Τελευταια σκεφτομαι παλι το εξωτερικο.
Αχ και να εφευγα!
Καθε που η ζωη ειναι στο μετεχμιο να αλλαξει σελιδα εχω την αναγκη η αλλαγη να με βρει σε αλλο τοπο, μακρυνο, καινουριο.
Ταξιδεψα στο φοιτητικο μου σπιτι πριν λιγο. Εκει στο παραθυρο της κουζινας που εβλεπε στον δρομο, κρατωντας μια κουπα αχνιστο καφε. Με τις πιτζαμες μου. Δεν φορουσα ρομπα εκει. Ειχαμε φυσικο αεριο και ειχαμε και ζεστο νερο 24 ωρες. Μου αρεσε πολυ τα μεσημερια να χαζευω απο εκεινο το παραθυρο εξω, αν ημουν σπιτι. Αναλογως τα μαθηματα οι ωρες μου. Τρεχαμε σε διαλεξεις, σε μαθηματα, σε καφεδες τυλιγμενοι τα χοντρα μπουφαν μας για να μας προστατεψουν απο το κρυο. Δεν ειχε την υγρασια της Θεσσαλονικης εκει, αλλα ειχε πολλους μηνες κρυο. Το καλυτερο μου :)
Με καποια ατομα η ζωη μας ηταν λες και ηταν δεμενη με κρικο. Σχεδον παντου μαζι. Μοιραστηκαμε υπεροχες εμπειριες. Αγχη, τρεξιματα, μπαρμπεκιου, παρτυ, ξενυχτια ... Και τωρα εγω εδω κι αυτοι ...τριγυρω παντου....αλλα οχι εδω. Χαθηκαμε. Λιγα τηλεφωνηματα μας ενωνουν και μας θυμιζουν το αρωμα του πανεπιστημιου μας, εκεινο το παλιο εγκαταλειμμενο σχολειο σε καποια γωνια της Constanta.
Αχ και να εφευγα!
Καθε που η ζωη ειναι στο μετεχμιο να αλλαξει σελιδα εχω την αναγκη η αλλαγη να με βρει σε αλλο τοπο, μακρυνο, καινουριο.
Ταξιδεψα στο φοιτητικο μου σπιτι πριν λιγο. Εκει στο παραθυρο της κουζινας που εβλεπε στον δρομο, κρατωντας μια κουπα αχνιστο καφε. Με τις πιτζαμες μου. Δεν φορουσα ρομπα εκει. Ειχαμε φυσικο αεριο και ειχαμε και ζεστο νερο 24 ωρες. Μου αρεσε πολυ τα μεσημερια να χαζευω απο εκεινο το παραθυρο εξω, αν ημουν σπιτι. Αναλογως τα μαθηματα οι ωρες μου. Τρεχαμε σε διαλεξεις, σε μαθηματα, σε καφεδες τυλιγμενοι τα χοντρα μπουφαν μας για να μας προστατεψουν απο το κρυο. Δεν ειχε την υγρασια της Θεσσαλονικης εκει, αλλα ειχε πολλους μηνες κρυο. Το καλυτερο μου :)
Με καποια ατομα η ζωη μας ηταν λες και ηταν δεμενη με κρικο. Σχεδον παντου μαζι. Μοιραστηκαμε υπεροχες εμπειριες. Αγχη, τρεξιματα, μπαρμπεκιου, παρτυ, ξενυχτια ... Και τωρα εγω εδω κι αυτοι ...τριγυρω παντου....αλλα οχι εδω. Χαθηκαμε. Λιγα τηλεφωνηματα μας ενωνουν και μας θυμιζουν το αρωμα του πανεπιστημιου μας, εκεινο το παλιο εγκαταλειμμενο σχολειο σε καποια γωνια της Constanta.
CONSTANTA
Και μετα ταξιδεψα ακομη πιο μακρυα, μεχρι την μακρινη και ομορφη Τσεχια και το Brno. Και χορτασαν τα ματια μου ομορφια και η ψυχη μου αρωματα. Το τραμ 137 επαιρνα καθε πρωι για να κατεβω στο πανεπιστημιο. Απο τις 7 παρα ημουν στη σταση και στο μαγουλο κρυσταλλωνε το δακρυ. Κι ελεγα να μη φτασω, τοσο δε χορταινα την ομορφια απο το παραθυρο μεχρι το κεντρο της πολης. Τα λιθοστρωτα δρομακια, τα επιβλητικα κτιρια. Κι εγω περιμενα την Ελενη εξω απο την αιθουσα, διπλα στα ψηλα αγαλματα και την παρασερνα για καφε στο μαθημα των τσεχικων. Και χωνομασταν στο Adria ή στο Wien και προσπαθουσαμε να ζεσταθουμε αγκαλιαζοντας τις κουπες του καφε. Ηταν ολα τοσο μακρυνα στο μυαλουδακι των 18 μου χρονων! Μονο να ρουφαω και να απολαμβανω ηξερα. Στις εξεταστικες συννεφιαζαν λιγο τα πραγματα, πολυ αγχος, πολλα βιβλια ασηκωτα!
BRNO
Και να που φτασαμε στο 2009, ετοιμη να αλλαξω για αλλη μια φορα σελιδα στη ζωη μου. Και τελικα τιποτα δεν παει χαμενο, ουτε οι κοποι ουτε τα ονειρα!
Εκτος απο λεφτα δεν μπορω να πω οτι μου λειπει τιποτα, αντιθετως εχω περισσεια απο πολλα.
Ισως να αλλαξω κι εγω λιγακι το σπιτι μεσα στην ανοιξη, ζηλεψα απο τα ονειρα της eiriniς :)
