Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ενα ταξιδι μαγικο

Εχω συνηθισει να φτιαχνω βαλιτσες για τον Δ και τωρα που επρεπε να φτιαξω τη δικη μου δεν ηξερα τι να βαλω μεσα. Τελευταια στιγμη εχωσα τα απαραιτητα κι εφυγα να τον βρω. Ραντεβου στο αεροδρομιο της Γενευης να ανεβουμε στις γαλλικες Αλπεις. Και ειχα αναμονη 5 ωρες στο αεροδρομιο της Αθηνας κι αλλες 5 στο αεροδρομιο της Γενευης. Και ημουν ξυπνητη απο τις 4:15 τα ξημερωματα και φτασαμε στο μαγικο χωριο που μεναμε στις 11:30 το βραδυ. Και ενιωθα μονο ευτυχισμενη. Τιποτα αλλο δεν χωρουσε. Ουτε κουραση, ουτε οι υποχρεωσεις που αφησα πισω.


Εβγαλε ο Δ τα κρασακια και τα κριτσινια που ειχε παρει και καναμε τσιγαρο στο χιονισμενο μας μπαλκονι, ακουγοντας μονο το ποταμι απο κατω και θαυμαζοντας το βουνο. Και σκεφτομουν οτι δεν ηθελα να κοιμηθω εκεινο το βραδυ γιατι δεν χορταινα τις στιγμες.



Το πρωι πηραμε το πρωινο μας στην ωραιοτερη αιθουσα πρωινου που εχω δει. Και μετανιωσα που συγκρατουσα τα δακρυα ευτυχιας που ενιωθα να ανεβαινουν στα ματια μου, για να μη με περασουν για τρελλη. Γιατι ηξερα οτι ζουσα μια μελλοντικη μαγικη αναμνηση.



Η αναβαση και η καταβαση απο τα 1900 μετρα δεν σου αφηνε περιθωριο να αμφισβητησεις οτι υπαρχει κατι πολυ μεγαλο εκει εξω. Αυτη η ομορφια δεν ειναι ανθρωπινη. Λιμνες, βουνα, δαση, χωρια βουτηγμενα στο χιονι και πολλα ελατα!







Και στον δρομο για το Annecy ενιωθα ευγνωμων που ειχε χαμηλα ορια ταχυτητας και που ο Δ τα ακολουθει. Κι εβλεπα κι εβλεπα και ρουφουσα καθε εικονα.


Στο Ανσι ο κοσμος ηταν πολυς. Μπερδευομασταν ολοι μαζι στα γραφικα ξυλινα σπιτακια της υπαιθριας χριστουγεννιατικης αγορας και μεσα απο στοες βγαιναμε στα δρομακια δεξια κι αριστερα απο το ποταμι, που εκλεβε το νερο της λιμνης, γιατι το χρωστουσε στον Ροδανο ποταμο μαλλον. Οι βιτρινες καταφερναν να σου πουλησουν ακομα και οσα δεν σου αρεσουν γευστικα. Στους -8 πανω στις Αλπεις δεν κρυωναμε, αλλα η υγρασια των +2 στο Ανσι αρχισε να μας τρυπαει. Περπατησαμε πολυ και τρυπωσαμε σε ενα μικρο καφε και φαγαμε μπρουσκετες, ηπια εναν ωραιο καπουτσινο και πηραμε τον δρομο για Λυων.




Φτασαμε βραδακι και βγηκαμε κατευθειαν να προλαβουμε την γιορτη των φωτων. Καποια κομματια ηταν εντυπωσιακα. Αυτο ομως που μου εκανε την μεγαλυτερη εντυπωση ηταν ο ογκος του κοσμου. Η ερμηνεια της λεξης λαοθαλασσα ηταν μπροστα στα ματια μου. Εχω γινει λιγακι αγοραφοβικη νομιζω. Επιανα το χερι του Δ σφιχτα και μετα απο καποια ωρα ηθελα απλα να βγουμε απο αυτην την κοσμοσυρροη. Φαγαμε με λιγους φιλους και χωθηκαμε σε ενα απο τα ελαχιστα ανοιχτα μπαρακια μετα τις 12 τα ξημερωματα.





Το πρωι εβρεχε. Η θεα απο το παραθυρο του δωματιου, ενω εβλεπε σε καποιους εσωτερικους κηπους που το καλοκαιρι φανταζομαι θα γεμισουν κοσμο, ηταν πιο ομορφη με βροχη. Επιστρεφοντας για Γενευη, οι εικονες της Λυων με τα φθινοπωρινα της χρωματα στην βροχη, με ανταμειψαν για την "ενοχληση" της προηγουμενης βραδιας απο την πολυκοσμια. Η βροχη εγινε χιονονερο και μετα χιονι. Τις στασεις στα σημεια αναψυχης που ειχε κατα μηκος των δρομων, τις απολαμβανα λες και σταματουσαμε σε καποιο παραδοσιακο μπριστρο.











 Και ξανα στο αεροδρομιο της Γενευης να περιμενω την πτηση μου γι' Αθηνα. Σαν ονειρο περασαν οι δυομιση αυτες μερες. Ενα ομορφο ονειρο που δεν ηθελα να ξυπνησω. Και φιλουσα τον Δ γι' αντιο και ηθελα να τον φιλαω ξανα και ξανα. Επειδη ο αποχωρισμος σε κανει πιο ερωτευμενο. Κι ενιωθα οτι μου χαρισε δυο απο τις ωραιοτερες μερες της ζωης μου. Γιατι και η υπερβολη εχει τη θεση της οταν ολα μεγενθυνονται μεσα σου και δεν ξερεις πως να τα χωρεσεις στις λεξεις. Και το καταλαβα γιατι οταν με ρωτανε πως περασα, απανταω εκνευριστικα λιτα, απαντωντας σε μια μια ερωτηση. Με το τσιγκελι μου παιρνουν τις εντυπωσεις. Λες και θα της χασω αν τις μοιραστω. Λες και ειναι τοσο προσωπικες που ειναι αδιακρισια να τις κοινωνησω σε καποιον. Λες και θα μικρυνει οτι εζησα αν το φυλακισω σε λεξεις. Επεστρεψα λοιπον. Πιο πλουσια και πολυ ευτυχισμενη. Και τωρα χαμηλωστε το φως και καντε ησυχια να βουτηξω στις αναμνησεις που τοσο θαυμασια υφανε η φυση της Ελβετιας και της Γαλλιας στο μυαλο μου. Κλεινω τα ματια και βρισκομαι σε εκεινη την τζαμαρια που επαιρνα το πρωινο μου το Σαββατο. Δεν εφυγα ποτε απο κει τελικα.













Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

....ερχονται...

Χριστουγεννα!
Το Σαββατο θα γεμισει το σπιτι κοσμο! Θα στολισουμε (αν καταφερουμε να ξεκολλησουμε την σοφιτα για να κατεβασουμε τα στολιδια και το δεντρο), θα ψησουμε μπισκοτα, θα φαμε ολοι μαζι και θα ακουμε χριστουγεννιατικα τραγουδια.
"Αν δεν μπορεσουμε να ανοιξουμε την σοφιτα μαμα, ας μην στολισουμε φετος. Δεν πειραζει τελικα"
"Τι λες παιδι μου!!! Και πως θα κανω εγω χριστουγεννα χωρις στολιδια και φωτακια;! Ειναι η αγαπημενη μου γιορτη!"
" Αχ ναι μαμα! Νομιζα οτι μονο για μενα παιδευεστε!"
Ποσο γρηγορα μεγαλωνουν; Απο ποτε το καλομαθημενο μου μοναχοπαιδι "θυσιαζει" τον χριστουγεννιατικο στολισμο για να "μην παιδευομαστε";!;
Το Σ-Κ φοραω ποδιά, το σπιτι θα μυρισει χριστουγεννιατικες μυρωδιες και θα ξεκινησει το εορταστικο κλιμα σπιτι μας. Γιατι ειναι η αγαπημενη μου γιορτη. Και σιγουρα δεν εχω τον χρονο που ειχα παλια για στολισμους. Καθε χρονο ολο και κατι παραλειπω. Νιωθω κουρασμενη. Μα εχει τοσο λιγα Σαββατοκυριακα ο μηνας. Κι αυτα πως γεμιζουν ουτε που το καταλαβαινω. Θα καλεσουμε φιλη να κοιμηθει σπιτι μας λοιπον,. Θα ψησουμε μαζι κουλουρακια και θα φτιαξουμε χιονονιφαδες.
Λιστες με χριστουγεννιατικες μικρες ιστοριες στο youtube. Πριν τον υπνο μια μικρη, μετα απο μια κουραστικη μερα. Χριστουγεννιατικα τραγουδακια στο στικ του αυτοκινητου πηγαινοντας στα αγγλικα και στο τεννις. Και πολλα φωτακια. Θελω πολλα φωτακια φετος!

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

κατι καταφερνουμε by dreaming

The Fade

Καποιες μερες ξεκινουν καλα. Βρηκαμε ενα κολπακι με την μικρη, για να μην αργει στο μπανιο το πρωι. Ημασταν ετοιμες στην ωρα μας. Την αφησα στο σχολειο με το μηλαρακι και το κουλουρακι της και κατεβηκα Θερμη για καποιες υποχρεωσεις. Προλαβα κι ενα καφεδακι και ηρθα στο γραφειο. Κι ενω αγχωθηκα με καποια θεματα της δουλειας, βρηκα το πεισμα να τραβηξω τη διαθεση μου πανω. Δεν το κανω συχνα. Αφηνομαι. Εχει αρκετο καιρο που συνειδητα εχω πετυχει καποιες φορες να αναστρεψω τη διαθεση μου. Δεν επιτρεπω στον γκρινιαρη, στον επικριτικο, στον κακοπροαιρετο να μεγενθυνει το σκουλικακι μεσα μου, που αχορταγα με μασουλαει οταν αφηνομαι να γινω τοση δα μικρουλα και κουρνιαζω σε σκοτεινες γνωνιες.
Απο το πρωι το μυαλο μου τρεχει σε ονειρα για μικρα ομορφα καφε, για mini shops με Σκανδιναβικα προιοντα, για αλλαγη επιχειρισης, για αλλαγη εδρας, για e-shop με αγαπημενα ειδη, για vintage διακοσμησεις, για μικρα ζεστα καταστηματα διαφορων ειδων. Για πραγματα που δεν θα κανω ποτε. Επειδη οι περισσοτεροι εχουν κατι που αγαπουν πολυ και εστιαζουν σ αυτο κι εγω στα σαραντα μου αν με ρωτησεις τι αγαπω να κανω δεν θα βρω απαντηση να σου δωσω. Γιατι θα σκεφτω δεκα πραγματα ταυτοχρονα και δεν θα με παρεις στα σοβαρα. Και καλα θα κανεις.
Η Ισμηνη θελει να γινει κτηνιατρος κι εκπαιδευτρια σκυλων καπου ψηλα στον Ολυμπο.  Κι εχει αυτο το ονειρο τουλαχιστον τρια χρονια τωρα. Πιο σταθερη ειναι η κορη μου απο μενα. Πολυ την θαυμαζω. Και καθεναν που ξερει τι θελει. Αν και πατησα τα σαραντα, ακομη ξεχωριζω τι δε θελω βημα βημα.
Το Ισμηνελι ανυπομωνει να στολισουμε δεντρο απο τωρα. Εγω, ως ενηλικας, κρυβω την προσμονη μου. Θα ξεχυθω τελη Νοεμβρη και δεν θα μπορεις να με μαζεψεις. Βουτια στα χριστουγεννα του κοσμου.

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

μουτζουρες

Σβηνω, γραφω, μουτζουρωνω. Με νοητο μελανι. Δε βλεπει κανεις.
Περιμενω να τελειωσει το βιβλιο της Φροσως η μαμα μου να το ξεκινησω. 
Δεν την πιεζω.
Εδω και 2 εβδομαδες, οταν εξαντλουσε την υπομονη μου η Ισμηνη, γινομουν κυνικη.
Μπλιαχ
Ιιιιιουυ, που λενε τα μικρα.
Χθες το πρωι καταπιαμε την καραμελα της χαρας και δεν μαλωνουμε. 
Jane Birkin  White T-shirt + Jeans  Blog Post: Where To Find Me « Illustration and Collage by Decade DiaryΑπαγορευεται.
Απολαμβανω 
Ο Στεφανος λεει οτι υπερασχολουμε με αυτα.
Αδυνατω να ζυγισω μεχρι που φτανει η αναγκη μου και που ξεκιναω να αναπληρωνω κενα αλλων.
Ποσα κιλα δικιο χωραει μια προταση, να ζυγισω τις στιγμες, να μοιρασω μεριδια ευθυνης.
Refocus.
Η Ισμηνη με προστατευει.
Πεταει 3 σφαιρες με στοχο ξεκαθαρο και δε με σωζει ουτε αλεξισφαιρο.
Ξερει αυτη.
Ξερω κι εγω. 
Με αυτη την γνωση αποφασισαμε να αγνοουμε καποιες αορατες στιγμες τα λαθη μας.
Ολο με τριβελιζει εκει πανω στον χαρτη να ψαξω μια διαφυγη.
Μα η Ισμηνη χωρις να ξερει, επιμενει οτι δεν μου αξιζει.
Της χρεωνω απο τα 8 της αποφασεις που αγνοει.
Μοντιε.
Γινομαι επικινδυνη.
Λιγο θα ψαξω. Ισα να πιαστει η φλογιτσα που σιγοσβηνει εκει στο βαθος.
Μετρας ποσους μπορεις να ξεγελασεις οταν κρυβεις την μοναξια σου πισω απο τις υποχρεωσεις. 
Οχι πολλους.
Τρεμεις μηπως ξεγελας μονο τον καθρεφτη σου.
Ο γαμος και η μητροτητα ηταν τοσο απορροφησιμα σε καποιους. 
Οταν μεγαλωσει η Ισμηνη θα της πω πολλα για μενα.
Λιγο ακομη να φτιαξει η οραση, να παψει να βλεπει λευκα φτερα στην πλατη μου.
Απολαμβανω και φοβαμαι την μοναδικοτητα μου. Μαζι. Ταυτοχρονα.
Κανενας σεβασμος η απολαυση προς τον φοβο και τουμπαλι.
Πολυ μουτζουρωνω τον καιρο αυτο

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ζηλεια

Διαβαζω ανακοινωσεις στο facebook. Μια φιλη ανεφερε κατι για καποια που ισως να πηγε ακαλεστη σπιτι της. Αλλα και φλερταρε με τον αντρα της. Και γελασα αυθορμητα. Μου φανηκε τοσο χαζο. Μα ειναι δυνατον να ερθει καποιος σπιτι και να φλερταρει με τον συντροφο σου; Θυμαμαι πριν πολλα χρονια που ειχα ζηλεψει την Ε. Επειδη ενιωθα οτι την προσεχε πολυ ο Δ. Χωρις να θεωρησω οτι η φιλη προκαλεσε με καποιο τροπο. Και ενιωθα τοση ζηλια, που ειχαμε μαλωσει οταν επιστρεψαμε σπιτι. Και μετα καναμε τοσο ωραιο ερωτα. Γιατι η ζηλια, ως ενα βαθμο, ειναι ακρως δελεαστικη. Λεπτες ισορροπιες ομως. Μην παιζεις μαζι τους. Ευκολα ξεγελιεσαι. Γιατι θυμαμαι φορες που η ζηλια με κολακεψε και θυμαμαι και στιγμες που με επνιξε. Κι αν, φιλη μου Α, ερχοταν "φιλη" και φλερταρε με τον Δ, μετα απο τοσα χρονια μαζι, ακομη θα ζηλευα. Γιατι ειναι εγωιστικο το θεμα. Και ισως να ακολουθουσε κι ενα βραδυ σαν εκεινο πριν πολλα χρονια. Οσο για την φιλη, μην κρινεις αυστηρα. Ποτε δεν ξερεις ποιοι δαιμονες κυνηγουν τον καθενα μας.
Παρασκευη βραδυ. Απο αυτες τις αναποφασιστες Παρασκευες. Που δεν ξερω τι δουλειες να κανω στο σπιτι και το μυαλο μου ειναι διαρκως φευγατο. Καθε πρωι συναντιομαστε μια χουφτα διαφορετικοι ανθρωποι κι επιστρεφουμε στις εκπληκτικα ξεχωριστες ζωες μας σχεδον ανεπαφοι. Σε λιγακι θα κλεισω τα φωτα να επιστρεψω στον μικροκοσμο μου. Αυγα, φετα για την πιτα, ελιες, κασερι. Και μια αναμονη. Και μετα ξανα αντιο. Ζητησα απο την Ε να ερθει ενα Σαββατοκυριακο. Εχει τρια χρονια που χωρισε και δεν το ηξερα. Πως χανομαστε ετσι.Ψαχνω ενα τραγουδι να αφησω πισω μου, οπως πολλες Παρασκευες. Δεν βρισκω κατι να με καθρεφτιζει.