Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

αλλαγη

Ανεβοκατεβαινω στο σπιτι με τα σκονακια μου. Μετρησαμε ολα τα επιπλα με την Ισμηνη και των δυο δωματιων. Πως καταφεραμε να εχουμε τοσα αλλοπροσαλλα επιπλα; Ετσι οπως το σκεφτομαι θα γινει καλουτσικο. Μπορω με τις ωρες να ζωγραφιζω κατοψεις κι επιπλα σε διαφορετικη θεση. Με κανει χαρουμενη. Με βγαζει απο την ζεστη του καλοκαιριου. Με δροσιζουν οι προοπτικες. Η αλλαγη. Ακομη δεν βρηκα απο που πηγαζει η αναγκη μου αυτη για αλλαγη. Η Ελενη παλια μου ελεγε οτι ετσι ειμαστε εμεις τα λιονταρια. Βαριομαστε ευκολα. Ναι, αλλα γιατι; Η Β. , η Ν, η Μ, η Σ δεν ειναι λεων. Κι εχουμε μεγαλυτερη μουρλα να αλλαζουν τα σπιτια τους. Ο Δ. απο την αλλη δεν την θελει καθολου την αλλαγη. Νομιζω του ανεβαζω την πιεση οταν με βλεπει με τα σκονακια μου να περιφερομαι. Υποπτευομαι, οι περισσοτεροι αντρες, αν εμεναν μονοι, θα μπορουσαν να εχουν τα παντα στην ιδια θεση μεχρι να πεθανουν. Βολικη και ξεκουραστη σταση ζωης. Ισως φτασω κι εγω καποτε εκει. Να μη διοχετευω στις αλλαγες τις προσωπικες μου ακαταστασιες. Ισως και οχι. 

Αποτέλεσμα εικόνας για κατοψη δωματιου

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

αποριες.....

Ισμηνη:  Μαμα, υπαρχει και αλλο συμπαν εκτος απο το δικο μας;
μαμα:     Λες Ισμηνουλα;
Ισμηνη:  Αυτο νομιζω εγω. Ενταξει, ειναι η γη, οι πλανητες ο γαλαξιας μας.....μετα τι γινεται; Τελειωνει ετσι αποτομα;


Και μετα την επιστημονικη αυτη συζητηση με το εφταχρονο, ξυπνησα σημερα στις 6:00 χωρις ξυπνητηρι και ηπια εναν ωραιο ελληνικο στο κηπακι πισω. Αναρωτιομουν μεχρι που μπορει να φτασει ενα παιδικο μυαλο. Σε αλλο συμπαν....

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

σε λιγες μερες .....Ιουνης

Την προηγουμενη Κυριακη ξυπνησε νωρις η Ισμηνη, ξυπνησε τον μπαμπα της και μου ετοιμασαν πρωινο. Ετριψε φραουλες, τις εκανε "μαρμελαδα", τις απλωσε πανω σε δυο φρυγανιες, εψησαν και τον διπλο ελληνικο και μου τα εφεραν στο κρεβατι. Μαζι με μια χειροποιητη καρτουλα για τη γιορτη της μαμας. Πολυτιμες στιγμες. Εβγαλαν και την Φλαππυ βολτα για να κοιμηθω εγω λιγο παραπανω. Ειναι αυτες οι ηλικιες που ακομη εχουν αλλη αξια τα δωρακια. Τα φτιαχνουν και καταστρωνουν σχεδια γι αυτη την ημερα με τοσο ενθουσιασμο! Αυτο τα κανει ανεκτιμητα.
Καλοκαιριασε πια κι ας βρεχει συνεχεια. Οι ρυθμοι εχουν αλλαξει. Η Ισμηνη ξεκινησε να παραπονιεται για το σχολειο. Το μυαλο της ειναι διαρκως να βγει εξω να παιξει. Εγω αρχισα παλι να νιωθω οτι δεν μου μενει χρονος για το σπιτι.Τα απογευματα ανοιγει η αυλη του σχολειου και μαζευομαστε εκει μαμαδες και συμμαθητες να παιξουν τα παιδια. Εγω παω μετα τη δουλεια για λιγο. Και δεν εχει νυχτωσει ακομη και τα παιδια δεν θελουν να παμε για υπνο και πως να τους πεισεις με τη βαρετη φραση "Εχουμε σχολειο αυριο, πρεπει να κοιμηθουμε νωρις". Στο μυαλο τους μετρανε τις ημερες για να κλεισει το σχολειο.
Καπως ετσι μπηκε ολη η οικογενεια μας σε αλλο ρυθμο. Καλοκαιριου. Ελληνικου καλοκαιριου. Σε χωριο. Που μαζευομαστε εξω για ποδηλατο και παιχνιδι, που οι μαμαδες βγαζουμε τα σκαμπω και πασαλειβουμε τα παιδια με αντικουνουπικα και ετοιμαζουμε κολατσιο για ολους. Η Ε. περναει δυσκολα. Κι ολο την σκεφτομαι. Σαν να αντεχονται καλυτερα το καλοκαιρι οι στενοχωριες. Ή μηπως οχι; Με φοβιζουν τα καλοκαιρια. Με απογοητευουν πολυ ευκολα. Κατασκευαζω στιγμες και τον Σεπτεμβρη μετραω τι καταφερα μαζι με το ποσα παγωτα εφαγα και ποσα μπανια εκανα.
Αντε ξεκιναμε....σε λιγες μερες με περιμενει ο Ιουνης.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

μουσικη γαμου

Να σου πω την αληθεια, εγω μεγαλωσα διπλα στο γηπεδο του Αρη. Και την χρυση δεκαετια του '80 ημουν απο τα παιδια που πιστευα οτι οι μοναδικες ομαδες στην Ελλαδα ειναι Αρης Παοκ. Ισως και Ολυμπιακος. Το μπαλκονι του δωματιου μου εβλεπε στην θυρα των καλεσμενων και θυμαμαι ενα τρελλο κυνηγιτο με οπαδους του Ολυμπιακου σε καποιον αγωνα. Δεν πηγα ποτε να δω αγωνα στο γηπεδο. Ειχα ομως παρακολουθησει καποιες προπονησεις απο τα χρυσα παιδια του Αρη τοτε.
Προχθες επιστρεφαμε απο το Μεγαρο Μουσικης που χορευε τον Καρυοθαυστη η κορη μου, οταν ακουσαμε τα ουρλιαχτα για την νικη του Παοκ. Στην οικογενεια μου δεν παρακολουθει κανενας αθλητικα. Χαρηκα με ολο αυτο το πανηγυρι που ακουγοταν τριγυρω. Στροβιλιζεσαι σε αλλους ρυθμους ζωης οταν πορωνεσαι με κατι τοσο πολυ. Τι απολαυστικη βραδυα για τους Παοκτσηδες η προχθεσινη. Δεν ηθελα να διαβασω τιποτα την επομενη μερα. Ουτε για καυγαδες, ουτε για μικροπρεπη μηνυματα μεταξυ οπαδων απο αλλες ομαδες, ουτε την αλλαζονικη σταση οπαδων του Παοκ. Ηθελα να μεινω λιγο με τους ηχους γιορτης μονο στα αυτια μου. Σαν να ειναι πιθανο να υπαρξει καθαρη γιορτη μιας πολης χωρις ζηλιες, εγωισμους, ζημιες και φασαριες. Η πραγματικοτητα ομως εσβησε καθε λαμψη της προχθεσινης γιορτης. Σαν να μην εγινε.
Δευτερα καθε κατεργαρης στον παγκο του. Λειπει ακομη η Ν. και πηγαινοφερνω και τα δικα της παιδια στα σχολεια. Αγγλικα και μπαλετο σημερα και γεμισε η μερα. Τι φαγητο να κανω γι'αυριο που να γινεται γρηγορα και να μην ειναι μακαρονια ή ομελετα;
Ο Α. παντρευεται τον Σεπτεμβρη. Να του ετοιμασω λιστα με μουσικη, λεει. Κεφαλαιο γαμος! Πως να το φανταζεται αραγε; Ανεβαινουμε στο τρενο. Επελεξε κουκετα και ξεκιναμε το ταξιδι. Μαζι! Αυτο το μαζι που μονο τα παντρεμενα ζευγαρια μπορουν να καταλαβουν. Γιατι παρα τις αντιθεσεις, την τριβη, και ολα τα αγκαθια που βγαινουν συχνα με τον χρονο, μεγαλωνουν και οι ριζες. Βαθαινουν και γατζωνονται στα πιο κρυφα μας μυστικα. Θελει πολυ αγαπη και φροντιδα να γιανουν. Και μονο εμεις, εμεις οι "μαζι" που ξεκινησαμε ενα απογευμα στην εκκλησια του Αγιου Αθανασιου στην Ραιδεστο ξερουμε να φροντισουμε το δεντρο μας. Κι ας μη μου αρεσε η μουσικη που επαιξε τελικα ο Βαγγελης στον γαμο μας, επειδη μου ελεγες να τον εμπιστευτω και να μην επιμεινω στην λιστα μου.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

μαμαδοσκεψεις

Χθες, μετα απο δυο εβδομαδες χωρις την Ισμηνη, δεν θυμομουν τι ωρα επρεπε να ξυπνησω για να ετοιμαστουμε για το σχολειο. Χαλαρωσα πολυ το Πασχα. Την Κυριακη χορεψα παραδοσιακους χορους στο τοπικο πανηγυρι του χωριου και βοηθησα στο συλλογο μεχρι το απογευμα αργα να μαζεψουμε. Μεγαλη κουραση και μεγαλη ικανοποιηση. Την Δευτερα λοιπον μου ηρθε αποτομο το συνηθισμενο μας προγραμμα. Παρε την μικρη απο το σχολειο, τρεχοντας στο γραφειο απεναντι να κανουμε λιγη φωτοτυπια, μετα στα αγγλικα λιγο πιο πανω, ξανα στο γραφειο να τελειωσουμε τα μαθηματα, ντυστην για μπαλετο, μετα το μπαλετο τρεχοντας στη μαμα μου για να ξαναγυρισω στη δουλεια. Και ολα αυτα με ενδιαμεσα επαγγελματικα ραντεβου. Ζαλιστηκα. Ποσο παραξενο ειναι να βγαινεις λιγο απο τον εαυτο σου και να αναρωτιεσαι "Πως το εκανα ολο τον χειμωνα αυτο;!;". Και ηταν μονο η Δευτερα μας. Ξαπλωσα διπλα της το πρωι καναμε τα χαδια και τις αγκαλιες μας και αναρωτιομουν πως θα ειναι οταν μεγαλωσει. Θα γινει αραγε γκρινιαρα σαν εμενα, που οι υποχρεωσεις με ενα μονο παιδι και βοηθεια απο γιαγιαδες, παππουδες, νονους μου φαινονται βουνο ή θα ειναι πιο οργανωτικη και υπευθυνη; Ποσο μπορω να τις κρυψω τα ελαττωματα μου και για ποσο ακομη; Ας γινω παραδειγμα προς αποφυγην τουλαχιστον στα κουσουρια μου. Γιατι το εχω καταλαβει, εμενα ξεγελαω συχνα, εκεινη σπανια.
Εναμιση μηνας ακομη περα δωθε σε υποχρεωσεις. Και περσι μετα το Πασχα θυμαμαι ειχα νιωσει τις μπαταριες μου να εξαντλουνται. Για μας ειναι περισσοτερο οι διακοπες. Τα παιδια ισως να αντεχαν περισσοτερο. Και ειναι και πολλες μαμαδες που δεν εχουν την πολυτελεια να μπορουν να απασχολησουν καπως τα παιδια τους στις γιορτες. Και αυξανονται οι υποχρεωσεις οταν τα εχουν σπιτι. Γλιτωνουν λιγη ωρα ισως υπνο παραπανω το πρωι. Και κυλαν τα χρονια και αλλαζουν οι υποχρεωσεις με την ηλικια και προσπαθεις να ανταπεξελθιες σε ολα, νιωθοντας μονιμως ανεπαρκης για να ερθει η στιγμη να ανοιξει τα φτερα της και να μεινεις εσυ πισω με την αχαριστια σου που γκρινιαζες οτι δεν τα προλαβαινεις ολα και τωρα σου λειπει. Σου λειπει καθε τι που σε εκανε να νιωθεις χρησιμος γι'αυτην. Κι αντι να χαρεις που δεν σε εχει αναγκη τρως τα νυχια σου προσπαθωντας να μην της δημιουργησεις επικτητες εκ νεου αναγκες για να γεμισεις τα δικα σου κενα. Ποση αλληλεπιδραση αντεχεις; Ποση ζωη θα καταφερεις να σωσεις απο την γυναικα μεσα σου, χωρις τον τιτλο της μανας;
Δυσκολες σκεψεις πρωινιατικα. Μετα απο ενα ωραιο καφεδακι με αδερφη και φιλη ειμαι ετοιμη για μια εξισου μεγαλη Τριτη. Το προγραμμα σημερα εχει τεννις και παραδοσιακους χορους.