Σοφια Αντζακα

Εχουν περασει πανω απο τρια χρονια απο τοτε που εφυγε η θεια μου. Και καταφερα και πηρα οσα βιβλια της μπορουσα απο το σπιτι της. Κι αν μπορουσα κι αλλα βιβλια θα επαιρνα. Μα ηταν δυσκολο να κουβαληθουν. Και οι συνθηκες δεν ηταν πολυ καλες. Και ηθελα να τελειωνω μια κι εξω και να μην ξαναπαω γιατι πληγωνομουν. Και χθες επρεπε να βρω οπωσδηποτε κατι να διαβασω. Εδω και λιγες μερες με εχει στοιχιωσει η μυρωδια των βιβλιων. Λες και ειναι σωματικη εξαρτηση και οταν απεχεις καιρο απο την συνηθεια εχεις συμπτωματα στερησης. 

Γονατισα μπροστα στην πρασινη βιβλιοθηκη και εβλεπα τα βιβλια της θειας μου. Και προσεξα ενα.
"Απο τον εγωκεντρισμο στην καθαρη συνειδητοτητα"
Και ειναι της Σοφιας Αντζακα. Η Θεια μου ειχε μεγαλη αγαπη στην Σοφια Αντζακα. Εγκαρδια φιλη.

Και ξεκινησα. Και μου εκανε εντυπωση που δεν το γνωριζα το βιβλιο αυτο πριν.
Και ψαχνωντας βρηκα στο facebook σελιδα για την Αντζακα. Και η σελιδα ανοιξε την ημερα που πεθανε η θεια μου. Κοιτα να δεις πως κουμπωνουν ολα καποιες φορες. Και θυμηθηκα και μια Αυγη. Που πολυ θα ηθελα να ξαναδω και να πιουμε καφε. Και να μου μιλησει για την θεια μου. Και να της μιλησω κι εγω αν θελει. Και ολα αυτα σκεφτομουν το μεσημερι που επεστρεψα απο τη γιορτη της κορης μου στο σχολειο και νιωθοντας τα ποδια μου να πονουν απο την ορθοστασια.

ταλγκο

Αν ειχα, θα εβαζα ενα κρασακι εδω στο γραφειο αυτη τη στιγμη.
Μια φιλη ταξιδεψε Λισαβονα. Και μου ξεσηκωσε ενα σωρο αναμνησεις. Ειμαι κι επιρρεπης σε τετοια εγω.
Θυμηθηκα το Ταλγκο που δανειστικα απο την Τζενη στην Constanta. Και θυμαμαι να ειμαι ξαπλωμενη σε εκεινο το εμπριμε ροζ ντιβανι και να εχω ακουμπισμενο κατω στο χαλι το Ταλγκο και να μη θελω να το συνεχισω για να μην τελειωσει. Κι αυτο που σε κανουν να βιωνεις καποια βιβλια με εντυπωσιαζει. Και με κανει να νιωθω μεγαλη τυχη που το εζησα. Που χωθηκα μεσα σε αυτες τις σελιδες, πηρα το Ταλγκο και ταξιδεψα κι εγω.
Και μετα θυμηθηκα το τραγουδι και την μαγικη φωνη της Βιταλη ξαπλωμενη πανω σε νοτες του Σπανουδακη. Άλλα ταξιδια. Ανοιξε ο ασκος του Αιωλου. Και το γυρισα στο σαξοφωνο του Κατσαρου και στο θα σε παρω να φυγουμε. Και οπωσδηποτε θα επινα κατι με αλκοολ τωρα.
Και περιμενω το "Μικρο λευκο κοχυλι" της Κατερινας Χλωροκωστα και δεν το βρισκω. Και θελω πουλυ μια βουτια μεσα σε σελιδες.
Και το σαξοφωνο συνεχιζει...

Monday sepia mood

Στο 'πα εγω. Ολα εδειχναν οτι θα ηταν μια ομορφη εβδομαδα και ηταν. 

Σημερα η Δευτερα εχει χρωμα σεπια. Λιγο κατι αναμνησεις με την Αννα, την Μαρια και την Ευγενια απο κατι παλια καλοκαιρια, απο την αλλη αλλες αναμνησεις στο τηλεφωνο με την Τανια. Κατι φωτογραφιες απο την ορκωμοσια μου στην Constanta. Νοσταλγια. Για το χωριο μου πιο πολυ. 

Και δεν θα το πιστεψεις. Ανυπομωνω να ερθει η ανοιξη. Και ισως ερθει ο Νικολας μου ενα απογευμα για να πιουμε καφεδακι που μου εχει λειψει τοσο. Και ισως φερει και την Τανια μαζι του, που μου ελειψε πολυ. Και ειχα δεν ειχα ξεκινησα με ορεξη κι αυτη την εβδομαδα.
Και δεν θελω να μιλησω για την πραγματικοτητα γι'αλλη μια φορα. Δεν αποφευγω να απογοητευομαι καθε φορα που ξωφαλτσα με πετυχαινει. Κι ας εχω να δω μηνες ολοκληρους ειδησεις. Σβηνω καθε σελιδα με πολιτικη χροια απο το προφιλ μου. Δεν θελω να ενημερωνομαι κακομασημενες σκεψεις. Επιστρεφω στην Αρναια, στην Constanta, στην Σαρτη. Ισως να εχω κι εκεινο το σαλεμμενο βλεμμα και ο κοσμος ειναι πιο γλυκος μαζι μου τελευταια.

Ο καθενας βρισκει τη σανιδα σωτηριας του ετσι; Ακομη κι αν δεν ξερει απο τι θελει να σωθει.

Δευτερα με προοπτικες

Σαββατο απογευματακι μπηκα στο παλιο μου σαραβαλακι με την μικρη και πηγαμε επισκεψη. Εκεινη στην φιλη της  κι εγω καφεδακι με την Β. Ηρθε και η Γ. και καθισαμε γυρω απο το τζακι. Και περναω ομορφα με αυτα τα κοριτσια. Οσο χαιροντουσαν οι μικρες μας που θα παιξουν μαζι, αλλο τοσο χαιρομασταν κι εμεις που θα ξαναβρισκομασταν. Κι εξω αστραφτε, βροντουσε κι εριχνε μια υπεροχη βροχη. 

Η Ισμηνη κοιμηθηκε στο πενταλεπτο οταν επιστρεψαμε. Χαρουμενη και εξαντλημενη. Εγω εβαλα ουισκι και ειχα διαθεση για κουβεντα. Σταματησε η βροχη. Ομορφη βραδια. Θυμηθηκα οτι δεν ειχα γραψει το μηνυμα που σκεφτομουν στην Τζενη. 

Και ηρθε η Δευτερα. Και καπως στριμωχνομαι πια στις παλιες μου αγαπημενες. Μα καποιες, με βγαζουν ψευτρα. Χρονιοι δεσμοι δεν θαβονται ευκολα. Καφεδακι το πρωι με την Β. Λεμε με την Ε. να κανουμε κατι με τα μικρα μας την Τσικνοπεμπτη. Περασε και η Χ λιγο απο το ιατρειο και γκρινιαξαμε η μια στην αλλη για την καταντια μας. Ομορφες αλληλεπιδρασεις. Χρωματιζουν κοτζαμ Δευτερα.

Κατι κατι .... για κατι τρωγομαι σημερα.

Ενα φλας διαφορά

Με ενα κλικ βρεθηκα στο μπλογκ της. Και διαβαζοντας, κατεβαινα σειρα σειρα και μουρμουρουσα μεσα μου "....χμμμ αλλη μια γκρινιαρα σαν εμενα". Και συνεχισα να διαβαζω τις δικες μου σκεψεις στη δικη της αναρτηση. Μεχρι που εκεινη ξαφνικα εβγαλε φλας και βγηκε στον παραδρομο και με αφησε μονη με μεγαλη ταχυτητα στον δρομο της μιρλας. Και καπως ζηλεψα. Και πηγα να χρεωσω αλλου αυτη την μη στροφη μου στο σωστο σημειο. Ο δρομος ειναι γεματος εξοδους, αν επιλεξω να στριψω. Στα χερια μου ειναι το τιμονι.

Αυτη η "άλλη" που μ'αφησε "μονη" γραφει εδω....

κλεισε τα ματια...