ζηλεια

Διαβαζω ανακοινωσεις στο facebook. Μια φιλη ανεφερε κατι για καποια που ισως να πηγε ακαλεστη σπιτι της. Αλλα και φλερταρε με τον αντρα της. Και γελασα αυθορμητα. Μου φανηκε τοσο χαζο. Μα ειναι δυνατον να ερθει καποιος σπιτι και να φλερταρει με τον συντροφο σου; Θυμαμαι πριν πολλα χρονια που ειχα ζηλεψει την Ε. Επειδη ενιωθα οτι την προσεχε πολυ ο Δ. Χωρις να θεωρησω οτι η φιλη προκαλεσε με καποιο τροπο. Και ενιωθα τοση ζηλια, που ειχαμε μαλωσει οταν επιστρεψαμε σπιτι. Και μετα καναμε τοσο ωραιο ερωτα. Γιατι η ζηλια, ως ενα βαθμο, ειναι ακρως δελεαστικη. Λεπτες ισορροπιες ομως. Μην παιζεις μαζι τους. Ευκολα ξεγελιεσαι. Γιατι θυμαμαι φορες που η ζηλια με κολακεψε και θυμαμαι και στιγμες που με επνιξε. Κι αν, φιλη μου Α, ερχοταν "φιλη" και φλερταρε με τον Δ, μετα απο τοσα χρονια μαζι, ακομη θα ζηλευα. Γιατι ειναι εγωιστικο το θεμα. Και ισως να ακολουθουσε κι ενα βραδυ σαν εκεινο πριν πολλα χρονια. Οσο για την φιλη, μην κρινεις αυστηρα. Ποτε δεν ξερεις ποιοι δαιμονες κυνηγουν τον καθενα μας.
Παρασκευη βραδυ. Απο αυτες τις αναποφασιστες Παρασκευες. Που δεν ξερω τι δουλειες να κανω στο σπιτι και το μυαλο μου ειναι διαρκως φευγατο. Καθε πρωι συναντιομαστε μια χουφτα διαφορετικοι ανθρωποι κι επιστρεφουμε στις εκπληκτικα ξεχωριστες ζωες μας σχεδον ανεπαφοι. Σε λιγακι θα κλεισω τα φωτα να επιστρεψω στον μικροκοσμο μου. Αυγα, φετα για την πιτα, ελιες, κασερι. Και μια αναμονη. Και μετα ξανα αντιο. Ζητησα απο την Ε να ερθει ενα Σαββατοκυριακο. Εχει τρια χρονια που χωρισε και δεν το ηξερα. Πως χανομαστε ετσι.Ψαχνω ενα τραγουδι να αφησω πισω μου, οπως πολλες Παρασκευες. Δεν βρισκω κατι να με καθρεφτιζει.

....εχω πολλη βοηθεια

- Μια χαρα τα καταφερνεις μονη σου με δουλεια παιδι και σκυλο, μου ειπε η Μελινα
- Εχω πολλη βοηθεια, οταν λειπει ο Δημητρης.

Και μονιμως σκεφτομαι οτι το σπιτι ειναι μονιμως χαλια. Οτι πεντε σακουλες μπορει να ειναι διπλα στην εισοδο του σπιτιου για μηνες, μεχρι να τις ανοιξω για να βολεψω στις θεσεις τους το περιεχομενο. Οτι το βραδυ προσπαθω να σκεφτω τα πιο ευκολα φαγητα για να μαγειρεψω επειδη νιωθω κουρασμενη. Οτι θα μπορουσα να την πηγαινω πιο συχνα βολτες αλλα ο ελευθερος χρονος περιοριζεται στα Σαββατοκυριακα πλεον που εχω υποχρεωσεις στο σπιτι. Οτι αν δεν ερχοταν η Κ καθε 15 να καθαριζει, το πεζοδρομιο εξω μπορει να ηταν πιο καθαρο απο το πατωμα της κουζινας μου.

Ποση δουλεια θελει να μη νιωθεις λιγος στις υποχρεωσεις σου;
Σκεφτηκα να δοκιμασω να κοκορευτω λιγακι. Να μη σπευδω να προσθεσω οτι εχω πολλη βοηθεια απο αλλους. Να αναφερω ποσα κανω εντελως μονη. Να μου υπενθυμιζω οτι μπορει να μην εχει συχνα σιδερωμενα ρουχα η Ισμηνη, αλλά εχει παντα καθαρα ρουχα. Οτι μπορει να κανω βιαστικες συνταγες αλλα δεν τρωει ποτε τηγανιτα, λουκανικα και προσπαθω να εχω μεσα στην εβδομαδα παντα κατι με σιδηρο και προσεχω να το τρωει χωρις γαλακτοκομικα και παντα με βιταμινη C. Και πρωινα κε καροτα και αλευρι ολικης και σπιτικα σαντουιτσακια. Οτι εχω πολλη υπομονη τις ωρες που κανουμε τα μαθηματα κι εχουμε μια πολλη καλη επικοινωνια για οσα την απασχολουν. Οτι σε ολες τις δραστηριοτητες της, ειμαι η μονη που εχει την ευθυνη για την συνεπεια της και εχουμε αργησει μονο μια φορα στο τεννις εδω και τεσσερα χρονια. Οταν θα της πω να κλεισει την τηλεοραση θα ειμαι διαθεσιμη να παιξω μαζι της. Οταν χρειαζεται χρονο μονη της, τις στιγμες που θυμωνει, της τον δινω. Χτυπαω την πορτα για να μπω στο δωματιο της και οταν ειναι στο μπανιο. Κανω με τις ωρες πινακακια και λιστες για να εχουμε μια καποια οργανωση μεσα στην εβδομαδα. Προσπαθω να καταφερω
την καθημερινη επικοινωνια με τον μπαμπα και την συχνη με γιαγια-παππου που μενουν μακρυα. Το πρωι μπορει να ξεχναω παντα να παρω τα σκουπιδια αλλα δεν ξεχνω ποτε την τσαντα της, το τσαντακι μεσημεριανου, το κολατσιο της, το καπελο της, το μπουφαν της και την Φλαππυ. Τα τζαμια ειναι παντα με δαχτυλιες και μουσουδοστιγματα αλλα και ζωγραφιες της Ισμηνης που εξαφανιζουν καθε ασχημια. Ειναι πολλα για μενα. Υπαρχουν χιλιαδες γυναικες που κανουν πολλα περισσοτερα. Για την Κατερινα αυτα ομως ειναι υπεραρκετα. Και καποια ομορφα πρωινα, νιωθω πολυ περηφανη για οσα καταφερα καλα.
......μεχρι να με ρωτησει παλι καποιος "Πως τα καταφερνεις;" και να απαντησω αυθορμητα " Εχω πολλη βοηθεια!"

Σεπτεμβρης

Να, ηρθε και ο Σεπτεμβρης. Η Θεσσαλονικη ζει ρυθμους ΔΕΘ και ολες οι μαναδες -με παιδια σχολικης ηλικιας- πανελλαδικα, σε ρυθμους αγιασμου. Πηραμε τσαντες, παγουρι, σβηστρες, μολυβια, ξυστρες, κασετινες. Πανετοιμες για την μαχη. Στο σπιτι καναμε εσωτερικες μετακομισεις και για πολλα, ακομη δεν ξερω σε ποια κουτα βρισκεται τι. Το κορμι μου νομιζω ειναι πιασμενο σε 87 διαφορετικα σημεια. Καθε φορα που ειναι να μετακινησω κατι βαρυ, μου υποσχομαι οτι θα ειναι το τελευταιο που κουβαλαω. Μεχρι την επομενη μερα. Οταν βραδιαζει, μαζευω το Ισμηνελι απο εξω, που χαιρεται τις τελευταιες μερες ξενοιασιας με τα παιδια της γειτονιας, και απολαμβανουμε τι αλλαγες των δωματιων μας. Ικανοποιηθηκαμε τοσο απο τις αλλαγες που ομορφυνε η ματια μας. Θα μπορουσε να μας πει και χαζοχαρουμενες, καποιος που δεν μας αγαπα. Ευτυχισμενες θα ελεγε καποιος αλλος. Οι υποχρεωσεις δεν τελειωνουν ποτε. Μα αλλιως τις αντιμετωπιζεις με μια αλλαγη. ΑναΝεωση. Μεγαλο πραγμα οι αλλαγες. Να τις τολμαμε μωρε!
Ο καιρος ειναι ακομη ζεστος. Τα βραδια ομως δροσιζει. Κλεινω μπαλκονοπορτες και σκεπαζομαι με ενα λευκο σεντονακι. Σεπτεμβρης φιλε μου.

στιγμη Σεπτεμβρη μες στον Ιουλη

Οι πιο ωραιες στιγμες στην Καρυανη, ειναι τελη Αυγουστου. Αρχες Σεπτεμβρη ακομη καλυτερα. Εχει αδειασει ο οικισμος, και καποια υπεροχα πρωινα με λιγη συννεφια ή απογευματακι χωρις πολυ ηλιο, κανουμε βολτα με την Ισμηνη σε εκεινη την παραλια κατω απο το σπιτι. Στο πυροβολειο. Η αγαπημενη μου στιγμη του καλοκαιριου ειναι αυτη η βολτα. Καθε χρονο την επιλεγω ως αγαπημενη.
Την Κυριακη που περασε , κατα τις πεντε παρα το απογευματακι, οταν ολοι κοιμοντουσαν βαλαμε τα μακρυμανικα μας και φυγαμε. Ο ουρανος προς την Τουζλα ηταν αγριεμενος πολυ και φοβηθηκα μηπως μας πιασει μπορα. Τα καταφεραμε. Φτασαμε στην παραλια, φυσουσε. Ο ουρανος συννεφιασμενος μας απειλουσε, η θαλασσα ειχε ενα ομορφο μπλε σκουρο χρωμα κι εμεις περπατουσαμε και πετουσαμε πετρες προσπαθωντας να κανουμε "ψαρακια''. Οι δυο μας. Σαν να μην υπηρχε κανεις αλλος στον οικισμο. Σαν να ειχε μπει ο Σεπτεμβρης και ειχαμε ξεμεινει εκει οι δυο μας. Μια σταγονα Σεπτεμβρη στην καρδια του καλοκαιριου. Δωρο για μενα να αντεξω το αλλο μισο καλοκαιρι. Αγαπημενη στιγμη. Την αρπαξα, την εσφιξα
στην χουφτα μου και απορροφηθηκε απο καθε κυτταρο. Δεν μου την κλεβεις

<iframe width="640" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/1BTrz8seXL0?rel=0&amp;controls=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

you can do magic

Το βραδακι, οταν τελειωνω απο μικρουποχρεωσεις, βαζω ενα ροζε παγωμενο ποτηρι κρασι, καθομαι στον κηπακο και βαζω στο ραδιο RSO. Κλεινω τα ματια και ταξιδευω. Προχθες καθομουν ετσι δυο ωρες. Με δυσκολια εκλεισα το ραδιο να ξαπλωσω. Εχω ταξιδεψει στην Αρναια πολυ. Σαν το ανθρωπακι του google maps περπατω νοητα στο στενο πισω απο το σπιτι, φτανω μεχρι το καρι-παζαρι και μετα κατηφοριζω μεχρι τον Αγιο Στεφανο και καταληγω απο τον δρονο του Αγιου Νεκταριου στην Αγια Παρασκευη. Ποσους αγιους στριμωγμενους εχουν τα χωρια;

Μετα σκαλιζω παλι τις αλλαγες στα πανω δωματια. Θα τα καταφερω αραγε; 

Επιστρεφω στις μουσικες μου. Αν ειχα απο αυτα τα bluetooth ακουστικα θα μπορουσα να κυκλοφορω ολη μερα με μουσικη υποκρουση. Θα το εκλεινα τις ωρες που βγαζω την Φλαππυ πανω στην ανηφορα. Εχει αερακι αυτες τις μερες και απολαμβανω τη θεα και τη δροσια της επαρχιας. 

Η πρωτη εβδομαδα χωρις την μικρη ειναι κυριως ανεμελη και κοινωνικη. Παλιρροια και αμπωτη που ελεγε η Νατασσα καποτε. Ανοιγω και απλωνομαι. Εχω ορμη και περναω μεσα απο τους κοντινους μου ανθρωπους. Καποιοι το νιωθουν, καποιοι οχι. Εχω ανοιξει σελιδες με βιβλια και πρεπει να επιλεξω ενα να μου κανει παρεα. Γεμισε η μερα. Βολτα με φιλη το μεσημερι, κρασακι με αλλη φιλη στο μπαλκονι της το απογευμα. Καπου πρεπει να χωσω το μεσημεριανο μου. Μπαμιες εκανα και ειμαι απο αυτους τους εξωγηινους που τις τρωνες με ευχαριστηση. Δυο ωρες ακομη δουλεια και μετα θα κανω διακοπες 15:00 με 00:00. 

You can do magic you can have anything that you desire 
Magic and you know you're the one who can put out the fire  

λενε οι America στο ραδιοφωνακι μου