βολτα με την Τζιντζερ, η Ισμηνη μου ειχε ετοιμασει καφε με ενα σημειωμα για καλη επιτυχια και ημουν στο εξεταστικο κεντρο σχεδον μιαμιση ωρα νωριτερα!

Οι εξετασεις ηταν δυσκολες τελικα. Στο προφορικο μερος κολλησα. Μιλησα αρκετα, αλλα εκανα λαθη. Στα γραπτα το μεγαλυτερο μερος ηταν multiple choice. Απο αυτα που οι απαντησεις ειναι παρομοιες και προσπαθουν να σε μπερδεψουν. Βγαινεις δηλαδη απο τις εξετασεις και δεν εχεις ιδεα πως εγραψες. Και τα αποτελεσματα θα βγουν σε 6 εβδομαδες!!! Αυτη η καθυστερηση σε ολα εδω στη Γερμανια, πολυ με ενοχλει.

Επεστρεψα σπιτι μεσημερι. Δεν ειχα ορεξη ουτε να φαω. Στενοχωρεθηκα. Τοσο διαβασμα! Ξαπλωσα να κοιμηθω αλλα το μυαλο μου αρχισε σεναρια στα γερμανικα. Αυτο θα μπορουσα να το ειχα πει ετσι. Εκεινον τον συνδεσμο τον εγραψα τελικα; Να, αυτη θα ηταν μια σωστη απαντηση κ.ο.κ. Το απογευμα κυκλοφορουσα λιγο σαν ζομπι στο σπιτι (γραφω στα ελληνικα και απο κεκτημενη ταχυτητα, καποια ουσισαστικα παω να τα γραψω με κεφαλαιο -τα ουσιαστικα στα γερμανικα γραφονται με κεφαλαιο γραμμα). Ειδαμε και την Eurovision και σου υποσχομαι οτι αντεξα μεχρι το τελος της ψηφοφοριας! Μετα πηρα τη στενοχωρια μου και πηγαμε για υπνο.


Σημερα σηκωθηκα καλυτερα. Ενταξει, ποτε δεν ξερεις. Ισως περασω με μετριο βαθμο. Δεν ημουν και τοοοσο χαλια πια. Θα προσπαθησω να το ξεχασω για 6 εβδομαδες και να βρω τροπο να εξασκηθω στην ομιλια. Εχω εθιστει λιγακι. Πριν εκανα μια λιστα με προθεσεις που συντασσονται με γενικη πτωση. Μονο αυτο. Υστερα ανοιξα να σου γραψω. Επειδη η στενοχωρια μου μικρυνε κι εγινε τοσο δα σπυρακι στην παλαμη μου. Με ενοχλει, αλλα μπορω να ζησω και με αυτο. 

Μιλησα με τον μπαμπα μου που γιορταζει σημερα, με τη μαμα μου, τα πεθερικα μου, επαιξα με την Ισμηνη και την Τζιντζερ, ο Δημητρης καθαρισε λιγο την πισω αυλη, γελασαμε πολυ με μια σαχλαμαρα το μεσημερι, φαγαμε, κοιμηθηκαμε, καναμε μπανιο. Ζωντανα πραγματα, απο μια ζωντανη οικογενεια. Και σε βαρυνα λιγακι με τη "ζωη" και τις στενοχωριες μου, αλλα δεν πειραζει. Οπως ξερεις ο χρονος λυαινει τις γωνιες.  Αυριο θα ειμαι ακομη καλυτερα. Και ο Χαρης επισης, καπου εκει μακρυα....

Παρασκευή 6 Μαΐου 2022

Πρώτη φορά

Κι έφτασε η στιγμή η Ισμηνη να βγαίνει μόνη της! Κι εγώ στην ηλικία της έβγαινα μόνη με τις φίλες μου, αλλά εδώ μου φαίνεται ακόμη ξένο το μέρος. Πήρε με την Γιόσιε, την Λίνα και τον Άρατς το τραμ, μετά το σχολειο, και κατέβηκαν στο κέντρο του Μάιντς για ψώνια. Από τις 12:22 που την άφησα από τα μάτια μου (πήγα να πάρω τη σχολική της τσάντα, να μην την κουβαλάει) μου τηλεφώνησε 17:10 να πάω να τη μαζέψω. Με παρακολουθείς; Μόνο δευτερόλεπτα δε σου έγραψα. Αυτές τις σχεδόν 5 ώρες, της τηλεφώνησα μόνο μια φορά. Είσαι περήφανος για μένα, παραδέξου το! Ήταν τόσο χαρούμενη όταν πήγα να την πάρω. Μου αρέσει που γεμίζει η ζωη της με πρώτες φορές. 
Δε θα σου γράψω πολλά. Είμαστε κι εγώ κι εκείνη κουρασμένες. Βραδιάζει σιγά σιγά. Της Παρασκευής τα βράδια είναι όμορφα. Δε θα ξυπνήσω στις 6 αύριο. Επιστρέφει και το αγόρι από το Λονδίνο σημερα. Μια πρώτη φορά και μια επιστροφή είναι αρκετά να γεμίσουν μια Παρασκευή με ..... δε μου έρχεται η λέξη τώρα. Με γλύκα, με θαλπωρή... είναι οι λέξεις που μου έρχονται, αλλά δε μου αρέσουν. Σε αφήνω με αυτές όμως. Πρέπει να φύγω να παραλάβω τον μπαμπά μας.

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022

Να, σα να ηταν χθες!

 Ενας φιλος καποτε μου ειπε οτι χρειαζεται να περασουν πεντε χρονια σε ενα καινουριο μερος για να νιωσεις κομματι του. Ειμαι στα μισα της διαδρομης λοιπον. Εχουν περασει δυομιση χρονια και μου συμβαινει κατι που θα σου φανει πολυ οικειο. Ειμαι βεβαιη οτι το εχουμε νιωσει ολοι. Σε καποια θεματα μου φαινεται σαν χθες που καθομουν με τον Δημητρη στο Bahamas και με ρωτουσε τι να απαντησει στην προταση που του εγινε για το Mainz και σε καποια αλλα θεματα, μοιαζει να ηταν δυο ζωες πισω. Το μεταβατικο σταδιο μοιαζει να εχει περασει και μετα αντιλαμβανομαι οτι αυτο δεν εχει συμβει. Ειμαστε ακομη στην προσαρμογη. Η ζωη μου εχει διαφορετικη ρουτινα ανα διαστηματα. Εχουμε καταφερει να φτιαξουμε μια ρουτινα, εναν κυκλο, μια γωνια που αποκαλουμε σπιτι μας. Σπουδαια επιτευγματα, μην τα υποτιμας διολου. Υπαρχουν ομως καταστασεις που παραμενουν ρευστες, ενω δεν ηταν στο πλανο. Οπως το να δουλεψω. Κι αλλα, που μπορεις να τα χαρακτηρισεις και ως λεπτομερειες. Οι οποιες ομως δινουν επιπλεον αποχρωσεις στη ζωη και το αποτελεσμα παυει να ειναι μονοτονο. Η αληθεια ειναι οτι προστεθηκαν και κομματια στη ζωη μας που την κανουν πιο απολαυστικη. 

Οδηγωντας σημερα για το μαθημα ελληνικων της Ισμηνης στο κεντρο του Mainz, θυμηθηκα τις πρωτες φορες που περιμενα στο αυτοκινητο να σχολασει. Μου ειχε τηλεφωνησει ο Γιωργος, ενας ελληνας που τα παιδια μας ηταν μαζι στο μαθημα των ελληνικων, και κανονισαμε να βρεθουμε απο κοντα, μια και μεναμε στην ιδια γειτονια. Και γνωριστηκαμε οικογενειακως και καποιες φορες περιμεναμε τα παιδια μαζι να σχολασουν και στην καραντινα βρισκομασταν σπιτι τους και σπιτι μας και μεσα σε μικρο χρονικο διαστημα οι οικογενειες μας εγιναν αυτοκολλητες. Δεθηκα με την Τανια - τη γυναικα του Γιωργου- σαν φιλη απο παλια. Οταν μας ανακοινωσαν οτι θα φυγουν μονιμα Ελλαδα το καλοκαιρι που περασε, ενιωσα οτι χανω φιλους καλους, φιλους χρόνων. Και ηταν απο τις στιγμες που η Θεσσαλονικη εμοιαζε δυο ζωες πισω. Μεσα απο δυσκολες καταστασεις διογκωνονται οι επαφες, οι αναγκες, το μοιρασμα γινεται πιο απληστα και φυτρωνει κατι πολυτιμο στον μισο χρονο. Φιλιες και αγαπες. Εχεις δαμασει την αλεπου μεσα στον αλλον κι εκεινος τη δικη σου. Ειμαστε πλεον ξεχωριστοι ο ενας για τον αλλον. Το νιωθω καθε φορα που μας επισκεπτεται ο Γιωργος και η Τανια. 

Μετα σκεφτηκα την Μαρινα, την Νατασσα, την Κωνσταντινα και την Ναγια. Τις γυναικες που πανω απο ενα μηνα ξεκινησαν να βρισκονται για ενα ποτο καθε δευτερη Παρασκευη κι εγω δεν πηγαινα για να μην καπνισω, επειδη δεν απολαμβανω πολυ τις βραδινες εξοδους πλεον και με διαφορες δικαιολογιες ελειπα απο τις πρωτες μαζωξεις. Και πηγα την Παρασκευη που μας περασε και αντιληφθηκα οτι, ενω ειμαστε πολυ διαφορετικες, ετσι, σε τετοιες συνευρεσεις, δημιουργουμε ενα πολυ ενδιαφερον μοτιβο. Απολαυσα τη βραδια και μου φανηκε λιγη. Στο μυαλο μου ηρθαν τα πρωινα καφεδακια που επινα με τις φιλες μου στην Ελλαδα, πριν ξεκινησω δουλεια τα πρωινα, και εμοιαζε, να, σαν να ηταν χθες που με περιμενε ενας διπλος καπουτσινο τις καθημερινες στο Coffee Brothers.

Παιζει παιχνιδια ο χρονος, παιζω κι εγω μαζι του. Φιλος ειναι, ενιοτε αυστηρος, αλλες φορες γενναιοδωρος. Κι οταν προσφατα με ρωτησε η Ισμηνη γιατι καποιες γυναικες κρυβουν τα χρονια τους, της απαντησα ειλικρινα, οτι δεν εχω ιδεα γιατι επιλεγουν κατι τετοιο. Ισως να μην εχουν αναγνωρισει τον χρονο ως φιλο. Ποιος ξερει! Σηκωνω τη μυτη ψηλα, σνομπαρω επαρκως φετος και ασχολουμαι μονο με την καμπουρα μου.


Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022

Στενοχωριεμαι 😞

 Ηρθαν δυο φιλες της Ισμηνης σημερα στο σπιτι. Και στενοχωριεμαι οταν βλεπω συμπεριφορες που πληγωνουν τους αλλους. Ισως ειναι λιγο της ηλικιας τους (12-14 χρονων), αλλα οταν βλεπεις το παιδι σου να στενοχωριεται, το αποδεχεσαι δυσκολα ολο αυτο. 

Ευχομαι μεγαλωνοντας να εχει τους φιλους που της αξιζουν. Να μπορουσα να κανω ενα ξορκι για να πιστεψει στον εαυτο της, να φανει δυνατη. Με πληγωνει να την βλεπω να στεναχωριεται.

Δε θα σου πω ποση δυναμη χρειαστηκε για να μην αναμειχθω και αρχισω να "τις μαλωνω" για τη συμπεριφορα τους 😁


Τρίτη 8 Μαρτίου 2022

Τριτο-γκρίνια

 Η αληθεια ειναι οτι δυσκολευομαι πολυ με το τσιγαρο. Μεσα σε 3 εβδομαδες εκανα 3 τσιγαρα και την Κυριακη που περασε επειδη μαζευτηκαμε με φιλους και ηπια και τσιπουρακι, εκανα 4 τσιγαρα σε μια μερα. Την ωρα που παιρνω να κανω τσιγαρο, αν μου πεις "Ελα μωρε μην το κανεις" τοτε ειναι που θα το κανω σιγουρα. Τοσο βλαμμενο ειμαι. Ειναι να μη μου μπει η ιδεα να καπνισω. Δυσκολα (εως καθολου) αντιστεκομαι. Αλλα δεν τα παραταω. Το παλευω ακομη. Μπορει να αργησω να κοψω τα 1-2 τσιγαρα την εβδομαδα, αλλα θα τα κοψω. 

Χθες παγωσαμε. Ειχε χαλασει ο λεβητας και δεν ειχαμε ουτε θερμανση, ουτε ζεστο νερο. Ευτυχως ηρθε ο τεχνικος και τον εφτιαξε γιατι χθες το πρωι ειχαμε -3 βαθμους Κελσιου. Εμεινε σχεδον ενα 24ωρο το σπιτι χωρις θερμανση με αποτελεσμα να αργησει να ζεσταθει  ξανα ολο. Κυκλοφορουσα με 3 μπλουζες και μια ρομπα. Σημερα το πρωι ομως ξυπνησα ιδρωμενη, επειδη ο Δημητρης ειχε ανεβασει το σωμα της κρεβατοκαμαρας στο 4, για να ζεσταθει πιο γρηγορα κι εγινε φουρνος το δωματιο ως το πρωι.

Δε θυμαμαι αν στο ανεφερα αλλα εχω βαλει κιλα. Ειδικα τους τελευταιους 3 μηνες. Δεν περπαταω καθολου. Την προηγουμενη εβδομαδα περπατησα με την Ισμηνη ως το διπλανο κεφαλοχωρι (Nieder-Olm). Γυρω στα 8χλμ αποσταση συνολικα. Ειχα μηνες να περπατησω. Δεν μπορω να περπαταω καθημερινα τοσο, αλλα εστω 1 χιλιομετρο πρεπει να το κανω. Σημερα βγηκα και περπατησα εδω διπλα στα ζωακια μας. Γυρω στο 1 χιλιομετρο ειναι. Το εκανα για πλακα μεχρι περσι, οταν εβγαινα με τον Φρεντυ. Σημερα ομως με κουρασε. Ξεσυνηθισα και μου φαινονται δυσκολα τα απλα. Για διαιτα, ουτε συζητηση. Εχω χρονια να κανω και ειμαι οσο βλαμμενο ειμαι με το τσιγαρο. Αν μου πεις να μη φαω, θα θελω να φαω διπλά. Αποφασισα να κανω μικρα βηματακια. Δε θα εχω κανενα θεαματικο αποτελεσμα, αλλα μονο σε μικρα βηματα ειμαι καλη. Απο χθες δεν τρωω τιποτα μετα τις 7μ.μ. Και ισως καταφερω να βγαινω καποιες φορες την εβδομαδα, να περπαταω αυτο το ενα ρημαδοχιλιομετρο.

Τελευταια, καθε που μπαινω στο facebook εκνευριζομαι και βγαινω γρηγορα. Δεν μπορω τα αντιδραστικα ποστ. Ποστ ετσι απλα για να αντιδρασουν σε κατι. Χανεται η ουσια του θεματος που επελεξες να αντιδρασεις, επειδη ο κυριος στοχος ειναι η αντιδραση, οχι το πραγματικο γεγονος. Ειτε ειναι ο πολεμος, ειτε τα εμβολια, ειτε ο Μητσοτακης, ειτε η γιορτη της γυναικας. Μια αντιδραση εισπρατω. Ισως να ειναι τα δικα μου νευρα λιγο ευαισθητα λογω διακοπης καπνισματος. Ειναι κι αυτο μια μεγαλη πιθανοτητα. Οπως και να εχει, κανω ενα "τζα" στο facebook και σε δευτερολεπτα εξαφανιζομαι. 

Με ενοχλει η φασαρια. Την Κυριακη μαζευτηκαμε 12 ατομα σπιτι μας και καναμε Καθαρα Κυριακη, επειδη εδω χθες, δεν ηταν αργια. Δωδεκα ατομα ειναι πολλα. Νιωθω οτι πρεπει να ανεβασω τον τονο της φωνης μου για να πω κατι και να ακουστω. Και το εκανα καποιες φορες. Αλλα με κουραζει αυτο και προτιμω να ακουω τους αλλους. Χανεται λιγακι ετσι η ουσια της παρεας. Ξεκινησαμε να οργανωνουμε εναλλαξ καθε εβδομαδα, τις Παρασκευες, να βγαινουμε μονες οι γυναικες και μονοι οι αντρες. Ηδη δυο Παρασκευες βρεθηκαν οι υπολοιπες γυναικες αλλα εγω δεν πηγα. Πρεπει πρωτα να κοψω εντελως το τσιγαρο για να τολμησω τετοια εξοδο. Στο μελλον ισως συμμετεχω μια Παρασκευη τον μηνα. Μεγαλωνουμε και παραξενευουμε. Δεν μου αρεσει να βγαινω συχνα βραδυ. Γενικα, αν και φαινομαι κοινωνικη, ειμαι αρκετα μονοχνωτη και δεν ξεκουνιεμαι ευκολα για εξοδο. Ειδικα στο κεντρο της πολης! Θα μπορουσα να πινω καθημερινα ενα γρηγορο καφεδακι το πρωι με μια φιλη, καπου ησυχα, πριν ξεκινησω τη μερα μου. Αλλα να βγω εξω βραδυ δεν το αποφασιζω ευκολα. Σπιτογατος σε σημειο που μπορω ευκολα να σε εκνευρισω και να με χαρακτηρισεις σνομπ. 

Ειναι που απολαμβανω τις συζητησεις με προοπτικη να εξελιχθουν σε φιλοσοφικες και μοιρασμα προσωπικων κομματιων ψυχης. Κι αυτο δυσκολα να γινει οταν υπαρχει φασαρια, οταν χρειαζεται να φωναξεις για να ακουστεις. Σνομπ. Τη δεχομαι την ταμπελα και αλλαζουμε θεμα.


Ξεκινησα το επιπεδο Β 2.2 αυτη την εβδομαδα. Αν περασεις τις εξατασεις για το Β2, ειναι νομιζω σαν να εχεις παρει το  Lower στα αγγλικα. Αλλα οσο προχωρανε τα επιπεδα τοσο ανεβαινει και η δυσκολια. Γενικα μια δυσκολια η ζωη μου τελευταια οπως καταλαβες 😄 

Αναπνοες. Το τσιγαρο φταιει για ολα και που νομιζα οτι στα 45 θα ειναι το ιδιο ευκολο να το κοψω οπως στα 30. Και να φανταστεις οτι ξεκινησα με κεφια αυτο το ποστ και ειχα διαθεση για χιουμορ. Παω να κανω μπανιο και να βαλω να δω μια ταινια. Δεν ειμαι για πολλα σημερα. 


Gute Nacht 😍