Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

λεξεις

2 σχόλια
Στο "The best offer" ενιωσα σχεδον ολο τον ρολο του Geoffrey Rush. Βημα βημα μια πορεια που οδηγει ολοταχως στην Αγαπη. Ολη η λογικη του κοσμου.... μια ασημαντη λεπτομερια.
Εξακολουθω να τρυπωνω σε εικονες.
Ο Δ εφυγε για ακομη μια φορα. Και ισως να το συνηθισα αυτο το σεναριο. Μα οταν φευγει σε τοσο τακτα διαστηματα δεν προλαβαινω να τον απορροφησω. Να τον ενταξω στην καθημερινοτητα μου. Εχει γινει η παρουσια του γιορτη. Κι εφυγε ξανα. Κι εγω επεστρεψα αργα απο τη δουλεια. Διαβασαμε παραμυθια με την Ισμηνη, κοιμηθηκε και μετα κατεβηκα στην κουζινα κι αναψα ενα τσιγαρο. Απολαμβανα τη χαρα να νιωθω τοσα πολλα για καποιον. Με προβλιματιζει οταν βιωνω ετσι τις απουσιες. Ευκολα θα σκεφτοταν καποιος οτι απολαμβανω την απουσια του Δ. Δυσκολα ισως θα μαντευε, οτι απολαμβανω την τυχη να εχω καποιον να μου λειπει. Παιχνιδια με τις λεξεις. Απουσια, ελλειψη, χαρα, απολαυση, εξαρτηση.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ταινιες

6 σχόλια



Αυτες τις μερες ειδα 4 ταινιες. Το βιβλιο μου κυλαει αργα και ενιωσα την αναγκη να χωθω μεσα σε εικονες και οχι σε λεξεις.

Η πρωτη ταινια που ειδα ειναι το "Love comes softly". Αλλη εποχη. Άλλες αναγκες αραγε; Ενα σπιτι στο λιβαδι, αλογα, αισθημα ασφαλειας, αποδοχης και αγαπης. Η Katherine Heigl ειναι μια γυναικα που εκτιμω επειδη εχω διαβασει καποια πολυ ομορφα πραγματα για το ατομο της. Η ερμηνειες της μου ειναι παντα συμπαθητικες, οπως και σε αυτη την ταινια. Τελειωσε η ταινια και αναρωτηθηκα. Μπορει σημερα ενας αντρας να δωσει τετοια ασφαλεια και τετοια αγαπη σε μια γυναικα. Το επιτρεπει η γυναικα; Δινει χωρο να αφεθει στην προστασια ενος αντρα;

Η δευτερη ταινια ειναι η ταινια Cake με την Jennifer Aniston σε εναν ρολο διαφορετικο απο ο,τι την εχουμε συνηθισει. Δυσκολη ταινια. Οχι στα νοηματα της. Δυσκολο να σηκωσεις το βαρος των συναισθηματων. Μιλαει για μια μεριδα ανθρωπων που βιωνουν μονιμους χρονιους πονους και πως διεκπεραιωνουν τις υποχρεωσεις τους, πως επιλεγουν να ζουν τις ζωες τους. Η ερμηνεια της Aniston μου φανηκε αξιοπρεπης. Οπως ειπε και η φιλη μου η Μωβ, αν δεν ειστε καλα ψυχολογικα, μην την επιλεξετε για τωρα.

Η τριτη ταινια ειναι το 10.000 km για την οποια εγραψα χθες. Αυτη η ταινια ειναι ενα κομματι απο παζλ που συμπληρωσε μια εικονα μεσα μου. Μια εικονα του δικου μου εαυτου, πριν πολλα πολλα χρονια. Κι ολα αρχισαν απο την πρωτη σκηνη σεξ που ξεκινησε η ταινια. Θυμηθηκα ποσο μου αρεσαν πραγματα που δεν τα σκεφτομαι καν πια. Απογοητευση ή στοχος; Ο,τι αντεχω την καθε μερα.
Η ταινια μιλαει για ενα ζευγαρι που μετα απο χρονια σχεσης, ερχεται η στιγμη που θα πρεπει να ζησουν για εναν χρονο μακρυα ο ενας απο τον αλλον. Μια σχεση που βασιζεται στην επικοινωνια μεσω ενος λαπτοπ. Ποσα μπορει να σου προσφερει μια τετοια επικοινωνια; Αντεχεις στην ιδεα οτι ισως να μην εισαι "αρκετος" για τον αλλον απο τοσο μακρυα; Και ποσο σιγουρος εισαι για τη δικη σου αντιμετωπιση;

Η τεταρτη ταινια ειναι το Words & Pictures με την αγαπημενη Juliette Binoche (τι γυναικα!). Μια υπεροχη δια-πλοκη λεξεων και εικονων. Μια γυναικα γεματη τεχνη. Ετοιμη να διοχετευσει καθε τις κυτταρο μεσα σε μια εικονα. Κι ενας αντρας που αγαπαει τις λεξεις. Τις αγαπαει, τις σεβεται, τις εκτιμαει και τους αφοσιωνεται. Δινουν και παιρνουν ζωη στις, και απο τις, λεξεις και τις εικονες τους. Εξαιρετικα παιχνιδια μυαλου!


Βλεποντας αυτη την ταινια αποφασισα οτι θα χωριζω τις ημερες μου σε ημερες που νικουν οι λεξεις, σε μερες που νικουν οι εικονες, σε μερες που αυτα τα δυο ενωνονται και οργιαζουν και σε ημερες που εχω αναγκη να σωπασουν και τα δυο. Αυτες τις μερες λοιπον με ρουφανε μανιωδως οι εικονες. Σε φωτογραφιες, σε σεναρια. Βρισκω κατι βυζαντινο μεσα μου και μεχρι να ξημερωσει η επομενη μερα, το χανω. Δινω, δινω, δινω σε ανθρωπους και δεν νιωθω να μου λειπει τιποτα που να εχουν να μου δωσουν. Δινω για να κανω χωρο και ειμαι διαρκως γεματη. Εχω ανοιξει καποιους λογαριασμους με τα ζωτικα μου οργανα και περιμενω απαντησεις επιβεβαιωσης λογαριασμου. Προς το παρον μου εχει απαντησει μονο η παρεγκεφαλιδα.
Εις αναμονη Vincent.....You took your life as lovers often do
But I could have told you, Vincent
This world was never meant
For one as beautiful as you


Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

10.000 km

0 σχόλια
Ειδα την ταινια 10.000 km. Πολυ αληθινη, πολυ συναισθημα, πολυ ομορφη μουσικη, εξαιρετικοι ηθοποιοι. Ειναι σαν να εχω τη γευση μια ακριβης σοκολατας στη γλωσσα μου κι αποφευγω να καταναλωσω οτιδηποτε αλλο. Φοβαμαι να αλλιωσω αυτη την αισθηση. Και τι υπεροχη ερωτικη σκηνη η εισαγωγη της ταινιας. Ισως η ωραιοτερη που εχω παρακολουθησει.
Ο χρονος μου μετα τη δουλεια ειναι πολυ συγκεκριμενος. Υποχρεωσεις που τελειωνουν στις 20:30 που θα κοιμηθει η Ισμηνη. Ισως και λιγη ωριτσα μετα για μαγειρεμα.
Και μου λειψε ενα τσιγαρο.
Ο Γιαννης με βοηθησε και κατεβαζω την ταινια και εβαλα παλι και ακουω την λιστα DeeDee 1 στο spotify. Αναπνοες. Μια μικρουλα φιλη μου βγηκε απο το χειρουργειο και παραπονιεται για λιγο πονο στις πληγουλες της. Μικρη μου Ραφι ποσο θα ηθελα να ερθω να σε δω.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Baez

2 σχόλια
 Απο το πρωι παιζει Baez. Η Φαραωνα μου θυμισε ενα πολυ αγαπημενο τραγουδι και το φοραω σαν ρουχο ολημερα. Δεχομαι πολλα ερεθισματα στον μικροκοσμο μου τελευταια. Ειναι και στιγμες που δεν σου κρυβω οτι νιωθω οτι δεν καταλαβαινω και πολλα. Ανασυγκροτηση. Ετσι νομιζω λεγεται αυτο που με κερδιζει. Αν και δεν ειμαι και πολυ συνεπης. Κλεινομαι σε εικονες απο δωματια με μεγαλες βιβλιοθηκες, φωτεινα παραθυρα και χιλια ντουλαπια και συρταρια. Ταξη και ελευθερια εκφρασης. Τραβαω τον χρονο να μου φτασει. Να μου φτασει για τι; Δεν γνωριζω. Μετα τις γιορτες μου βγαινει μια κουραση και δυσκολευομαι να υπακουσω στο ξυπνητηρι μου. Σηκωνομαι μηχανικα να ετοιμασω το γαλα της μικρης και οι πεντε μου αισθησεις μενουν κουκουλωμενες κατω απο το παπλωμα. Που παω διχως τις αισθησεις μου, αναρωτιεμαι καθως ζεσταινω το γαλα. Μα πως γινεται να διατυμπανιζω οτι τις γιορτες ξεκουραστηκα φετος; Δυσκολευομαι να προσαρμοστω. Ονειρευομαι διαρκως το Σαββατοκυριακο να κοιμηθω λιγο παραπανω. Εχω μπροστα μου τα κουκουναρια που μαζεψε η μικρη απο το παρκο πριν τις γιορτες. Μ'αρεσει η αταξια τους και δεν θα τα πειραξω μεχρι την τελευταια ανασα του χειμωνα. Στην τσεπη μου εχει περισσεψει λιγη περηφανια που κρατησα τον λογο μου και την πηγα στα χιονια την Κυριακη. Δεος για το ποσα μπορει να με κανει να νιωσω αυτο το ανθρωπακι. Χθες ξεπροβοδισαμε την αδερφη μου με τον Θ για το ταξιδι τους, αυριο ερχεται ο μπαμπας μας απο την Πολη και το Σαββατο θα ερθουν τα πεθερικα μου. Εγω και η μικρη εδω. Σημεια αναφορας για οσους ερχονται και φευγουν. Σαν να κλωσσαω κατι. Κατι ασυλληπτο. Πολλα υποσχομενο. Καλα μυστικο απο αδιακριτους σαν εμενα. Το κλωσσαω με αγαπη και απολυτη συνεπεια. Και η μικρη μια μικρουλα προεκταση της καρδιας μου, χοροπηδαει ολογυρα και γεμιζει με αιμα και συναισθημα τις στιγμες μια μια. Φτυνω καποια κουκουτσια. Δεν καταλαβαινω γιατι διαφερω τοσο απο τις αλλες μαμαδες στο σχολειο. Δεν ειναι και στιγμη σωστη αυτη να το βρω. Κλωσσαω.

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

καθημερινοτητα

0 σχόλια
Ξεκινησε η μερα με Εφορια. Ημασταν εκει στις 7:30 για να παρουμε σειρα να μην αργησουμε. Αγχος για να προλαβω να ειμαι πισω ως τις δεκα που ειχα ραντεβου στο γραφειο. Αφου ηδη ειχα αναβαλει ενα, για λιγη ωρα αργοτερα. Τι παραξενος πλανητης αυτη η Εφορια. Ανθρωποι που με δυσκολια χαμογελουν στον κοσμο που ταλαιπωρειται εκει. Μεταξυ τους ειναι ολο αστειακια κι ευχες για καλη χρονια, αλλα οταν μιλουνε σε ανθρωπο αλλης "ρατσας" αλλαζουν προσωπο. Ειμαι σιγουρη οτι εχουν ανεχτει πολυ δυστροπους ανθρωπους. Ή μαλλον η σωστη προταση ειναι, οτι βρεθηκαν υποχρεωμενοι να εξυπηρετησουν πολλους δυσκολους ανθρωπους.
Λειπει ενα χαρτι. Δεν μπορω να σας υπογραψω χωρις αυτο, μας ενημερωνει. Στο απεναντι γραφειο υπαρχει αυτο το χαρτι. Δεν σκεφτηκε να μας το προτεινει. Ευτυχως το σκεφτηκε η αδερφη μου. Αν το παρετε θα μπορεσουμε να κανουμε τη δουλεια μας, μας λεει. Αυτο την κανει καλη. Το οτι δεν προσπαθησε να μας εξυπηρετησει, αλλα τουλαχιστον δεχτηκε τη λυση που προτειναμε, την κανει καλη. Εξω ο κοσμος στριμωχνεται μπροστα στην πορτα περιμενοντας να ερθει η σειρα του σε αυτες τις αυτοσχεδιες λιστες σε κολλες Α4 που βρισκονται εδω κι εκει. ΕΝΦΙΑ, ΜΗΤΡΩΟ, ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΗΤΕΣ. Ο προισταμενος του οροφου βγαινει και προσπαθει να βοηθησει δινοντας λευκες κολλες για νεες λιστες. Η προισταμενη στο ΕΝΦΙΑ λειπει λογω ιωσης κι εγω μακαριζω την τυχη μου που ηταν εδω πριν λιγες μερες που ειχα αναγκη την υπογραφη της. Στις 09:53 καταφερνουμε να τελειωσουμε. Προλαβαινουμε σε 7 λεπτα να ειμαστε πισω; ρωταω την αδερφη μου. Ναι, αν πεταξουμε, μου απανταει χαμογελωντας. Ο πελατης μου τηλεφωνει και με ρωταει αν τον ξεχασα κι εφυγα απο το γραφειο. Εχει την καλοσυνη να με περιμενει ενα τεταρτο που του υποσχεθηκα οτι χρειαζομαι για να φτασω. Ολα καλα. Τελειωνω με το ραντεβου και αντιλαμβανομαι οτι μου λειπει ενα υλικο που χρειαζομαι για το επομενο ραντεβου. Με σωζει η αδερφη μου και μου το φερνει πανω στην ωρα. Ουφ, δυσκολη μερα. Ολα αιωρουνται. Το μεσημερι θα κατεβαινα να πληρωσω λογαριασμους. Δεν πηγα. Επεστρεψα σπιτι και κοιμηθηκα.
3:45 ξανα στο γραφειο. Τα ραντεβου ειναι αλλοκοτα. Μολις διαβασα την εξιστοριση ενος απο τους ανθρωπους που σωθηκαν απο το Norman Alantic. Δεν τις χωραει το μυαλο μου τετοιες περιπετειες. Ειδικα οταν υπαρχουν παιδια που εμπλεκονται. Ολα θα πανε καλα, σκεφτομαι. Θα γυρισω το βραδυ να βαλω για υπνο την μικρη μου, θα κανω ενα ζεστο μπανακι και θα κουκουλωθω την υπεροχη ρομπα που μου εκανε δωρο η κουμπαρα μου και ολα θα πανε καλα.