Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

γαστρεντεριτιδα με "εγκεφαλικο"

Αρχισα να το νιωθω λιγα λεπτα αφου αποκοιμηθηκε η μικρη. Κατεβηκα στην κουζινα κι ενιωθα οτι δεν με χωρουσε ο τοπος. Θα ανεβω να ξαπλωσω νωρις, αποφασισα. Πηγα τουαλετα. Ευκοιλια. Ξαπλωσα ανασκελα με ανοιχτα χερια και ποδια στο κρεβατι. Αυτο το ξαπλωμα που νομιζεις οτι οσο περισσοτερο χωρο πιασεις, τοσο πιο γρηγορα θα εξαφανιστει η κουραση. Μπα. Αρχισε να με χτυπαει σαν σφιγμος πισω απο το αριστερο μου ματι. Δεν τον αντεχα τον πονο. Εκλεινα τα ματια κι επαιρνα βαθυες αναπνοες μηπως νιωσω καλυτερα. Εβαζα τα χερια μου γυρω απο τους κροταφους μου και πονουσα ακομη περισσοτερο. Κατι παθαινω. Εχει το εγκεφαλικο τετοιο ισχυρο πονοκεφαλο; Καμια εσωτερικη αιμορραγια; Κατι εχω. Δεν νιωθω καλα. Κατεβηκα να βρω το τηλεφωνο της παθολογου. Δεν μπορουσα. Πονουσαν τα ματια μου και μου ηταν αδυνατον να ψαξω στο google. Ουτε το κινητο μπορουσα να ψαξω, ουτε το ταμπλετ. Πονουσα πολυ. Πηρα ενα depon κι εκανα βολτες περα δωθε στην κουζινα. Θυμηθηκα την πεθερα μου που παθαινει κραμπες και βαδιζει ετσι μεσα στο σπιτι. Φοβομουν να καθισω. Ο Δ δεν απανταει στο τηλεφωνο. Μηπως να παρω την αδερφη μου; Ασε μη την τρομαξω βραδιατικα. Οι σκεψεις διεκοπηκαν απο εναν εμετο που τον προλαβα την τελευταια στιγμη να μην κανω χαλια την μοκετα. Ξανα περα δωθε. Σαν να νιωθω λιγο καλυτερα μετα τον εμετο. Επιχειρω να καθισω. Ποναει περισσοτερο, αλλα οχι οσο πριν. Πιανω ξανα το ταμπλετ. Αδυνατο. Δεν μπορω να εστιασω καπου τα ματια μου. Πονανε. Πως θα μεγαλωσει η Ισμηνουλα αν παθω κατι; Χαζες σκεψεις. Τις διωχνω. Αυριο θα παω στην παθολογο. Τηλεφωνω στον Θ. Δεν ακουει ουτε αυτος το κινητο να ενημερωσει τον Δ. Σημερα βρηκαν. Ανεβαινω και καθομαι στο κρεβατι. Φοβαμαι να ξαπλωσω. Τρεχω παλι στο μπανιο. Δευτερος γυρος ευκοιλια. Δευτερος γυρος εμετος. Ξανακαθομαι στο κρεβατι. Κοιταζω για ωρα τη ντουλαπα κι αναρωτιεμαι τι μου συμβαινει. Ξαπλωνω διστακτικα. Με βαθυες αναπνοες σαν να ειναι πιο ανεκτος ο πονος. Τηλεφωνει ο Δ. Μου υποσχεται οτι σε 20 λεπτα θα ειναι στο σπιτι. Αυτο σαν να ηταν καλυτερο και απο το παυσιπονο. Βαζω δυο μαξιλαρια. Χαλαρωνω. Αποκοιμηθηκα μεχρι να ερθει...

Νικολεττα δεν ειμαι καλα. Ειχα εναν παραξενο πονοκεφαλο χθες. Μου συνεβει αυτο κι εκεινο και το αλλο. Κατι παθαινα. Ενιωθα οτι κατι δεν παει καλα.
-Ηρεμησε. Ετσι συμβαινει αυτο τον καιρο σε ολους. Εντονος πονοκεφαλος ειναι συμπτωμα της γαστρεντεριτιδας που κυκλοφορει
-Οχι, εμενα δεν με ποναει το κεφαλι. Ποτε δεν το εχω ξανανιωσει αυτο. Ηταν εδω ο πονος. Σαν σφιγμος. Δεν μπορουσα ουτε να ψαξω στο κινητο να σου τηλεφωνησω.
Με εξετασε.
-Μια χαρα εισαι, ηρεμησε. Περνας την ιωση και ισως για λιγες μερες ακομη.
-Γραψε μου να κανω καποια εξεταση. Θα τρεχω μονη μου για αξονικες σα την τρελλη.
-Πανε βγαλε μια ακτινα κολπων προσωπου να ηρεμησεις



-Ολα καθαρα ειναι, μην ανησυχειτε.
- Μα δειτε καλυτερα. Εγω χθες εσβηνα.
-Πεντακαθαροι και οι κροταφοι και τα ιγμορεια

Σαν αυτες τις υποχονδριες υστερικες ενιωθα σημερα. Επεμενα οτι εγω χθες ημουν του θανατα σε δυο επιστημονες που προσπαθουσαν να με ηρεμησουν.

Ολη μερα με δυο φετες ψωμι και λιγο γιαουρτι. Και τωρα πειναω σαν λυκος.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

φλυαρια



"Τριγυρνουσα" στους δρομους του Μονακο πριν λιγο μεσω google. Τοση δοξα καποτε, τοσο χρημα και οι δρομοι που "γυρισα" ηταν κατι απο Καβαλα ή Θεσσαλονικη μια δεκαετια τουλαχιστον πισω. Πολυκατοικιες του ΄80, διχως πρασινο μα οι δρομοι πεντακαθαροι. Μου προκαλεσε θλιψη. Σκεφτομουν τα λογια του Δημητρη, εξω απο το σχολειο το πρωι. «Προσπαθω μα παντου βρισκω εμποδια» παραπονεθηκε. Ιδεες, διαθεση και μια πραγματικοτητα να σε ισοπεδωνει. Μα ποσο αθωο ειναι το "θυμα" τελικα; "Μην ριχνεις την ευθυνη της καταστασης σε παραγοντες εξω απο εσενα". Μου διαφευγει. Το ξανατραβαω στο ιστιο του μυαλου μου. Δεν ξερω ποσα χρονια εχει πια που αλλαξα. Μεταλλαξη σε κατι που δε μου αρεσει κι εχω και ολη την ευθυνη. Ευτυχως υπαρχει η Ισμηνη που, μεσα στην αγνοια της, με επιβεβαιωνει οτι ειμαι η καλυτερη μαμα του κοσμου κι απ'το τιποτα, κρεμιεμαι απο την "αντικειμενικοτατη" κριση της μικρης μου φυσσαλιδας. Τα επαγγελματα στην χωρα μου πρεπει να αλλαξουν ονομα γιατι διολου επαγγελματικα δεν ειναι. Στο μεγαλυτερο ποσοστο τους δεν βγαζεις ουτε οσα χρειαζεσαι για ενα ενοικιο και τα παγια εξοδα σου. Αρα επαγγελμα δεν το λες. Ισως χομπυ. Ισως "εξωσχολικη απασχοληση". Και ακρωτηριαζεις λιγο λιγο καθε νεο παιδι. Λιαινεις τις γωνιες του μεχρι να γινει μπαλα να μαθει να τσουλαει. Ο,τι προεξεχει δεν το δεχομαστε. Ακρωτηριασμος. Κρυψε τις σκεψεις σου μη σε χλευασουν. Θελω να ανοιξω ενα μαγαζι δικο μου ετσι κι εστι κι ετσι.... "Εισαι τρελλος;;;; Θα ανοιξεις δικο σου μαγαζι στην Ελλαδα του 2016;;; Θα βρεθεις στη φυλακη!" λες και το αποφευγεις αυτο το σεναριο αλλιως. Μ'αρεσει αυτο. Να κανω πραγματα με το βελονακι. Μοδα εχει γινει. Ολοι με τα χειροποιητα. Μα το χειροποιητο ειναι αγαπη, ειναι ποιοτητα, ειναι κατι πολυτιμο. "Κανε ο,τι θες.". Δεν θα ασχοληθει κανεις μαζι σου παραπανω. Μα ενα μαγαζακι με αυτα, εκεινα και τα άλλα μεσα θα ηταν οενιρο. Για φαντασου το! Μπα. Ουτε εσυ δεν σε πιστευεις καποια πρωινα. Κι ομως...

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Αγαπα σαν να μην υπαρχει αυριο

Τι θα εκανες αν μπορουσες να γυρισεις τον χρονο πισω; τον ρωτησε ο μπαρμαν
Και μονο αν εχεις περασει τη φρικη απαντας με ειλικρινεια. Ολοι εμεις, οι βυθισμενοι στην πολυτελεια της φυσιολογικης ζωης, ψευτοεπαναστατουμε εφημερα με ημερομηνια ληξης.
Κι εσυ που εχεις ζησει τη φρικη και ορκιζεσαι οτι αν γυρνουσε ο χρονος πισω θα συμπεριφεροσουν αλλιως, αραγε θα καταφερνε να σε ξανακαταπιει το τερας της αχαριστιας μετα απο δυο μηνες, δυο χρονια; Ποιος ξερει....
Θα μεινω με τη μουσικη


https://www.youtube.com/watch?v=ZwA-KjHgqqQ

 και τη σκηνη στο δευτερο λεπτο, στο δευτερο μερος της ταινιας.

καληνυχτα

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

καθοδον...

Στειλτε τα βιογραφικα σας, για μια θεση οδοντιατρου σε μια επαρχιακη πολη της Σκωτιας. Ενα ονειρο μπροστα μου να περιμενει λιγα κλικ απο εμενα και τονους απο θαρρος. Για μια ζωη κοντα στα προτυπα που ονειρευομαι. Το εστειλα σε μηνυμα στον Δ. Ετσι για να ονειρευτουμε λιγα δευτερολεπτα.
Πεθανε ο David Bowie κι εχει γεμισει το facebook με ανακοινωσεις. Θυμηθηκα τον Λαβυρυνθο. Με ειχε βαλει η Αννα να το δω. Και μεσα απο τους απιθανους συνειρμους του μυαλου, θυμηθηκα ταινιες που ειδα με την Αννα καποτε. Και μετα αλλες παιδικες μου φιλιες. Με ποιους χαθηκα, με ποιους οχι. Και μετα αρχισα παλι να κατεβαζω κομματια της Dolly Parton, Kenny Rogers, John Denver, Shania Twain, Lynn Anderson...
Και ξανασφηνωθηκε η εικονα της Σκωτιας στο μυαλο μου. Ή καποιας Σκωτιας. Και με σκεφτομαι μπροστα σε ενα λευκο γραφειο, κατω απο ενα μεγαλο παραθυρο να γραφω γραμμα στην Τζενη. Και να της περιγραφω πως ειναι η ζωη εκει. Να της εξομολογουμαι οτι ακομη δεν πιστευω οτι καταφερα να φυγω απο Ελλαδα. Και να ξερω οτι δεν θα με κρινει που υπερβαλω. Γιατι ξερει. Με ξερει. Κι οταν ξερεις και αγαπας, αγκαλιαζεις τα ονειρα του αλλου. Δεν τα μουτζουρωνεις. Να το θυμαμαι καλα αυτο κι εγω.
Προσπαθω να κανω χειροπιαστo το ονειρο και παντα ξεφτουν οι λεπτομεριες. Κι εχω αποφασισει να το ερμηνευσω ως πορεια και οχι ως αδιεξοδο. Ειμαι καθοδον να κεντησω το τελειο ονειρο. Μεσα στα νηματα και στους αυτοσχεδιους αργαλειους και στα ξυλινα πατωματα και στα λευκα ρουχα και στα μεγαλα παραθυρα και στις ομορφες μελωδιες ειμαι κομματιασμενη. Μα αν ενωσω σωστα τα κομματια θα ειμαι ολοκληρη. Καθοδον λοιπον....







Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

υπομονη για τα ομορφα

"Μαμα πλεκις πολιορεα. Με αγαπι Ισμηνη" Αυτο ηταν το δικο μου ραβασακι. Τους τελευταιους μηνες με εχει δει τοσες φορες να πλεκω, που ισως να μη θυμαται οτι καποτε δεν επλεκα. "Μπαμπα εισαι ιδιοφυια. Με αγαπη Ισμηνη" (επεσε βοηθεια στην ορθογραφια και ναι, τον μαζευα με το κουταλακι τον μπαμπα μετα. Μα εφευρισκει απιθανα παιχνιδια ο ατιμος)

Μεχρι χθες θα σου απαντουσα οτι περασα ομορφα τις γιορτες. Οικογενειακα και ξεκουραστα. Κλισε εκφρασεις που δεν χανουν καθολου τη σπουδαιοτητα τους και την αληθεια τους για μενα.
Μα σημερα δεν ηθελα να ερθω στη δουλεια. Καθολου δεν ηθελα. Ηπια το καθιερωμενο πρωινο καφεδακι με την Β και την Ν και ημουν τοσο σφιγμενη που καθολου εορταστικο δεν το εζησα. Το πρωτο καφεδακι της χρονιας στο γραφειο. Γιατι εμενα μ'αρεσουν αυτες οι χαζομαρες. Και τις απολαμβανω συνηθως. Μα οταν εφυγαν τα κοριτσια, με πλακωσε η ΔΕΗ, το ταμειο μου, η forthnet, η cosmote, η ευαθ, το ενοικιο, οι προμηθευτες.
Τηλεφωνησα να ακουσω τη φωνη του Δ πριν φυγω το μεσημερι. Να θυμηθω λιγο τη ζεστασια των προηγουμενων ημερων. Πηρα τη μικρη, επιστρεψαμε σπιτι και κοιμηθηκα 2μιση ωρες για μεσημερι!!! Να μη σκεφτομαι. Κοιμηθηκε και η μικρη διπλα μου.
"Ευχομαι να μην ειχες δουλεια" μου ειπε οταν αποχωριστηκαμε το απογευμα.
Τι να της εξηγησω...

Ξεχασα να σου πω τα ευχαριστα. Ηρθε ο Αγιος Βασιλης. Στην Ισμηνη με το Lego Scooby Doo και σε μενα με το ρολογακι που ηθελα πολυ. Το φλουρι στη δικη μας βασιλοπιτα το κερδισε ο Δ. Η Ισμηνη ειπε πρωτη φορα καλαντα στο αυτι του καθε πολυ στενου συγγενη κι επαιρνε το χαρτζιλικακι της. Αργα αργα τα βηματα. Του χρονου ισως την καταφερουμε να τα πει σε εμας δυνατα.


Εχω στο μυαλο μου ομορφα πραγματα. Λιγο να οργανωσω το χαος που αφησα να με περιμενει εδω. Λιγο να οργανωσω τους ρολους μεσα μου. Ειμαι οποιο κομματι μου ξυπνησεις, διαβασα καπου και πολυ μου αρεσε. Με λυτρωσε για λιγο. Μετα ασχοληθηκα με αλλα. Γιατι με κουραζει να βλεπω ανθρωπους να ψαχνουν για δικαιολογιες λες κι εχουν ευθυνη για αλλονων ζωες.
Υπομονη για τα ομορφα. Προεχει το χαος.
Καλη χρονια φιλε μου