Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014

ρευστο αυριο

Λιγο ετσι, λιγο αλλιως, ηρθε ενας κοκκινολαιμης στον ωμο μου και μου ζητησε να μην ονειρευομαι το καλοκαιρι. Ολα ειναι ρευστα, μου ειπε. Πρεπει να περιμενω. Και μαραθηκα λιγακι. Γιατι ξερεις, εγω εχω μαθει απο αρχες Ιουνιου να ονειρευομαι τις τελευταιες μερες του Αυγουστου που θα παω διακοπες. Και παντα κανω ονειρα για αλλαγες και ταξιδακια. Και τωρα καποιος πατησε το pause και μου απαγορευσε να ονειρευομαι.
Τι μας μενει; Το σημερα. Το εδω και το τωρα. Το ποσο στριμωχτηκα μεσα σ'αυτο, δεν μπορω να στο περιγραψω. Νιωθω οτι δεν χωραει το σημερα μου πολλα. Ξοδευονται οι ωρες σε δουλεια και υποχρεωσεις και φτανει το βραδυ χωρις να εχω κανει ουτε μια αλλαγη.
Ενα καλο βιβλιο θα ηταν η τελεια εμπνευση. Κατι να μυρισει καλοκαιρι στην Στρατη Τσιρκα
Ζωγραφιζω αλλαγες στην κουζινα. Με ρουφηξε λιγακι αυτο και με γεμισε. Αν με πληρωσουν, θα κλεψω αυριο βραδυ τον Δ για ποτακι. Να ονειρευτουμε κατι μαζι. Ενα ονειρο χειροπιαστο, μεχρι αυριο-μεθαυριο οι στοχοι... οσο μας παιρνει.
Ενα βιβλιο....μια ταινια...χορηγηστε μου κατι παρακαλω...δυσκολευομαι...

Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

κρυμμενη μαγεια

Ψαχνω να βρω δυναμη στη Δευτερα μου. Η Δευτερες μου κρυβουν παντα κατι μαγικο. Εκτος απο τις φορες που βαριεμαι να ψαξω. Και σημερα η αληθεια ειναι βαριεμαι πολυ να ψαξω. Τη χρειαζομαι ομως τη μαγεια.
Εχω την μικρη μαζι μου στο γραφειο και σκεφτομαι πως μπορει να νιωθει που βρισκεται μαζι μου στη δουλεια, ενω συνηθως ειναι στη γιαγια και στον παππου. Πρεπει να φαινονται ολα τεραστια στα ματακια της και καθολου δεν θα ηθελε να ειναι οπουδηποτε αλλου νομιζω. Κι ας φοβαμαι εγω μη βαρεθει εδω.
Το βραδυ θα ερθουν τα πεθερικα μου και χαιρομαι πολυ που θα τους εχω λιγες μερες σπιτι. Ειναι ομορφο να υπαρχει καποιος στο σπιτι να σε περιμενει μετα τη δουλεια. Λεω να κανω ντοματορυζο γι' αυριο. Ευκολο και νοστιμο.
Σκεφτομαι οτι ενδεχεται αυτο να ειναι ενα πολυ δυσκολο καλοκαιρι που με βρισκει απροετοιμαστη. Ισως και οχι.
Σηκωνομαι να ψαξω που κρυφτηκε η μαγεια. Βρηκα χρυσοσκονη στα ματια της Ισμηνης.


Τετάρτη 11 Ιουνίου 2014

38,5

Τηλεφωνησαν απο τον παιδικο να παρω την μικρουλα μου επειδη ανεβασε πυρετο. Εσκαγε ο τζιτζικας το μεσημερι και το βατραχακι μου κρυωνε. Ενιωσα ενοχη. Λες να φταιω εγω που την πηγα παιδοτοπο χθες μετα το κολυμβητηριο, ενω εβλεπα οτι ηταν κουρασμενη; Της το ειχα υποσχεθει. Βρηκαμε και την φιλη μου τη Μ. με τα παιδια και ενω εκεινα επαιζαν εμεις ειχαμε πιασει συζητηση εκ βαθεων που πολυ την απολαμβανα. Επιστρεψαμε 9 και κατι στο σπιτι. Φυσικα το Ισμηνελι μου ειχε κοιμηθει στο αυτοκινητο και την πηγα αγκαλια μεχρι το σπιτι. Ξεμεσιαστηκα, κοντα 22 κιλα ειναι πια.
Πριν λιγο διαβασα για μια νεαρη ψυχολογο που εφυγε απο Αθηνα και πηγε σε ενα χωριο του Πηλιου. Πρεπει να ειναι πολυ συγκεκριμενοι στα θελω τους αυτοι οι ανθρωποι. Εγω νιωθω συχνα τοσο μπερδεμενη στα "θελω" και "δεν θελω" μου. Την θαυμασα την κοπελα αυτη.
Το τριημερο περασε ομορφα. Μεξικανικο στην αδερφη μου το Σαββατο, εφερε ο Δ μου και το τηλεσκοπιο και ειδαμε το φεγγαρι και τον κρονο. Την Κυριακη σπιτογατοι και την Δευτερα βολτα με την μικρη και την αδερφη μου στο κεντρο. Ψωνισαμε ρουχαλακια στο βατραχι, καθισαμε στο αγαπημενο Sugar Angel για κεκακι και μετα περπατησαμε παραλιακα μεχρι το παρκινγκ που ειχαμε το αυτοκινητο μας. Ετσι αυτη η κουτση εβδομαδα εφτασε στη μεση της διχως να το καταλαβω.
Χωρις καποιο συγκεκριμενο λογο υπαρχει μια ενταση αυτες τις μερες. Μια ηρεμη ενταση. Λες και ειναι καλα κρυμμενη καπου, αλλά υπαρχει. Τη νιωθεις κι εσυ;

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014

μοναχικη

Οταν νιωθω καλα απολαμβανω πολυ την μοναχικοτητα μου. Βλεπεις, ο Δ μου δουλευει πανω απο 12 ωρες την ημερα και δεν τον βλεπω καθολου. Φευγει γυρω στις 10 το πρωι για τη δουλεια κι επιστρεφει γυρω στις 2 τα χαραματα, οταν κοιμομαστε. Καποτε με εκνευριζε αυτο και του θυμωνα. Δεν ξερω τι απαιτουσα, αλλα θυμωνα πολυ. Εχει πολλα χρονια που εχω αποδεχτει πια την κατασταση. Αλλα αυτη η κατασταση με αφηνει εμενα ολομοναχη καθημερινα. Με την μικρη ζουμε σαν ο μπαμπας μας να λειπει ταξιδι. Κι εγω τα βραδια φανταζομαι οτι ειμαι γυναικα ναυτικου ή πιλοτου.
Και καποιες νυχτιες, οταν η Ισμηνη κοιμαται και επικρατει ησυχια στο σπιτι, εγω νιωθω πολυ βαρυα για οτιδηποτε. Ακεφα σερνω τα ποδια μου μεχρι την κουζινα και νιωθω το σπιτι τοσο ασκοπα τεραστιο. Λες και αμα ερχοταν ο Δ νωρις θα επιανε αλλο ενα δωματιο και θα δικαιολογουσε τα τετραγωνικα του χωρου.
Οταν ομως νιωθω καλα οι ωρες που περναω μονη ειναι σκετη απολαυση. Χθες πηγαμε κολυμβητηριο. Η μια ωρα περναει σαν νερακι. Μεχρι να κανει 2-3 βουτιες η Ισμηνη, μεχρι να θαυμασω του υπεροχους δασκαλους της (Η Σοφια και ο Χαρης ειναι αστερια), μεχρι να διαβασω μια σελιδα απο το βιβλιο μου, να τραβηξω 26354 βιντεακια και να ονειρευτω και λιγακι ομορφες θερινες βραδυες, παει περασε η ωρα. Κι υστερα εβρεχε. Και γυρισαμε σπιτι μας. Και ενω η Ισμηνη εβλεπε Τομ και Τζερυ στο διαστημα, εγω διαβαζα λιγακι Κρισναμουρτι και σκεφτομουν τα λογια απο εκεινο το τραγουδι που πετυχα τυχαια σε ενα σταθμο το μεσημερι... "θ' αλλαξω συνηθειες ξανα, ζουσα και πριν γνωρισω εσενα". Σκεφτηκα ποσο παγια διαφωνω με αυτη τη φραση. Σκεφτομουν τους χωρισμους και αποχωρισμους στη ζωη μας. Απο συντροφους, απο φιλους, απο γονεις, απο το παιδι μας. Πως γινεται να υπαρξουμε ξανα ιδιοι μετα απο μια γνωριμια. Μετα απο μια απουσια. Γινεται;

"Η ζωη ειναι τοσο πλουσια, εχει τοσο πολλους θυσαυρους, κι εμεις την πλησιαζουμε με αδειες καρδιες· δεν ξερουμε πως να γεμισουμε τις καρδιες μας με την αφθονια της ζωης. Ειμαστε φτωχοι μεσα μας κι οταν μας προσφερονται τα πλουτη της, τ' αρνιομαστε. Η αγαπη ειναι επικινδυνο πραγμα· φερνει την μονη επανασταση που δινει απολυτη ευτυχια. Ειναι τοσο λιγοι εκεινοι απο μας που μπορουν να αγαπουν· τοσο λιγοι εκεινοι που θελουν ν' αγαπουν. Αγαπαμε βαζοντας ορους, κανοντας την αγαπη ενα εμπορευσιμο πραγμα. Εχουμε νοοτροπια παζαριου, αλλα η αγαπη δεν ειναι εμπορευσιμη, δεν ειναι ενα απλο «παρε δωσε». Ειναι μια κατασταση υπαρξης οπου ολα τα ανθρωπινα προβληματα ειναι λυμενα. Παμε στο πηγαδι για νερο κρατωντας δαχτυληθρα κι ετσι η ζωη κατανταει μια κακογουστη υποθεση, ασημαντη και μικρη."

Γραμματα σε μια νεαρη φιλη - Κρισναμουρτι

Ειναι μωρε που ο καθενας μας δινει πολυ υποκειμενικες ερμηνειες σε λεξεις μεγαλες, οπως η αγαπη. Ειναι που δεν αντεχουμε να δηλωσουμε οτι δεν αξιωθηκαμε μια αγαπη και προσπαθουμε να τη φερουμε στα μετρα μας. Η αγαπη μονο να ξεχειλισει μπορει. Δεν εχει "δεν ειμαι πολυ εκδηλωτικος" και "εχω αλλο τροπο να το εκφραζω εγω". Οταν υπαρχει, ειναι φαρος και δεν γινεται να μην την προσεξεις. 

Μεσες ακρες ολο αυτα σκεφτομαι απο χθες το απογευμα και διαβαζω Κρισναμουρτι .....
Ειμαι μοναχικη γυναικα. Και τις στιγμες που η μοναχικοτητα μου ανοιγει ακριβο κρασι και αναβει τσιγαρο, η μοναξια δεν χωραει ουτε στις χαραμαδες. Σκορπαει εξω απο το παραθυρο χωρις θορυβο, σχεδον απαρατηρητα.

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

σε περιμενα...

Ααααχ Ιουνης
κι ομως το πρωι βαλαμε μπουφανακι επειδη φυσαει πολυ. Ενας Ιουνης που μοιαζει με τελη Σεπτεμβρη. Περασε κι αυτο το Σαββατοκυριακο. Το Σαββατο ειχαμε εξοδο και η Κυριακη με βρηκε λιγακι αφυδατωμενη και με διαθεση σπιτογατου. Εκανα δουλιτσες εδω κι εκει με ρουχα, με καλοκαιρινα, με χειμωνιατικα, με τακτοποιηση συρταριων, με αποθηκευση παπλωματων, με πανω κατω σε σκαλες και μεσα-εξω σε δωματια. Ειχα στο μυαλο μου συνεχεια κατι. "Να απλωσω το πλυντηριο και να καθισω" σκεφτομουν. Μετα το απλωμα ομως..."Α, να κατεβασω και τα τραπεζομαντηλα και τις πετσετες κατω πριν καθισω"....τα κατεβαζα κι αυτα και θυμομουν οτι δεν ειχα μαζεψει τα ρουχα απο το μπαλκονι της Ισμηνης και ειπαν μπορει να βρεξει το βραδυ....μια και ειμαι στο δωματιο της ας τακτοποιησω τα καλοκαιρινα κολαν να εχει να φοραει τωρα που ζεστανε λιγακι ο καιρος....ας αφησω και τα μακρυμανικα ομως γιατι φυσαει......μια και ειμαι εδω δεν αλλαζω θεση και στις πετσετες του μπανιου να ειναι πιο ευκολα προσβασιμες.......
Και οπως καταλαβαινεις υπηρχαν ακομη πολλες σκεψεις απο τις οποιες παραιτηθηκα καποια στιγμη. Και το ονειρο για ενα καφεδακι στο ωραιο μας μπαλκονακι που βλεπει κατω στον Θερμαικο ναυαγησε προς το παρον.
Καπως καπως αυτο το καλοκαιρακι με σκουνταει πισω στην πλατη απο τη στιγμη που ηταν ακομη σκεψη και ο ηλιος κρυμμενος για τα καλα. Ειναι το πρωτο καλοκαιρι που δεν υπαρχουν σχεδια διακοπων. Συνηθως τα πεθερικα μου, μας παραχωρουσαν το εξοχικο τους για τις 2 τελευταιες εβδομαδες του Αυγουστου και πηγαιναμε οι 3 μας εκει. Φετος ομως μπορει να λειπει ο Δ επαγγελματικο ταξιδι και να ειμαι μονο εγω και η μικρη. Και φυσικα δεν υπαρχει κανενας ενδοιασμος για τον προορισμο. Θα παμε στο χωριο μου κι εχω πελωρια χαρα που θα καταφερω να κανω διακοπες στην Αρναια μετα απο τοσα πολλα χρονια.
Αυτος ο μηνας ειναι ζορικος. Η μικρη εχει γινει 4μιση κι ακομη φοραει πανες το βραδυ. Και απο την άλλη εβδομαδα σκεφτομαι να τις σταματησω και προβλεπονται δυσκολα τα βραδυα. Θα την αφησω να κατουραει πανω της και δεν ξερω ποσες φορες θα πρεπει να αλλαζω σεντονια καθε βραδυ. Βουνο μου φαινεται αλλά πρεπει να γινει. Εχουμε ηδη αργησει.
Παρολα αυτα εχω μια πολυ καλη αισθηση γι'αυτο τον μηνα. Καλοκαιρακι. Θυμαμαι τα μεταλλικα κρεβατια στο παλιο πανδοχειο στο χωριο και τον αερα να ακουγεται στα πλατανοφυλλα. Ειχα καταπιει μια ευτυχια και με μεγαλη απολαυση εφτυνα λιγο λιγο το καλοκαιρι σαν κουκουτσια ζαχαρωμενου καρπουζιου μεχρι να 'ρθει ο Σεπτεμβρης.
Καλο Ιουνη φιλε μου. Σου χαμογελω και εχω αναγκη και τη δικη σου αισιοδοξια και καλη διαθεση. Να μην κοιτας πισω απο τις λεξεις μου. Να κοιτιομαστε στα ματια και να συνυπαρχουμε εκουσια. Αντε παμε, πιασε το χερι μου...