Ολα εγιναν οπως ακριβως τα περιμενα.
Τωρα δηλαδη, ειναι καλο αυτο;
Δεν ξερω, θα το συζητησουμε.


Ερωτευτηκα την συλλογη με Armstrong, Sinatra, Bassey κι αλλα που σου εγραψα για το αυτοκινητο.
Και την ακουγαμε σε ολο τον δρομο μεχρι τις Σερρες χωρις να μιλιομαστε και νυσταζα, αλλα μου αρεσε πολυ.
Και ξανα στην επιστροφη μεχρι Θεσσαλονικη.
Και παλι δεν ανταλλασαμε κουβεντες. Κι ευτυχως που οδηγουσες και ειχαμε δικαιολογια να μην κοιτιομαστε κιολας.

Hey big Spender, spend a little time for me.... φωναζε με την μοναδικη φωνη της η Shirley Bassey αλλα δεν τολμησα να στο τραγουδησω.
Καθε φορα που πηγαινες το χερι σου στις ταχυτητες ονειρευομουν οτι θα καταλληξει πανω στο γονατο μου, αλλα δεν εγινε.

Στις 03:15 με ξυπνησες και ψαχναμε ολο το σπιτι να βρουμε τον κλεφτη επειδη ακουσες κατι που επεσε.
Ανοιξαμε ολα τα φωτα και ανεβοκατεβαιναμε τις σκαλες κοιτωντας στα μπαλκονια.
Και δεν σκεφτηκα να σου πω οτι αυτο που ακουσες ισως να ηταν η καρδια μου επειδη ξαπλωσες διπλα μου.

Πρωινο μουδιασμενο.
"Σ'αγαπω πολυ"
"Κι εγω! Μεχρι τον πλανητη μας και παλι πισω"

Τελικα αυτα τα τραγουδια μου θυμιζουν χριστουγεννα και με γλυκαινουν πολυ.
Γιατι εχω μπερδεψει τοσο τις εποχες μεσα μου φετος, δεν εχω υποψιαστει ακομη.

βγηκε ηλιος

Βγηκε και ο ηλιος.

Απολαυσαμε τις βροχουλες και τωρα θα πονταρουμε στην ανοιξη.

Ξερεις κατι; τετοιες μερες ανοιγω κι εγω περισσοτερο.

Σαν λευκη παιωνια.
Ποτε ειναι η εποχη τους ειπαμε;;

Χθες εφαγα το πιο νοστιμο ψωμι του κοσμου απο τον καινουριο μας αρτοπαρασκευαστη.
Μετα απο 1-2 αποτυχημενες προσπαθειες τα καταφερα.

Απο σημερα μεχρι και Δευτερα οι μερες μου ειναι τοσο γεματες που θα περασουν σαν νερακι.
Τις μισες ωρες θα ειμαι χωρις εσενα.
Τις αλλες μισες χωρις εμενα.

Προβλεπεται ενα απολαυσιμο Σαββατοκυριακο.
Γεματο κουβεντες, αληθειες, σκεψεις
αγκαλιες, φιλια, ματιες

επαφες.

τι βροχη!

Τι βροχη!

Ξαφνικα χθες το μεσημερι μπηκα με ηλιο στο σουπερ μαρκετ και οταν βγηκα εβρεχε καρεκλοποδαρα.

Ηθελα να μεινω για λιγο να χαζευω πισω απο την μεγαλη τζαμαρια. Ειχε ελαχιστο κοσμο και ολοι μειναμε να κοιταμε με ανοιχτο το στομα.





Τι ωραια που θα ηταν να ειχα μια τοσο μεγαλη τζαμαρια και στο σπιτι μου.
Με μια κουνιστη καρεκλα μπροστα κι ενα σαλι να με περιμενει παντα, ρηγμενο στην πλατη της καρεκλας.



Ειναι δυνατον, να μην εχει ερθει καν η ανοιξη, κι εγω να ονειρευομαι το επομενο φθινοπωρο;



Με τα μπουμπουνητα και τις αστραπες μας εκοψαν και το ρευμα χθες.
Ειχες προλαβει και ειχες ανεβασει εναν φακο και δυο λαμπακια με μπαταριες.
Κατεβηκες να τσιμπησεις κατι και ολο ξαναερχοσουν στο κρεβατι.
Λες και δεν ηθελες να εισαι μακρυα μου.
Σαν να ηθελες κι εσυ να ζησουμε μαζι αυτη τη βροχη.



Η μικρη μας αν κοιμηθει, δεν ξυπναει ουτε με τις βροντες. Με αγκαλιασες μπροστα απο το τζαμι του δωματιου και σκεφτομουν τι να κανω να σταματησω τον χρονο.
Μπορεις να κλειψεις τον χρονο;






Το ξερεις οτι ολη την εβδομαδα δεν εχουμε πιει ουτε ενα καφεδακι στον Σπυρο;
Κι ετσι αρχιζει και τελειωνει η δουλεια.

Ισως αυριο.










Τι θυμηθηκα τωρα;;
Τον θορυβο που εκανε η βροχη στην λαμαρινα, εξω απο το φοιτητικο μου παραθυρο, στην Ρουμανια.

Δεν σταματαει να βρεχει ουτε λεπτο.










Το βιντεακι αυτο το εβαλε η mAuVe στο facebook και το λατρεψα

Λενε οτι σε αυτους που δεν καπνιζουν μυριζει πιο εντονα ο καπνος του τσιγαρου και τους ενοχλει.
Το ιδιο πρεπει να συμβαινει και σ' αυτους που δεν βλεπουν τηλεοραση.
Ανοιξα για λιγο χθες βραδυ και με ενοχλουσαν ολα τα προγραμματα.
Μονο ενα ειδα, κι αυτο για λιγο, για τον γεροντα Παϊσιο.
Μεγαλωνω και παραξενευω θα πουν καποιοι.
Ωριμαζω θα πουν, οσοι με αγαπουν περισσοτερο.
Και οι μεν και δε, δικιο θα εχουν.

Καποιος, στο αφιερωμα για τον Παϊσιο, ελεγε οτι ολο και περισσοτεροι ανθρωποι πια δεν μπορουν να κοιμηθουν τα βραδια.
Κι ενιωσα ευτυχισμενη που εγω μπορω.
Παντα μπορω.
Λες και ο Μορφεας ειναι ο κρυφος εραστης μου.

Το Σαββατο θα εχουμε κοριτσομαζωξη για κρασακι.

Το χρειαζομουν κι εγω.

Εχει καιρο που μου το ζητουσαν αλλα ολο κατι τυχαινε.

Τωρα το ηθελα κι εγω.

Αν και ονειρευομουν μια μικρη μονοημερη εξορμηση.

Αλλαξα γνωμη.

Θα μεινω εδω.

Ειναι πιο ομορφο το Εδω απο το Εκει.

Οταν βρισκομαι στο σημειο που δεν θελω να αλλαξω το τωρα μου
με το χθες και το αυριο
μου κλεινει παλι πονηρα ο χρονος το ματι και μου λεει
στη χαρισα κι αυτη την παρτιδα.

Κι αυτη η ανοιξη δε λεει να ερθει.

Να δεις που καποιος την στενοχωρησε και την πληρωνουμε ολοι.
Μαραθηκαν και τα ζουμπουλια μου και ο ενας βασιλικος μου.
Εγω επιμενω να τα παρακαλω να ζωντανεψουν.
Οι ντοματιες μας πανε καλα.
Το ιδιο και οι πιπεριες μας.
Εκει θα κανω χωρο και για τα ονειρα μου και θα πασπαλησω τριγυρω μυρωδιες ζωης.

επιρροες

Ακομα εχω συμπεριφορες που μου θυμιζουν την Τζενη.
Εξι χρονια ζησαμε μαζι, δεν θα γινοταν διαφορετικα.

Ετσι και στις αναρτησεις μου.
Οσο περναει ο χρονος ξεχωριζω μικρα κομματια αλλων μεσα στις λεξεις μου.
Το απολαμβανω.
Τεσσερα χρονια blogging σχεδον.
Απο το 2007 ανοιξε ενα ακομη πραθυρο για επικοινωνια.

Κι ενω η μπλογκογειτονια αλλαζει με τον χρονο, εμενα με βρισκω στασιμη.
Γραφω με την ιδια ορεξη.
Ισως να μην ειναι παντα "πετυχημενες" οι αναρτησεις.
Ισως να μην καταφερνω να βαλω στη σωστη σειρα, τις σωστες λεξεις για να περιγραψω αυτο που καιγεται μεσα μου.
Εχω την ιδια αναγκη να τα μοιραστω.
Να τα αφησω εδω απλωμενα και να τα συζητησουμε.
Περνωντας επωνυμοι και ανωνυμοι, αφηνοντας τα δικα τους χναρια πανω μου.


Χθες χαρηκα για αλλη μια φορα την ανομοιογενεια της παρεας μου.
Διαφερουν πολυ οι αποψεις που εχω για τον γαμο, για την μητροτητα, για οσα θεωρουμε δεδομενα.
Εχω ονειρευτει να τους κανω ολους bloggers.
Να συνεχιζεται κι εδω μεσα η επικοινονια μας, οι αγκαλιες μας.

Ενα παραθυρο ο καθενας μας με διαφορετικη θεα καθε στιγμη.
Ενα παραθυρο με κλειστες ή ανοιχτες κουρτινες.
Κατεβασμενα ή ανεβασμενα πατζουρια.
Ενα παραθυρο στον κοσμο.
Τα λιγα παραθυρα, μας δεινουν λιγες προοπτικες.
Τα πολλα, πολλες.

Παραθυρα!