Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Καλη χρονια

Ποτε δεν σκεφτηκα να κλεισω αυτο το μπλογκ. Κι ας υπηρχαν μακρα διαστηματα απουσιας μου. Διχως παντα καποιον επαρκη λογο. Σου γραφω απο το μικρο μου γραφειο στο καθιστικο του σπιτιου μου. Εκει πανω εχω τοποθετημενο ενα λιγο παλιο λαπτοπ που λειτουργει ως ακινητος υπολογιστης σχεδον. Ελαχιστες φορες το πηρα μαζι μου σε καποιο αλλο σημειο του σπιτιου, για να το χρησιμοποιησω. Ανα διαστηματα πανω στο γραφειο αφηνω διαφορα πραγματα πριν "τα συμμαζεψω". Λιγα παιχνιδια της Ισμηνης, κατι ρουχα που χρειαζονται μεταποιηση, κοκκαλακια για τα μαλλια και μπιζου, σημειωματαρια και φακελοι προς αρχειοθετηση, κατσαβιδια και μικροεργαλεια, πιονια απο επιτραπεζια κι ενα σωρο αλλα αντικειμενα.
Το μυστικο για ενα οργανωμενο σπιτι ειναι καθε φορα που χρησιμοποιεις κατι, να το βαζεις κατευθειαν ξανα στη θεση του. Θα το εχει μοιραστει και η δικη σου μαμα αυτο το μυστικο μαζι σου, ειμαι βεβαιη. Σε διαβεβαιωνω οτι και η δικη μου φροντιζει να μου το υπενθυμιζει συχνα. Προς απογοητευση της, δεν καταφερα ποτε να ειμαι συνεπης σ'αυτον τον κανονα. Κι εχω και τοσα πολλα πραγματα, που καποια για χρονια δεν εχουν "συγκεκριμενη θεση". Οσες φορες κι αν υποσχεθηκα να κρατησω τα τετραδια μου καθαρα και προσεγμενα στην αρχη της χρονιας, τοσες κατελληγα με τετραδια γεματα ζωγραφιες και τσακισεις. Δεν το 'χω, που λενε. Οπως αντιλαμβανεσαι, εχεις ελαχιστες πιθανοτητες να πετυχεις συμμαζεμμενο το σπιτι μου αν ερθεις ακαλεστος. Φυσικα ποτε δεν τολμησα να ονειρευτω να μενω σε ενα σπιτι που ειναι ολα στην εντελεια. Ελαχιστοι νομιζω επιθυμουν κατι τετοιο και ειναι εξισου στα παθολογικα πλαισια με εμενα, απλως στην αλλη ακρη του νηματος. Ειναι φορες ομως που θα ηθελα να ειμαι λιγο πιο συνεπης στις υποχρεωσεις μου. Παραδοξως αυτο το σπιτι το εχω απολαυσει περισσοτερες φορες καθαρο και συμμαζεμενο, απο το σπιτι που ειχα στην Ελλαδα. Κι ας ειχα και μια κοπελα που ερχοταν για καθαριοτητα μια φορα την εβδομαδα εκει. Κι ας ηταν λιγο μικροτερο εκεινο το σπιτι. Δυστυχως οχι οσες φορες θα το επιθυμουσα ομως. 
Στο μπλογκ μου μπαινω μονο απο το λαπτοπ. Οπως υποθετεις εδω κι αρκετο καιρο, τις φορες που επιδιωξα να καθισω στο γραφειο μου, η εικονα των πραγματων πανω του με αποθαρρυνε και δεν ανοιγα καν το λαπτοπ. Ηταν ξελιγωμενο κι απο μπαταρια για εβδομαδες λογω αχρηστιας. Θα υποθετεις επισης οτι αυτη τη στιγμη καθομαι σε ενα συμμαζεμενο γραφειο κι απολαμβανω μια ζεστη κουπα ζεστο εσπρεσσο καθως σου γραφω. Σωστα υποθετεις :)
Ειναι η πρωτη χρονια που δεν εχω φτιαξει τις καθιερωμενες μου λιστες. Παραδοξως δεν ειχα χρονο ουτε για απολογισμο της χρονιας. Και θα σε παρακαλουσα να μη φανταστεις οτι, εν μεσω καραντινας, εγω τριγυρνουσα δεξια κι αριστερα. Νομιζω μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου οι φορες που βγηκα απο το σπιτι αυτους τους μηνες. Μπορεις να με φανταστεις να διαβαζω μανιωδως καποιο βιβλιο ή να προσπαθω να λυσω τον κυβο του ρουμπικ σε λιγοτερο απο 2 λεπτα ή να παιζω με την Ισμηνη ή να βλεπω καποια ελληνικη ταινια με την οικογενεια μου. Δε χρειαζεται να εχεις και πολυ φαντασια λοιπον για να με σκιαγραφησεις :)
Θα επανελθω με απολογισμο χρονιας. Ισως να κοντευει Πασχα τοτε, ωστοσο τις εχω αναγκη τις λιστες. Κι αν για καποιο λογο τελευταια αποφευγω να συγκεντρωθω και να οργανωθω, επιτρεψε μου να το απολαυσω.
Σου ευχομαι μια ευτυχεστερη χρονια με υγεια, υγεια, υγεια και πολλη αγαπη.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2020

Χριστουγεννα 2020!

 




Η αληθεια ειναι οτι φετος στολισαμε πιο νωρις απο καθε αλλη φορα. Περσι μετακομισαμε Δεκεμβρη στο καινουριο σπιτι και ο στολισμος μας περιοριστηκε μονο σε ενα δεντρο και για στολιδια λιγες χριστουγεννιατικες καρτες. Φετος βγαλαμε ο,τι χριστουγεννιατικο υπηρχε στις κουτες. Η Ισμηνη ειχε καλη διαθεση, οι λιγες μερες που καταφεραμε να παμε Ελλαδα μας εκαναν πολυ καλο. Κι ετσι, αρχες Νοεμβρη το σπιτι γεμισε χρυσοσκονη και λαμπιονια. Ακομη και για μενα, που αγαπω τα Χριστουγεννα, μου φανηκε λιγο ακαιρο. Πολυ νωρις βρε παιδι μου. Χαλαλι ομως. Οσο περνουν οι μερες τα χαιρομαι τα φωτακια. 

Οι Τριτες εχουν γινει οι αγαπημενες μου μερες. Εχει αναλαβει μια αλλη μαμα να πηγαινοφερνει την Ισμηνη τις Τριτες στο σχολειο, ο Δημητρης παιρνει το αυτοκινητο και πηγαινει στη δουλεια και μενω μονη στο σπιτι. Τις τελευταιες Τριτες ειχα πολλες δουλειες στο σπιτι. Αυριο ομως θα φαω πατατακια και θα δω χριστουγεννιατικη ταινια στο Hallmark. Οπως καποια Χριστουγεννα καποτε στο ιατρειο. Χαζομαρες θα μου πεις. Ναι ειναι. Υπεροχες χαζομαρες που με κανουν να ζω σε παραμυθι. Τα δικα μου "αρλεκιν". Ανυπομωνω...

Ως τοτε ομως εχω αποβλακωθει με σημειωσεις γερμανικων. Ολη μερα σημερα παλευω να θυμαμαι τα ομαλα και ανωμαλα ρηματα. Τα συνθετα χωριζομενα και μη χωριζομενα και καποια ανωμαλα. Πολυ με δυσκολευουν. Νιωθω οτι μαθαινω γραμματικα φαινομενα, γινονται ολα ενα κουβαρι στο μυαλο μου και δεν χρησιμοποιω τιποτα. Εχω μεινει στις μικρες προτασεις με υποκειμενο+ρημα+αντικειμενο. Συχνα απογοητευομαι με τα γερμανικα. Ως το βραδυ θα τα μαθω. Ξανα και ξανα, ως το σημειο που απο την κουραση αρχιζουν να μοιαζουν με κινεζικα.

Στη Γερμανια το κλεισιμο το ειναι μερικο. Πηγαινοφερνω την Ισμηνη σχολειο και ο Δημητρης εξακολουθει να πηγαινει δυο φορες την εβδομαδα στο γραφειο. Φοβαμαι λιγακι. Οχι τοσο για τον ιο, επειδη προσεχουμε αρκετα. Οσο για τις συνεπειες. Αυτη η κατασταση τα κανει ολα να φαινονται μακρυνα. Τους γονεις, συγγενεις και φιλους στην Ελλαδα, καποιο ταξιδι, την περιπτωση να βρω δουλεια, το να ξεκινησω εντατικα γερμανικα μαθηματα. Ολα μοιαζουν απιαστα. 

Καλο μου εκαναν λοιπον τα λαμπιονια. Φωτιζουν τις σωστες γωνιες να μη πεφτω στα σκοταδια μου. Καθολου δε θελω να σταματησω να σου γραφω και να ξαναδιαβασω γερμανικα. Πρεπει ομως. Για να ειμαι ελευθερη αυριο να δω την ταινιουλα μου.

Bis bald 

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

Μια Κυριακη στο σπιτι

Εχει μεινει μια σταλλια ακομη Αυγουστος. Κι οσο εγω βιαζομαι για τον Σεπτεμβρη που αγαπω, αλλο τοσο οι περισσοτεροι θελουν να ξεχειλωσουν τον Αυγουστο, να κρατησουν κι αλλο καλοκαιρι στη ζωη τους. Φανταζομαι ποσο εκνευριστικο ειναι να διαβαζουν για φθινοπωρο πριν μπει ο Σεπτεμβρης. Μη σου πω Οκτωβρης. Ελεγα να κανω αναρτηση στο facebook, αλλα εκει με διαβαζουν περισσοτεροι και σκεφτηκα να περιμενω· μη τους το χαλασω με ενα τραγουδι βροχης και στιγμες απο την πρωινη δροσια της Γερμανιας.
Τα πρωινα που φευγουμε για το σχολειο φοραμε τζιν μπουφανακι ή χοντρο φουτερ. Και συχνα φυσαει και σκεφτομαι οτι καλα θα ηταν να ειχα και το σαλι μου επιπλεον. Μεχρι το μεσημερι το θερμομετρο δειχνει λιγο πανω απο 20° C και σου θυμιζει οτι το καλοκαιρι δεν εφυγε. Το λατρευω αυτο. Στην Ελλαδα απο τα κοντομανικα πηγαιναμε κατευθειαν στα χειμωνιατικα, ξαφνικα, καποια στιγμη τελη Οκτωβρη. Με κανει πολυ χαρουμενη που εδω υπαρχει αληθινο φθινοπωρο. Εχει τοσα πολλα δεντρα παντου και χρυσοκοκκινιζει ολη η πλαση γυρω μου.
Ανυπομωνω λοιπον για τον Σεπτεμβρη. Ανυπομωνω να φορεσω τα πρωτα μου μακρυμανικα μπλουζακια, το σαλι μου και να βγαλω φωτογραφιες τα φυλλα που κιτρινιζουν, στον υπεροχο δρομο με ψηλα δεντρα, πηγαινοντας για το σχολειο της Ισμηνης.
Τα πρωινα ανοιγω πλεον ολα τα πατζουρια. Εδω και λιγες εβδομαδες δεν ανοιγα το μεγαλο πατζουρι του καθιστικου για να κρατησω τη ζεστη εξω απο το σπιτι.
Απο χθες πινω τον καφε μου στην κουπα απο το Βελιγραδι. Ο Δημητρης μου εφερνε κουπες απο τος χωρες που ταξιδευε κι εγω ανα μια δυο εβδομαδες αλλαζω και πινω για μερες στην ιδια κουπα τον καφε μου. Οταν βγαζω τον Φρεντυ τα πρωινα φτιαχνω προτασεις γερμανικες στο μυαλο μου. Ειμαι σιγουρη οτι οι μισες τουλαχιστον ειναι λαθος, εχουν πολυ αυστηρο συντακτικο, αλλα εχω αρχισει να μπορω να ξεχωριζω ηχητικα αν μια λεξη δεν ταιριαζει καπου. Χαζοπαιχνιδακια μεχρι να αρχισω μαθηματα.
Το πρωι ο Δημητρης κλαδεψε τον κηπο μπροστα. Καταλληξαμε να φαμε στις 4 μ.μ. μεσημεριανο και χωρις να καταφερω να κοιμηθω το μεσημερι, εβγαλα τον Φρεντυ, εκανα ενα μπανιο και τωρα ειναι 7:30 μ.μ. και περιμενω να περασει η ωρα για να παω για υπνο.
Καποια Σαββατοκυριακα περνουν και αφηνουν ενα σωρο υποχρεωσεις. Αυτη την εβδομαδα εχω πιο πολλα πλυντηρια, πιο πολυ σιδερωμα, πιο πολλες αγορες και υποχρεωσεις εδω κι εκει, πιο πολλα "to do" γενικα.
Εβαλα το αγαπημενο μου προσεκο με ροδι που ανακαλυψα εδω και λιγες μερες. Θα βαλω ξανα το τραγουδακι που σιγομουρμουριζω απο χθες βραδυ και ονειρευομαι ηδη ομπρελες και γαλοτσες και  καφεδακια κουκουλωμενη με το σαλι μου.
Καλη εβδομαδα!

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2020

καλοκαιρινη μπορα

 


Εδω δεν καταλαβαινεις καθολου οτι ειναι της Παναγιας σημερα. Οπως και περσι, κοντεψα να το ξεχασω. Φυσικα ενα περασμα απο το facebook δε σε αφηνει να ξεχασεις καμια γιορτη. Εχει αρκετες μερες ομως που δεν μπαινω καθολου και παραλιγο να μην ευχομουν στον μισο πλανητη που γιορταζει.

Τις τελευταιες 2 εβδομαδες το εχω ριξει στο διαβασμα. Εχω διαβασει 4 βιβλια και τωρα ειμαι στα μισα του 5ου. "Μετα απο σενα" και το "Και τωρα εγω" της Jojo Moyes (μου αρεσε πολυ ο τροπος που γραφει!), το "Υπερσυντελικος του Χωμενιδη, το "Ο γυρισμος" της Victoria Hislop (με κουρασε παρα πολυ, ενω το "Νημα" με ειχε ενθουσιασει. Ισως επειδη εκεινο ηταν για τη Θεσσαλονικη) και τωρα διαβαζω πρωτη φορα Jane Austen το "λογικη κι ευαισθησια". Με περιμενει ακομη το "Εθινα ταφης" (Kent Hannah) εδω διπλα.

Δευτερα ξεκινουν τα σχολεια και πρεπει να το παρω αποφαση να ξεκινησω κι εγω ξανα τα γερμανικα μου. Μου φαινεται τοσο δυσκολο. Φτανεις ως ενα σημειο και μετα μοιαζει αδυνατο να συνεχισεις χωρις δασκαλο. Πολυ γραμματικη και ακομη περισσοτερο συντακτικο. Αυστηρο συντακτικο. Με δασκαλο δεν ειναι εφικτο αυτη τη στιγμη, οποτε ευχησου μου καλη επιτυχια ή μια μαγικη δυναμη να αρχισω να τα καταλαβαινω και να τα θυμαμαι :)

Βγηκα εξω πριν λιγο. Καθομουν στην εσοχη που ειναι το παρκινγκ διπλα απο το σπιτι και χαζευα τη θέα κατω στο Nieder Olm. Θυμαμαι ποσο με ειχε γοητευσει αυτη η θέα οταν πρωτοηρθαμε να δουμε το σπιτι. Σκεφτομουν οτι θα τη βλεπω καθε πρωι πριν μπω στο αυτοκινητο και θα την απολαμβανω. Κι ομως, τις περισσοτερες φορες πλεον δεν την προσεχω. Τι αδικο! Θα προσπαθησω να το θυμαμαι πιο συχνα. 

Χθες κατεβηκαμε στο κεντρο του Mainz με την Ισμηνη για καποιες δουλειες και μετα καθισαμε για καφεδακι. Κι επιασε μια βροχη! Μια απιστευτη βροχη. Καλοκαιρινη μπορα. Ημασταν κατω απο ομπρελα στο καφε και παλι βρεχομασταν με τοση ενταση που επεφταν οι σταγονες. Κι ελεγες ειναι μπορα, θα σταματησει σε πεντε λεπτα. Και δεν σταματουσε. Και δε χορταινα να τη ζω. Αν δεν επρεπε να μπουμε στο αυτοκινητο για να επιστρεψουμε, ισως να εβγαινα να περπατησω στη βροχη. Αν και δε μου αρεσει να βρεχομαι. Χθες ομως το ηθελα. Φυγαμε τρεχοντας κατω απο μια μικρη τουριστικη ομπρελα να φτασουμε στο παρκινγκ που ηταν 100 μετρα πιο περα. Οι υαλοκαθαριστηρες δεν προλαβαιναν να καθαρισουν το τζαμι οταν επιστρεφαμε και οδηγουσαμε ολοι σιγα για να βλεπουμε. Μεχρι τη στροφη που βγαινω απο το Mainz, για να μπω στον επαρχιακο δρομο για το Ober Olm, η βροχη ειχε σταματησει και οταν εφτασα σπιτι ηταν τα παντα στεγνα. Ενα τεταρτο μακρυα οι δρομοι ειχαν γινει πισινα κι εδω τιποτα! Αλλαξαμε ρουχα και καθισαμε να φαμε ζεστες φακες που ειχα για μεσημεριανο. Κι ενω πιθανον δε μοιαζει πολυ καλοκαιρινο το σκηνικο εμενα μου θυμισε πολυ καλοκαιρι Ελλαδα :)

Θελω κι αλλη τετοια στιγμη. Μια τετοια βροχη κι εγω να πινω καφε κατω απο μια ομπρελα. Και οσο περνουσε η ωρα και δε σταματουσε η βροχη, καποιοι που ειχαν βρει προσωρινη ασφαλεια κατω απο υποστεγα, το επαιρναν αποφαση να βγουν να πανε στον προορισμο τους τρεχοντας. Και γινοντουσαν κατευθειαν μουσκεμα και γελουσαν. Και γελουσαμε κι εμεις τριγυρω. Και ακουγες μονο γελια και χαρουμενες φωνες στο δρομο. Και οταν ξαπλωσα χθες βραδυ, λιγο πριν τα μεσανυχτα, απο το ανοιχτο μου παραθυρο ακουγα φωνες και γελια απο εναν γειτονα που μενει πανω απο εμας. Ειχε παρεα και καθοντουσαν στον κηπο. Κι εσενα σου φαινεται πολυ φυσιολογικο Παρασκευη βραδυ να ακουγονται γελια απο μια παρεα παραδιπλα. Εδω ομως ειναι φαινομενο. Γιατι οι γερμανοι μετα τις 10, ακομη και το καλοκαιρι που ειναι σχεδον μερα εξω, κλεινονται στα σπιτια τους. Και ζηλεψα αυτη την παρεα χθες στο πανω σπιτι. Απο εναν γειτονα που δεν ξερω καν πως μοιαζει εμφανισιακα, επειδη χωριζουν ψηλοι θαμνοι τις αυλες μας. Εκλεισα τα ματια, σκεφτομουν να ειμαι εκει στην παρεα τους και με πηρε ο υπνος.



Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

Δυο βιβλια

 Εγινε μετα απο πολυ καιρο. Με ρουφηξαν δυο βιβλια. Μεσα σε μια εβδομαδα σχεδον διαβασα το "Μετα απο σενα" της Yoyo Moyes και τωρα διαβαζω το "Και τωρα εγω" της ιδιας. Ειναι μεγαλα βιβλια, διαβαζω απο το κινητο μου και ολο κρυβομαι απο τις υποχρεωσεις για να διαβασω αλλο ενα κεφαλαιο. Μονο αλλο ενα κεφαλαιο. Και μετα απο τεσσερε πεντε κεφαλαια σηκωνομαι να μαγειρεψω, να παιξω μπουγελο με την Ισμηνη, να αγορασω τροφη στον Φρεντυ, να παω τον Δημητρη στη δουλεια και ανυπομωνω για τη στιγμη που θα μπορω παλι να χαθω απο τον χρονο να διαβασω αλλο "ενα" κεφαλαιο. Τη λατρευω αυτη την αισθηση. Αλλα το καλοκαιρι το φανταζομουν αλλιως και ολο νιωθω ένοχη που ενα βιβλιο μπορει να με κλεψει τοσο ευκολα απο τη ζωη που θα "επρεπε" να ειχα. Ενα ακομη κεφαλαιο! Μεχρι αυριο θα τελειωσει κι αυτο το βιβλιο και θα μεινω με τη θλιψη. Δε θα περιμενω να διαβασω αν η Λουιζα Κλαρκ εβγαλε εισητηριο για την Αγγλια, εαν ξαναμιλησε με τον Σαμ, εαν καταφερε να λυθει η παρεξηγηση με την Αγκνες. Θα εχω μονο να μετραω τις μερες μεχρι να ανοιξει το σχολειο. Και να με μαλωνω που δεν μπορω να συνεχισω τα γερμανικα online. 
Αυτα τα βιβλια ηρθαν τη στιγμη που επρεπε. Να μου ανανεωσουν κομματια οικεια. Ειναι δυσκολο να αποφασισεις να εισαι ενας ρολος στη ζωη. Μενουν τοσα κομματια σου μετεωρα. Σαν να τα αδικησες. Κι απο την αλλη ειναι αδικο να χανομαι τοσο πολυ σε καποια βιβλια και να γινομαι δυσλειτουργικη στην υπολοιπη ζωη μου. Μα ειχα καιρο να το νιωσω. Και το χρειαζομουν. Και να, θα τελειωσει ως αυριο. Και φοβαμαι να ψαξω για άλλα βιβλια της ιδια συγγραφεα γιατι θα με κλεψουν ξανα απο την πραγματικοτητα. Μα αυτη δεν ειναι η μαγεια των βιβλιων; Ναι. Μα εγω δε θελω να με κλεψει κανεις απο αυτο που ζω τωρα. Κι εχω τοσες υποχρεωσεις κι εκκρεμοτητες. Μα....ενα κεφαλαιο ακομη!
Το ξερω οτι θα τελειωσει και θα μου λειπει η αισθηση αυτης της στιγμης. Σαν μια παλια ερωτικη σχεση που σου θυμιζει κομματια που η τωρινη σου σχεση δεν τα γνωριζει. Κι αναρωτιεσαι πως γινεται να εκρυψες τοσο χαρακτηριστικες σου γκριματσες, κουβεντες, συνηθειες και κινησεις, αθελα σου. 

Δεν ξερω αν θα βρω τη δυναμη να μην ξεκινησω αλλο βιβλιο. Δεν ξερω καθολου πια πως θα περασουν αυτες οι δεκα μερες μεχρι να ανοιξουν τα σχολεια.

Αυτο που ζω τωρα, δε μου συμβαινει συχνα και παρα τις ενοχες, το απολαμβανω τοσο πολυ!