Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

αφηνομαι

"Μπορω να ειμαι λυπημενος ή χαρουμενος καθε φορα που συμβαινει κατι που με κανει να νιωθω λυπη ή χαρα. Δεν χρειαζεται να προσποιουμαι πως ειμαι χαρουμενος για χαρη καποιου αλλου, ουτε χρειαζεται να κρυβω τη στενοχωρια ή το αγχος μου για να καλυπτω τις αναγκες αλλων. Μπορω να ειμαι θυμωμενος και κανενας δεν προκειται να πεθανει ή ν' αρχισει να εχει πονοκεφαλο επειδη εγω ειμαι θυμωμενος. Μπορω να γινω εξαλλος οταν με πληγωνετε, χωρις να σας χασω."

σελ. 46  'Οι φυλακες της παιδικης μας ηλικιας' Alice Miller


Αν ειχε τα χρονια μου η Ισμηνη αυτο θα μας ελεγε χθες....

2 σχόλια:

  1. Πόση αλήθεια εχουν αυτές οι 7 γραμμές ? Πόσες φορές έχουμε σκεφτεί τα ίδια πράγματα?
    Μάριος.(Καλό καλοκαίρι)
    ( http://www.e-radio.gr/Republic-1003-Thessaloniki-i478/live )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημερα Μαριε
      δεν φανταζεσαι ποσο δυσκολο ειναι να υπερασπιζομαι το δικαιωμα της Ισμηνης να θυμωνει, να κλαιει, να φωναζει οταν το νιωθει. Μπαινει πολυ ευκολα η ταμπελα του κακομαθημενου και ειναι λεπτα τα ορια. Θελει μεγαλη υπομονη για να μπορεσεις να αφησεις ενα παιδι να εκφραστει. Και μονο με ενσυναισθηση μπορεις να το ηρεμησεις. Καθε αλλη προσεγγιση απλα το κλειδωνει και διοχετευεται καθε εντονο συναισθημα καπου μεσα του. Και οσο μαζευονται μεσα στο παιδι οσα δεν μπορει να εκφρασει, τοση δυναμη αποκτουν.

      Καλη σου μερα!

      Διαγραφή